Burza

Czyta się dobrze pomimo upływu stuleci. Dramat swoim klimatem bardzo przypomina gotycki horror, a do tego wyraźnie zainspirował wiele motywów w dzisiejszej kulturze masowej, jak ukazanie sumienia pod postacią dobrego i złego anioła doradzających bohaterowi. Podobało mi się żonglowanie tragedią i komedią, której celem było chyba pokazanie jak niewiele potrafią się różnić między sobą geniusze i prostaki. Filozofia i morał nawet dzisiaj dają do myślenia.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

To jest sztuka, która po czterystu latach wciąż potrafi zmrozić krew w żyłach – i to nie dlatego, że jest „o zazdrości”, tylko dlatego, że jest o tym, jak szybko i całkowicie cywilizowany człowiek może zostać zredukowany do roli ofiary. Najmocniejsze, najbardziej niewygodne i najbardziej aktualne przesłanie „Otella” brzmi mniej więcej tak:Gdy bardzo utalentowany, ale obcy mężczyzna z peryferii cywilizacji (w sensie kulturowym, rasowym, religijnym) wchodzi na najwyższe piętra białej, chrześcijańskiej arystokracji europejskiej przez łóżko arystokratki – prędzej czy później ten mezalians eksploduje. I prawie zawsze eksploduje w najgorszy możliwy sposób.Szekspir nie zostawia tu miejsca na romantyczne złudzenia. Pokazuje mechanizm z zimną precyzją: Desdemona jest szczerze zakochana Otello jest szczerze zakochany oboje naprawdę chcieli przełamać bariery i mimo to całość kończy się górą trupów, a zwłaszcza trupem białej kobiety uduszonej przez czarnego generała na oczach widza. To nie jest przypadek. To jest dramaturgiczna teza.Szekspir bardzo świadomie zestawia: kulturę wenecką (porządek, prawo, republika, białe chrześcijaństwo, kontrola emocji) z Otellem (genialny wojownik, ale jednocześnie Maur– człowiek z zewnątrz, nawykły do przemocy, z innym kodem honoru, inną wrażliwością na plotkę i zranioną dumę). Kiedy te dwa systemy wartości zostają zmuszone do współistnienia w intymnej relacji – napięcie jest nie do zniesienia. Jago tylko dolewa benzyny, ale lont już się tlił. Najbardziej przerażające w „Otellu” jest to, że tragedia nie wynika z tego, że Otello był „zły” albo „głupi”. Wynika z tego, że był zbyt inny – i że ta inność, w połączeniu z absolutną władzą nad Desdemoną, stała się śmiertelnie niebezpieczna w momencie, gdy pojawiły się pierwsze wątpliwości. Dzisiejszy widz, wychowany na narracji „miłość pokonuje wszystko”, bardzo często nie chce przyjąć do wiadomości, że Szekspir w „Otellu” właściwie mówi coś przeciwnego: niektóre różnice są tak głębokie, że miłość ich nie zakryje – tylko odsłoni i uzbroi. Ocena 10/10 – nie dlatego, że sztuka jest „ładna” czy „wzrusza”. Ocena 10/10, bo jest bezlitośnie inteligentna, okrutnie precyzyjna i do dziś wywołuje największy dyskomfort u tych, którzy chcieliby wierzyć, że mezalians kulturowy/rasowy to zawsze tylko kwestia „uprzedzeń” i „miłości”. Szekspir nie pociesza. Pokazuje mechanizm. A mechanizm jest bezwzględny.Czy ktoś w 2026 roku ma jeszcze odwagę wystawić „Otella” bez kilkudziesięciu przypisów, przeprosin i reinterpretacji? Bo jeśli tak – to będzie jeden z najważniejszych spektakli dekady.

Po lekturze „Elektry" Sofoklesa obiecałam sobie, że przeczytam „Elektrę" w wersji Eurypidesa i porównam sobie. I co? Ano nico! Na co Ty się Ewka chciałaś porwać? Już samo przeczytanie antycznej tragedii jest dla mnie wyzwaniem i powodem do zadowolenia. A znawcą nie jestem i nie umiem dokonać takiej analizy, porówniania. Mierzyć siły na zamiary trzeba, Kobieto. W dodatku sofoklesową „Elektrę” czytałam pół roku temu. Tę - eurypidesową czytało mi się jakby łatwiej, czy to kwestia autora, czy tłumacza, a może dlatego, że historię już znałam? Opowieść o biednej kobiecie, której matka zabiła ojca, a potem ona z pomocą brata mści się bezlitośnie i krwawo. Do tego trudne wybory, nienawiść, rozpacz i studium psychiki zranionej kobiety, która słusznie została bohaterką greckich dramatopisarzy sprzed ponad dwóch tysięcy lat.

Ciekawie przedstawiona opowieść o królu Learze - historia stara jak świat, mocno przewidywalna, więc nawet osoby, które nigdy nie miały z dziełem styczności, w dosłownie chwilę zrozumieją motyw przewodni i zakończenie (nie wspominając o tym, że to, o czym ta książka jest, możemy zauważyć w codziennym życiu i to dosyć często). Porównywanie przekładów jest bardzo ciekawe - niektóre starają się jak najdokładniej oddać styl Shakespeare'a i wychodzi to różnie, a inne stawiają na bardziej przystępny dla czytelników przekaz. Wydawnictwo Bukowy Las zdecydowało się na coś pomiędzy, zachowało bardzo ładny język w bardzo przystępnym stylu, dzięki czemu czyta się przyjemnie i szybko. Polecam. Można się przekonać o tym, że kilkaset lat temu ludzie nie różnili się tak bardzo od nas, a zawiść, próżność i zachłanność były na porządku dziennym.

Tytuł powieści nawiązuje do mitu greckiego w którym rzeźbiarz (zgadnijcie imię 😉) zakochuje się w posągu kobiety który stworzył, bogini miłości Afrodyta zlitowała się nad artystą i ożywiła rzeźbę, która stała się kobietą z krwi i kości Podobnie dzieje się w dziele literackim ale...no właśnie, specjalnie użyłam słowa "podobnie" gdyż między helleńskim mitem a współczesną powieścią są zarówno podobieństwa jak i rozbieżności Zachęcam wszystkich serdecznie do lektury książki, ponieważ wartości w niej zawarte nie straciły na aktualności nawet po ponad 💯 latach

Moja osobista tradycja zimowych spotkań z klasyką trwa już parę lat. Tym razem padło na dramat „Cyd”. Choć, jako się rzekło, po klasykę sięgam w miarę regularnie, to już dawno nie czytałem historii, która rozgrywałaby się we wczesnośredniowiecznej Hiszpanii. No i w sumie to dobrze było się przenieść do tej epoki. Może liczyłem na nieco więcej „rycerskości”, a mniej miłości, ale i tak przyjemnie spędziłem czas przy tej książce. Nasunęło mi się trochę zabawne skojarzenie, że dzięki tłumaczeniu Jana Andrzeja Morsztyna ta historia nabrała nieco mickiewiczowskiej stylistyki. Jeśli zatem ktoś lubi krajową klasykę, to Cyd powinien przypaść do gustu.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

chodzi tylko o sprawiedliwość, sprawiedliwość za miliard... satyra na drobnomieszczańskie społeczeństwo europejskie, głupie, chciwe, amoralne, dla zysku zdolne zracjonalizować każdą podłość i zło a nawet posunąć się do jego normalizacji... Do biednego, podupadłego miasteczka Güllen przyjeżdża Claire Zachanassian, miliarderka, która wychowała się w tym miejscu. Mieszkańcy liczą, że uratuje ich od katastrofy finansowej. Mieszkańcy Güllen najpierw potępiają propozycję Claire, potem zaczynają ją usprawiedliwiać, w końcu tworzą wspólną narrację, która sankcjonuje morderstwo. Klasyczny mechanizm przemocy zbiorowej. Claire Zachanassian to ikoniczna figura, groteskowej, okrutnej, ironicznej postaci, traktującej sprawiedliwość jak transakcję. Jest jednocześnie biedną ofiarą i bogatym katem. *** Friedrich Dürrenmatt o sztuce Wizyta starszej pani jest historią rozgrywającą się gdzieś w Europie środkowej, w jakimś małym mieście, a spisał ją ktoś, kto bynajmniej nie dystansuje się od ukazanych w niej ludzi i wcale nie czuje się taki pewny, czy postąpiłby inaczej. Tego zaś, co ta historia poza tym zawiera, nie ma potrzeby tutaj wyjaśniać ani inscenizować w teatrze. Odnosi się to również do zakończenia. Wprawdzie ludzie przemawiają w nim uroczyściej, niż faktycznie przemawialiby w rzeczywistości, nieco potrącają o to, co nazywamy poezją, piękną mową, ale dzieje się tak wyłącznie dlatego, że gülleńczycy wzbogacili się i jako dorobkiewicze używają języka bardziej wyszukanego. Przedstawiam ludzi, a nie marionetki, akcję, a nie alegorie, tworze odrębny świat, a nie system moralny, jak to mi niekiedy przypisują, ba, nie usiłuję nawet konfrontować mojej sztuki z rzeczywistością, bo do takiej konfrontacji naturalnym biegiem rzeczy będzie dochodzić samo przez się, dopóki w teatrze nie zabraknie publiczności. Dla mnie osobiście sztuka teatralna rozgrywa się zgodnie z możliwościami scenicznymi, nie zaś według konwencji jakiegoś stylu. Kiedy każę gülleńczykom występować w roli drzew, to nie płynie to z surrealistycznych założeń, lecz z dążenia, żeby trochę żenującą sytuację miłosną w lesie, a mianowicie próbę zbliżenia się starego mężczyzny do starej kobiety — umieścić w poetyckiej scenerii i w ten sposób uczynić bardziej znośną. Piszę w oparciu o właściwe mi zaufanie do teatru, do aktora. To główny motor mego pisarstwa! Neci mnie tworzywo. Aktorowi nie trzeba wiele, żeby przedstawić człowieka, wystarczy mu zewnętrzna skóra w postaci tekstu, który oczywiście musi być odpowiednio dostosowany. Mam na myśli, że tak jak organizm zamyka się w całość wytwarzając sobie skórę, powłokę, tak sztuka teatralna zamyka się w powłoce słów. I tylko ją daje dramatopisarz. Ona jest rezultatem jego pracy. Dlatego nie należy pracować nad samym językiem, lecz nad tym, co język tworzy, na przykład nad myślą, nad akcją; nad słowem czy stylem, pojętym jako wartość samoistna, pracują tylko dyletanci. Sądzę, że zadanie aktora polega na tym, żeby na nowo osiągnać ten rezultat; to, co jest sztuką, powinno ukazać się jako natura. Jeżeli tekst, który daje, zagra się w sposób właściwy, podtekst znajdzie się sam. Nie zaliczam siebie do dzisiejszej awangardy. I ja mam oczywiście własną teorie sztuki — jakież to przedziwne rzeczy człowieka bawią — ale ponieważ wyraża ona mój prywatny pogląd, zachowuję ją dla siebie (inaczej musiałbym się jej trzymać) i wolę uchodzić za pisarza trochę rozwichrzonego i prymitywnego, któremu brak poczucia formy. Moją sztukę należy inscenizować poniekąd na wzór sztuk ludowych, traktując mnie jako pewnego rodzaju świadomego Nestroya, tą drogą zajdzie się najdalej. Należy trzymać się moich pomysłów, nie troszcząc się o głębsze znaczenie, zmieniać dekoracje przy podniesionej kurtynie, bez robienia przerw, a scenę z samochodem również trzeba ująć możliwie prosto, najlepiej posługując się zwykłym wózkiem teatralnym, na którym zamontuje się tylko to, co konieczne do gry: siedzenia, kierownicę, zderzak. Wóz powinien być widoczny od przodu, tylne siedzenia należy podwyższyć, wszystko to razem zaś musi być oczywiście nowe, równie nowe, jak żółte buty itd. (Scena ta nie ma nic wspólnego z Wilderem — dlaczego? Dialektyczne ćwiczenie dla krytyków). Klara Zachanassian nie personifikuje ani sprawiedliwości, ani planu Marshalla, ani tym bardziej Apokalipsy, niech będzie wyłącznie tym, czym jest: najbogatszą kobietą świata, która dzięki swemu majątkowi może działać jak bohaterka greckiej tragedii, powiedzmy jak Medea — bezwzględnie i okrutnie. Stać ją na to. Starsza pani ma poczucie humoru, nie wolno tego przeoczyć, z dystansu patrzy na ludzi, jak na towar do nabycia, i z dystansu patrzy też na siebie samą, odznacza się osobliwym wdziękiem, groźnym urokiem. Ale ponieważ obraca się poza obrębem ludzkiego porządku, przestała się rozwijać, skostniała, straciła zdolność do jakiejkolwiek przemiany, wyjąwszy przemianę w kamienne bóstwo. Klara Zachanassian jest zjawiskiem poetyckim, podobnie jej świta, a nawet eunuchowie, których nie należy przedstawiać w sposób realistyczny, odrażający, z głosami kastratów, lecz trzeba ukazać ich jako nierzeczywiste, baśniowe widma, zamknięte w swej roślinnej, błogiej egzystencji, ciche ofiary totalnej zemsty, tak logicznej jak nieubłagane prawa pierwotnych czasów. (Dla ułatwienia tych ról eunuchowie mogą mówić na przemian, ale wtedy bez powtarzania kwestii). W przeciwieństwie do Klary Zachanassian, która od pierwszej chwili jest niezmienna, bohaterska, jej dawny kochanek dopiero staje się bohaterem. Nędzny sklepikarz początkowo jest jedynie nieświadomą ofiarą starszej pani, będąc winnym sądzi, że życie samo zmazało wszelkie jego winy. Potem jednak bezmyślny, prosty człowiek, któremu pod wpływem strachu, pod wpływem przerażenia zaczyna coś świtać, coś jak najbardziej osobistego, w sobie samym przeżywa działanie sprawiedliwości, uznaje własną winę i staje się wielki przez swoją śmierć, której nie brak pewnych znamion monumentalności. Śmierć ta jest sensowna i bezsensowna zarazem. Rzeczywisty sens miałaby jedynie w mitycznym świecie antycznej polis, ale rzecz dzieje się w Güllen, w naszych czasach. Obok bohaterów występują gülleńczycy, tacy sami ludzie jak my wszyscy. Nie powinno się ich przedstawiać jako złych ludzi, bynajmniej; początkowo są zdecydowani odrzucić propozycję, później zaś zaciągają wprawdzie długi, ale nie w zamiarze zabicia Illa, a jedynie z lekkomyślności, w złudnej nadziei, że sprawa jakoś da się załatwić. Tak należy inscenizować drugi akt. Również scenę na dworcu. Boi się w niej tylko Ill, który rozumie swoje położenie, choć jeszcze nie pada żadne niebezpieczne słowo; dopiero scena w Piotrowej Stodole przynosi zwrot. Katastrofa jest już nieunikniona. Od tej chwili gülleńczycy stopniowo przygotowują się do mordu, dają wyraz swemu oburzeniu z powodu dawnego przewinienia Illa itd. Jedynie rodzina do końca wmawia sobie, że wszystko weźmie jeszcze pomyślny obrót; ona także nie jest zła, tylko słaba, jak wszyscy. I tak gmina powoli ulega pokusie, podobnie jak nauczyciel, ale proces ten musi być dla widzów całkowicie zrozumiały. Pokusa jest zbyt wielka, bieda zbyt dokuczliwa. Wizyta starszej pani to sztuka okrutna, właśnie dlatego trzeba ją grać nie w sposób okrutny, lecz jak najbardziej ludzki, ze smutkiem, nie z gniewem, a także z humorem, bo nic nie może bardziej zaszkodzić tej tragicznie kończącej się komedii niż zwierzęca powaga.

Interesujące spojrzenie na temat snu na jawie, a także samospełniającej się przepowiedni, którą sprowadził na siebie Bazyli. Trochę trudno jest podążać za akcją, co jest uwarunkowanie sposobem napisania, a także już dość wiekowym, ale świetnym tłumaczeniem Józefa Szujskiego. Dramat poleciłabym szczególnie fanom oniryzmu oraz osobom lubiącym tematykę walki o władzę

Chciałabym bardzo obejrzeć na deskach teatru. Na pewno prowokuje do myślenia, ciężko takie dramaty ocenić jednoznacznie. To trochę jak obcowanie ze sztuką współczesną. Czasem nie znaczy wiele, ale wyzwala konkretne uczucia. Na pewno kipi beznadzieją, marazmem, dola człowiecza jest utrapieniem. Filozofia w formie sztuki teatralnej.

Już 2500 lat temu Autor wiedział, że kobieta zwłaszcza gdy jest czarodziejką jest zdolna do skrajnych poświęceń, ale poniżona, mści się w dwójnasób. Na motywach tej świetnej klasycznej greckiej tragedii, Eugenia Balakirieva stworzyła przejmujące przedstawienie w Teatrze Polskim w Bydgoszczy ze zjawiskową rolą Michaliny Rodak. Wszak takie emocje są ponadczasowe.

"Łysa śpiewaczka", "Lekcja"oraz "Krzesła" to trzy fundamentalne sztuki Eugène'a Ionesco, które łączy manifest przynależność do teatru absurdu - antydramatu. Napisane przez Eugène'a Ionesco na początku lat 50. XX wieku (Łysa śpiewaczka – 1950, Lekcja – 1951, Krzesła – 1952). Utwory te obnażają i mocno punktuje pustkę , ból egzystencjalny, samotność człowieka, klaustrofobiczność, poczucie zagrożenia i tragizm życia z wykorzystaniem maski, groteski i farsy. Uniwersalność I ponadczasowość kryzysu komunikacji w czasach obrazu lub "niewidoczności i udawania" i degradacja językaw niemożności porozumienia się między ludźmi. W "Łysej śpiewaczce" bohaterowie państwa Smith i Martin rozmawiają za pomocą absurdalnych frazesów i gotowych formułek, język nie spełnia funkcji informacyjnej , jest wytworem zwrotów konsumpcyjno-komercyjnych. W "Lekcji" język staje się narzędziem dominacji, tyranii i przemocy mistrz - uczeń. Profesor i uczennicą doświadczają władza i przemoc w absurdzie edukacji, język i nauka tracą podstawową funkcję na rzecz braku komunikacji i pomostu między nimi. W "Krzesłach" dwoje staruszków bezskutecznie próbuje przekazać światu swoje życiowe przesłanie za pośrednictwem niemego Mówcy/Oratorium. Krzesła w utworze , wypełniają przestrzeń, stając się cytatem wizualnym, który symbolizuje egzystencję pustki, samotność, izolację i oczekiwanie w agonii - wypełnienie nieobecnymi ludźmi.  Tragifarsa i groza ukryta w banalności, zmechanizowanym, strukturalnym społeczeństwie, Ionesco obnaża nihilizm i okrucieństwo drzemiące pod maską cywilizowanych konwenansów. Eugène Ionesco (1909–1994) to francuski dramaturg rumuńskiego pochodzenia, jeden z głównych twórców teatru absurdu. Jego twórczość, w tym sztuki takie jak "Łysa śpiewaczka" (1950) i "Nosorożec" (1959),skupia się na krytyce konwencjonalnego języka, niemożności komunikacji oraz zagrożeniach totalitaryzmem, charakteryzując się groteską i nielogicznym zachowaniem postaci. 

Tak jak oryginał jest optycznie ze wszech miar mitologiczny: nie tylko dlatego, że obecne są postacie mityczne, lecz również z tego powodu, że wszystko jest pisane przez "erosa", co oznacza, że w każdej linijce przemawia konkretna i zwarta namiętność, a postacie są marionetkami namiętności - tak dramat Racine'a jest rozszerzeniem i rozbudowaniem treściowym namiętności oryginału, lecz niestety nie ich pogłębieniem. Konstrukcyjnie i charakterologicznie "Fedra" jest z całą pewnością dużo ciekawsza niż "Hippolytos uwieńczony" , lecz namiętności w pewnym stopniu się tu gubią - z jednej perspektywy można uznać to za przerobienie i uwspółcześnienie przemożnej, choć upraszczającej mocy tragedii antycznej - z drugiej, za rozrzedzenie tej mocy, dla której trudno znaleźć substytut.

Lektura „Domu lalki” Henrika Ibsena to doświadczenie niezwykle intensywne, ponieważ autor z niespotykaną jak na swoje czasy odwagą zagląda za kulisy pozornie idealnego życia rodzinnego. Historia Nory, która z dnia na dzień odkrywa, że jej małżeństwo jest jedynie pustą grą pozorów, stanowi uniwersalne ostrzeżenie przed budowaniem relacji na fundamencie kłamstwa i braku partnerstwa. Śledząc losy bohaterki, obserwujemy nie tylko jej osobisty dramat, ale przede wszystkim bolesne przebudzenie świadomości człowieka, który przez całe życie był traktowany przedmiotowo – najpierw przez ojca, a później przez męża. Lektura ukazuje obraz toksycznego protekcjonalizmu, gdzie każda pieszczotliwa uwaga Torvalda jest w rzeczywistości formą kontroli, a domowy azyl okazuje się klaustrofobicznym więzieniem. To, co w tym dramacie uderza najmocniej, to fakt, że mimo upływu lat, dylematy Nory dotyczące autonomii i prawa do stanowienia o sobie, nadal pozostają boleśnie aktualne.

Bardzo dobrze napisany dramat - krótki, acz treściwy. Ibsen ukazuje nam swój kunszt wplatając ideologię w żywoty zwykłych ludzi. Bezwzględna prawda może być niszcząca, a "życiowe kłamstwo" bywa niezbędne dla egzystencji słabych ludzi. Idealistyczne idee głoszone przez Gregersa, trafne, lecz jednak bez wyczucia moralnego, doprowadziły do tragedii, a zrujnowanie czyjejś iluzji szczęścia, jak pokazuje dramat - odbiera sens życia. Kłamstwo jest "lekiem" dla przeciętnych ludzi, pozwalając im żyć, mimo niespełnionych marzeń. Myślę, że idea wygłoszona tu przez Ibsena jest w dalszym ciągu aktualna. Ilu z nas żyje oszukując samych siebie - czerpie satysfakcję z tylko pozornych sukcesów, odrzucając rzeczywisty stan rzeczy. Brutalna prawda pozostanie zawsze bardziej wartościowa niż najlepsze kłamstwo. 9/10

to smutny dramat, Maeterlinck tworzy sytuację, w której bohaterowie są kompletnie nieświadomi śmierci, która jest pośród nich, ponieważ jej nie widzą. Autor tworzy dzieło poświęcone ludziom, którzy są przepełnieni nadzieją na ocalenie, bo nie mają innego wyjścia, by przeżyć. To było smutne, ale fenomenalne, chciałabym zobaczyć to w teatrze.

"Fizycy" "Jeśli my, naukowcy, nie skończymy w domu wariatów, to cały świat stanie się domem wariatów." czarna komedia filozoficzna rozgrywająca się w zakładzie psychiatrycznym Les Cerisiers... satyra na instrumentalny rozum - salomonową mądrość (głos, którego słuchał Moebius),która doprowadziła do utraty pobożności a w konsekwencji pychy samowystarczalnego człowieka... kwestie odpowiedzialności uczonego, nauki jako siły nie do zatrzymania, odkryć jako motoru rozwoju ich konsekwencji - Einstein wolał grać na skrzypcach, ale ludzie posłuchali się jego teorii względności... i wyszła z tego bomba atomowa...

Średniowiecze kojarzy się Wam wyłącznie z religią i świętym trybem życia? Po lekturze tej książki będziecie musieli zmienić zdanie. Fakt, religia odgrywała wtedy ogromną rolę. Ta książka pokazuje jednak, że nawet podczas pielgrzymki myśli prostych ludzi mogą być zajęte o wiele bardziej przyziemnymi i niejednokrotnie grzesznymi sprawami. W ramach wakacyjnego nadrabiania lektur (a także sierpniowego wyzwania lubimy czytać) postanowiłam dokończyć ledwo tknięte tuż przed sesją Opowieści kanterberyjskie. Jestem miło zaskoczona, jak przyjemnie się to czyta! Z pewnością jest to zasługa doskonałego tłumaczenia Heleny Pręczkowskiej. W skrócie - Opowieści kanterberyjskie to piętnastowieczny zbiór opowiadań. Jak to zwykle w zbiorach bywa - czasem ciekawych, czasem mniej, a często zaskakujących (bo jak to - takie rzeczy w średniowieczu?) Główny zamysł fabularny jest dość prosty. Grupa pielgrzymów podąża do Canterbury. By umilić sobie drogę, postanawiają zorganizować konkurs na najciekawszą opowieść. Mamy tu przedstawicieli różnych stanów, i tak jak zróżnicowani są bohaterowie, tak różne są ich opowieści. Spisana ładnym wierszem, więc przyjemnie się czyta. Niektóre partie mają mocny wydźwięk moralizatorski - te mogą zniechęcać, bo są dla współczesnego czytelnika po prostu nudne i nieatrakcyjne. W średniowieczu jednak exempla cieszyły się dużą popularnością, więc autor wplata je w paru miejscach. Jeśli lubicie klasykę, historie pisane wierszem albo po prostu chcecie spróbować czegoś nowego - polecam. Mam jednak świadomość, że nie każdemu przypadnie do gustu.