William Shakespeare
Angielski poeta, dramaturg, aktor. Powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy literatury angielskiej oraz reformatorów teatru. Uznaje się go za poetę narodowego Anglii. Sztuki Szekspira zostały przetłumaczone na wszystkie najważniejsze języki nowożytne.
Prace tego autora miały ogromny wpływ zarówno na teatr w jego czasach, jak i ten współczesny. Dzieła Shakespeare’a stanowią nie tylko najwybitniejsze przykłady zachodniej literatury, dzięki nim rozwinął się także teatr elżbietański, poprzez zwiększenie wymagań co do tego, co można pokazać za pomocą postaci, scenariusza lub fabuły. Jego twórczość pozwoliła, żeby sztuki teatralne zostały docenione przez intelektualistów, zadowalając jednocześnie tych, którzy szukają zwykłej rozrywki. Teatr w okresie, w którym poeta przybył do Londynu, ulegał licznym zmianom. We wczesnych latach jego pobytu najpopularniejsze były sztuki moralizatorskie, wspierane przez Tudorów. Postaci tam występujące, które były personifikacją atrybutów moralnych, jak i sama fabuła były mało realistyczne; ukazywały wyższość dobra nad złem poprzez farsę i slapstick. Jednocześnie na uniwersytetach inscenizowano dramaty rzymskie, głównie po łacinie. Ich styl był bardzo formalny, przedkładano długie monologi i statyczność postaci nad dynamiczną akcję.
Pod koniec XVI wieku pisarze tacy jak Christopher Marlowe zaczęli zmieniać teatr. Odeszli od tradycyjnych koncepcji na rzecz sekularyzacji przedstawień. Ich dzieła łączyły w sobie poetycki styl i filozoficzne odniesienia uniwersyteckich autorów z łatwą przyswajalnością, znaną z utworów moralizatorskich. Jednocześnie były mniej dwuznaczne, rzadziej wykorzystywano alegorię. Inspirowany tym stylem, Shakespeare wyniósł go na nowy poziom.
Wiersz
Dzieła Shakespeare’a są w przeważającej części napisane wierszem, choć stosował on również prozę. W swoich dramatach wykorzystywał przede wszystkim wiersz biały, czyli nierymowany pentametr jambiczny, to znaczy sylabotoniczny dziesięciozgłoskowiec, w którym akcenty padają na parzyste sylaby wersu. Natomiast poematy napisał Shakespeare przy użyciu kunsztownych strof, sekstyny, użytej w opowieści o Wenus i Adonisie, i strofy królewskiej, czyli rhyme royal, spożytkowanej w historii Lukrecji i w Skardze zakochanej. Sonety Shakespeare rymował abab cdcd efef gg. Ten układ współbrzmień do dziś nazywa się szekspirowskim. Shakespeare instrumentował swoje utwory nie tylko rymem, ale także aliteracją. Przykładu aliteracji dostarcza tytuł Love’s Labour’s Lost. Stosował też grę słów, czyli pun.
Wpływ Szekspira na literaturę polską
Dzieła Szekspira, zostały odkryte przez pisarzy epoki romantyzmu, miały duży wpływ także na Polaków. Juliusz Słowacki w swoich dziełach często odwołuje się do jego utworów. W Kordianie (1834) można odnaleźć odniesienia do kryzysu moralnego głównego bohatera (Hamlet),pojawiają się też siły nadprzyrodzone (Makbet). W Balladynie (1839) odnaleźć można wiele nawiązań do „Snu nocy letniej” – jak postaci Goplany i Tytanii czy Puka, na którym wzorowany jest Skierka. Inne dramaty, jak na przykład Maria Stuart (1832),także odnoszą się do dzieł Shakespeare’a. O swojej fascynacji pisał także w 1834 w liście do matki. Do jego twórczości odwołuje się także Adam Mickiewicz, który cytuje fragment tekstu jednego z jego utworów (Methinks, I see... where? – In my mind’s eyes) w balladzie Romantyczność (1822).
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Burza
Kaliban to mój ulubiony villain szekspirowski, nawet jeżeli autor patrzy na osobę innej rasy w protekcjonalnym stylu (aczkolwiek nie jest to jednoznaczne, gdyż „Burzę” można równie dobrze interpretować jako studium wrogości wobec Innego).
Kaliban to mój ulubiony villain szekspirowski, nawet jeżeli autor patrzy na osobę innej rasy w protekcjonalnym stylu (aczkolwiek nie jest to jednoznaczne, gdyż „Burzę” można równie dobrze interpretować jako studium wrogości wobec Innego).
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to" Lepsze jest wrogiem dobrego "
Wybrałem to polskie przysłowie, jako motto do opisania jednego z dzieł autora, aby, już na początku wykluczyć możliwość porównywanie jego utworów.
Dzielenia na " lepsze " i "gorsze ".
Gdyby napisał tylko jeden, ten " najgorszy " utwór to i tak byłoby to arcydzieło.
Przeglądając teraz w pamięci dorobek światowej literatury i poezji, od początku jej istnienia ( wynalezienia pisma ),nie mogę się pozbyć wrażenia, że w naszej pamięci, a co za tym idzie, do naszej współczesności, pozostało jej bardzo niewiele, jeśli przyjąć okres kilku tysięcy lat.
Czy przetrwały najlepsze ?
Na pewno, nie.
Wiele uległo zniszczeniu, zaginęło itp.
Myślę, że było ich dużo więcej, ale nie wzbudzały takiego zainteresowania, żeby je przepisywać, drukować, wznawiać, uczyć się z nich, mówić o nich.
Powstawały i znikały. Prawdopodobnie na krótko mogły zyskiwać jakąś sławę, rozsławić autora na tyle, że mógł się z pisania utrzymać, ale w końcu uległy zapomnieniu.
Do czego zmierzam ?
Do tego, że 99,9 % literatury to MAKULATURA.
Autorowi i jego dziełom to nie grozi.
Był, jest i będzie zawsze uznawany za największego dramatopisarza i poetę w historii.
Czy można porównać autora do Leonarda da Vinci ?
No, bo skąd w tym niezbyt wykształconym chłopcu z prowincji znalazło się tyle geniuszu ?
Ilość napisanych utworów nie dziwi. W tamtych czasach zapotrzebowanie na coraz to nowe utwory było ogromne.
W ówczesnych czasach teatry wystawiały po 15 sztuk miesięcznie, w tym dwie lub więcej nowych.
Thomas Heywood twierdził, że napisał ich ponad 220... słyszałeś/aś o nim ?
Spór o autentyczność utworów autora rozpoczął się juz w 1856 r. od roszczeń Miss Deli Bacon spadkobierczyni nazwiska słynnego filozofa F. Bacona, właśnie jemu przypisująca autorstwo wszystkich dzieł poety, który miał być jedynie miernym aktorzyną.
Spór trwa do dzisiaj.
Polecać, jestem tego pewny, nie muszę.
Jeśli nie znasz, to tylko Twoja strata.
" Lepsze jest wrogiem dobrego "
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWybrałem to polskie przysłowie, jako motto do opisania jednego z dzieł autora, aby, już na początku wykluczyć możliwość porównywanie jego utworów.
Dzielenia na " lepsze " i "gorsze ".
Gdyby napisał tylko jeden, ten " najgorszy " utwór to i tak byłoby to arcydzieło.
Przeglądając teraz w pamięci dorobek światowej literatury i poezji, od...
Będę szukać nawiązań w innych tekstach kultury.
Będę szukać nawiązań w innych tekstach kultury.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSięgnęłam po nią w ramach suplementu do japońskiej VN-ki Umineko, której pierwsze rozdziały przypomniały mi o filmie "Księgi Prospera". Nie zawiodłam się. "Burza" jest przede wszystkim błyskotliwie zabawna – przeczytałam ją w przekładzie Barańczaka i zdecydowanie mogę go polecić właśnie ze względu na niesłychaną zgrabność języka. Różnorodne portrety postaci, które wynikają z ideologicznej niespójności dzieła (mówi się o nim zwykle, mam wrażenie, w kontekście przebłysków narracji krytycznej wobec kolonializmu),tworzą obraz niebywale ciekawy i skłaniający do rozmyślań. Jest w tym dramacie coś czarująco tajemniczego. Szekspir nie zawodzi. Szalenie kunsztowne.
Sięgnęłam po nią w ramach suplementu do japońskiej VN-ki Umineko, której pierwsze rozdziały przypomniały mi o filmie "Księgi Prospera". Nie zawiodłam się. "Burza" jest przede wszystkim błyskotliwie zabawna – przeczytałam ją w przekładzie Barańczaka i zdecydowanie mogę go polecić właśnie ze względu na niesłychaną zgrabność języka. Różnorodne portrety postaci, które wynikają...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOsobiście nie bardzo mnie wkręciła.
Osobiście nie bardzo mnie wkręciła.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toFabuła / Zwroty akcji 7/10
Bohaterowie 8/10
Problematyka / Przesłanie 8/10
Narracja / Styl / Humor 7/10
Świat Przedstawiony 8/10
Klimat / Subiektywne odczucia 7/10
PODSUMOWUJĄC 8/10
Fabuła / Zwroty akcji 7/10
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBohaterowie 8/10
Problematyka / Przesłanie 8/10
Narracja / Styl / Humor 7/10
Świat Przedstawiony 8/10
Klimat / Subiektywne odczucia 7/10
PODSUMOWUJĄC 8/10
„Burza” Williama Szekspira to arcydzieło, w którym dramat, magia i głębokie przemyślenia o naturze człowieka splatają się w jedno. Sztuka ta, uważana za jedno z ostatnich dzieł mistrza ze Stratfordu, zachwyca zarówno swoją konstrukcją, jak i poetyckim językiem. To opowieść o złożonych relacjach międzyludzkich, przebaczeniu oraz potędze natury i wyobraźni.
Na wyspie, gdzie Prospero – były książę Mediolanu – zamieszkał z córką Mirandą, rozgrywa się skomplikowana intryga. Bohater, wykorzystując siły nadprzyrodzone uosobione przez duchy Ariela i Kalibana, dąży do przywrócenia ładu oraz własnej pozycji. Burzę otwiera dramatyczna scena rozbicia statku, która ukazuje szekspirowską mistrzowską umiejętność budowania napięcia. Dialogi postaci, takie jak pełne ironii wypowiedzi Gonzala o idealnym społeczeństwie, świadczą o głębokiej refleksji poety nad utopijnymi wizjami świata.
Jednym z najciekawszych aspektów dzieła jest jego baśniowość. Ariel, duch powietrzny, uosabia wolność, podczas gdy Kaliban, przedstawiciel brutalnej natury, staje się symbolem nieujarzmionego instynktu. To zderzenie cywilizacji i dzikości jest jednym z głównych tematów Burzy. Z kolei wątek miłosny między Mirandą a Ferdynandem, choć prosty, wnosi do dramatu delikatność i harmonię.
Szekspir stworzył dramat uniwersalny, gdzie elementy magiczne współistnieją z moralnymi dylematami. Burza to nie tylko historia zemsty, ale i refleksja nad przebaczeniem. Prospero, w końcowym monologu, prosi o przebaczenie, co można odczytać jako pożegnanie samego Szekspira z teatrem.
Wartość Burzy tkwi w jej wielowymiarowości – to dramat filozoficzny, baśń o magii i ludzkiej duszy oraz wzniosła refleksja nad końcem i początkiem.
„Burza” Williama Szekspira to arcydzieło, w którym dramat, magia i głębokie przemyślenia o naturze człowieka splatają się w jedno. Sztuka ta, uważana za jedno z ostatnich dzieł mistrza ze Stratfordu, zachwyca zarówno swoją konstrukcją, jak i poetyckim językiem. To opowieść o złożonych relacjach międzyludzkich, przebaczeniu oraz potędze natury i wyobraźni.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNa wyspie, gdzie...
"Burza" William Shakespeare
Nadrabiam zaległości w dziełach Shakespeare'a.
"Burza" William Shakespeare
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNadrabiam zaległości w dziełach Shakespeare'a.
Już od dawna chciałam przeczytać „Burzę”. Zabrałam się za nią teraz, bo została kilka razy wspomniana w „The Atlas Complex” Olivie Blake. Wiedziałam, że nie jest to przypadek, i że muszę się dowiedzieć, dlaczego.
To piąte dzieło Szekspira, które czytam, od samego początku czuć, że jest to coś zupełnie innego. Epilog wyjaśnia całą historię. Dla mnie to przede wszystkim opowieść o władzy, jaką twórca ma nad odbiorcami.
Tłumaczenia Barańczaka są wybitne. Czyta się wspaniale.
Już od dawna chciałam przeczytać „Burzę”. Zabrałam się za nią teraz, bo została kilka razy wspomniana w „The Atlas Complex” Olivie Blake. Wiedziałam, że nie jest to przypadek, i że muszę się dowiedzieć, dlaczego.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo piąte dzieło Szekspira, które czytam, od samego początku czuć, że jest to coś zupełnie innego. Epilog wyjaśnia całą historię. Dla mnie to przede wszystkim...
Faktura iluzji i fikcji rozdzierana w autotematycznej i autoironicznej spowiedzi Szekspira. Fikcja jako magiczna dyspozycja pisarza (a więc taka, która żeby działać potrzebuje wiary jego samego i odbiorców) do kierowania i łączenia elementów; pisarz potrzebuje "duchów", żeby stać się stwarzającym - pewnych środków, umiejętności lub przede wszystkim duchowej żądzy tworzenia; pozaumysłowej "wiary" w łączność i sensowność pewnych elementów całości.
Lecz duchy nie mogą służyć wiecznie; zarówno w przeciągu pisania jak i całego życia pisarza "moc" pisarska musi się wyczerpać; i dlatego Prospero uwalniający Ariela pod koniec sztuki i pozbawiony na zawsze mocy magii jest tak pięknym pożegnaniem Szekspira ze sztuką.
Faktura iluzji i fikcji rozdzierana w autotematycznej i autoironicznej spowiedzi Szekspira. Fikcja jako magiczna dyspozycja pisarza (a więc taka, która żeby działać potrzebuje wiary jego samego i odbiorców) do kierowania i łączenia elementów; pisarz potrzebuje "duchów", żeby stać się stwarzającym - pewnych środków, umiejętności lub przede wszystkim duchowej żądzy tworzenia;...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to