Kultura kłamstwa (eseje antypolityczne)

Doszłam do połowy i poprostu się poddałam. Książka na pewno jest ważna i mądra ale... No właśnie mnie przerosła. Czasem nawet już nie wiedziałam co czytam. Może kiedyś...

Doszłam do połowy i poprostu się poddałam. Książka na pewno jest ważna i mądra ale... No właśnie mnie przerosła. Czasem nawet już nie wiedziałam co czytam. Może kiedyś...

Książki serii Sulina nie zawodzą: „Kultura kłamstwa” to zbiór świetnych esejów o mechanizmach tworzenia mitologii dla nowych państw (tutaj przede wszystkim Chorwacja). Niektóre z nich przytaczają wstrząsające wręcz przykłady samozakłamania tak zwanych elit rządzących. Losy autorki ponownie pokazują, że najtrudniej być prorokiem we własnym kraju.

Książki serii Sulina nie zawodzą: „Kultura kłamstwa” to zbiór świetnych esejów o mechanizmach tworzenia mitologii dla nowych państw (tutaj przede wszystkim Chorwacja). Niektóre z nich przytaczają wstrząsające wręcz przykłady samozakłamania tak zwanych elit rządzących. Losy autorki ponownie pokazują, że najtrudniej być prorokiem we własnym kraju.

Warto przeczytać!

Warto przeczytać!

Podczas lektury "Kultury kłamstwa" nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że fragmenty o podzielonym kraju/ narodzie są o Polsce i Polakach anno domini 2020...

Podczas lektury "Kultury kłamstwa" nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że fragmenty o podzielonym kraju/ narodzie są o Polsce i Polakach anno domini 2020...

dla wykształciuchów, bardzo ciekawe i ważne spojrzenie, nawet szokujące na powstawanie krajów byłej Jugosławii, chociaż dotyczy głownie ludzi kultury

dla wykształciuchów, bardzo ciekawe i ważne spojrzenie, nawet szokujące na powstawanie krajów byłej Jugosławii, chociaż dotyczy głownie ludzi kultury

Nie wiem nawet jak wyrazić swoje uczucia po przeczytaniu tej książki. Jestem wściekła. Moja dusza krzyczy. Jak można taki piękny kraj doprowadzić do ruiny, spowodować tyle bólu. Piękne niegdyś drogi nagle się urywają, bo wojna wyznaczyła nowe granice. Bandyci - chorzy nacjonaliści - stają się bohaterami, kłamstwo staje się prawdą, wielu obywateli Jugosławii bezpaństwowcami. O tym jest ta książka.

Nie wiem nawet jak wyrazić swoje uczucia po przeczytaniu tej książki. Jestem wściekła. Moja dusza krzyczy. Jak można taki piękny kraj doprowadzić do ruiny, spowodować tyle bólu. Piękne niegdyś drogi nagle się urywają, bo wojna wyznaczyła nowe granice. Bandyci - chorzy nacjonaliści - stają się bohaterami, kłamstwo staje się prawdą, wielu obywateli Jugosławii...

Ugresić znana jest każdemu czytelnikowi postjugosłowiańskiej eseistyki. W swoim kraju stała się literackim pariasem. Dla mnie to jedna z najważniejszych eseistek XX wieku.

Ugresić znana jest każdemu czytelnikowi postjugosłowiańskiej eseistyki. W swoim kraju stała się literackim pariasem. Dla mnie to jedna z najważniejszych eseistek XX wieku.

Ta książka to jedna wielka metafora, tragiczna w swej odsłonie. Obraz tego jak jednego dnia przestajemy szanować naszych sąsiadów, mordować ich, podpalać ich domostwa... podczas, gdy dzień, dwa, trzy dni wcześniej razem piliśmy wino, piwo, nasze dzieci wspólnie się bawiły, a starszyzna grała w szachy.

Straszne i prawdziwe, jak my, ludzie, Europejczycy jestem zakłamani, jak szybko i łatwo zmieniamy maski, jak z przyjąciół, stajemy się wrogami, tylko z powodu nawoływań do nienawiści ze strony kilku osób.

Piękna i porażająca to książka. Polecam.

Ta książka to jedna wielka metafora, tragiczna w swej odsłonie. Obraz tego jak jednego dnia przestajemy szanować naszych sąsiadów, mordować ich, podpalać ich domostwa... podczas, gdy dzień, dwa, trzy dni wcześniej razem piliśmy wino, piwo, nasze dzieci wspólnie się bawiły, a starszyzna grała w szachy.

Straszne i prawdziwe, jak my, ludzie, Europejczycy jestem zakłamani, jak...

Posiadam egzemplarz z osobistą dedykacją, gdyż dane mi było spotkać Panią Ugresić na wieczorze autorskim. Jest ona chyba jedyną chorwacką autorką, którą "toleruje". Nie czytuję literatury chorwackiej ani nowej, ani starej. Nie rozumiem tego kraju, ludzi i ich mentalności, ich zakłamania i jadu, jaki z siebie wypluwają. Pod tym względem mam chyba coś wspólnego z autorką, która nie jest mile widziana we własnej ojczyźnie. Cytat z książki, który mówi, że tylko to, co oficjalnie jest uznane przez społeczeństwo za prawdę, jest prawdą, najlepiej oddaje klimat nie tylko tej książki, ale i (moim zdaniem) współczesnej Chorwacji.

Posiadam egzemplarz z osobistą dedykacją, gdyż dane mi było spotkać Panią Ugresić na wieczorze autorskim. Jest ona chyba jedyną chorwacką autorką, którą "toleruje". Nie czytuję literatury chorwackiej ani nowej, ani starej. Nie rozumiem tego kraju, ludzi i ich mentalności, ich zakłamania i jadu, jaki z siebie wypluwają. Pod tym względem mam chyba coś wspólnego z autorką,...

Od kiedy przeczytałam "Kulturę kłamstwa", napisałam już całkiem sporo recenzji. Każdą z wersji jednak wciąż zmieniałam, skracałam, wyrzucałam fragmenty, obdzierałam z emocji. Dziś w końcu zdecydowałam. Nie zamieszczę żadnej z nich. Ciągle wydają mi się zbyt osobiste.

Księżkę jak najbardziej polecam przeczytać, jednak ostrożnie i z dystansem, najlepiej przyglądając się wcześniej biografii autorki.

Od kiedy przeczytałam "Kulturę kłamstwa", napisałam już całkiem sporo recenzji. Każdą z wersji jednak wciąż zmieniałam, skracałam, wyrzucałam fragmenty, obdzierałam z emocji. Dziś w końcu zdecydowałam. Nie zamieszczę żadnej z nich. Ciągle wydają mi się zbyt osobiste.

Księżkę jak najbardziej polecam przeczytać, jednak ostrożnie i z dystansem, najlepiej przyglądając się...