Mroczna wieża

Chciałem dać szansę Kingowi czytając całość próbując przekonać się tom po tomie, że seria przygód Rolanda to coś dobrego, ale niestety to nie była wspaniała podróż. Moje rozczarowanie jest zbyt wielkie, żeby pozytywnie ocenić całość. Ilość przelanej wody, dziwnych powrotów, mieszania wszystkiego jest przytłaczająca. Ogromna strata czasu. Seria ta przelała czarę goryczy i na tym poprzestanę z książkami Kinga. Pozostawię w pamięci Dallas 63, To, Sklepik z marzeniami, Rękę mistrza, Joyland jako dobre wspomnienia.

Chciałem dać szansę Kingowi czytając całość próbując przekonać się tom po tomie, że seria przygód Rolanda to coś dobrego, ale niestety to nie była wspaniała podróż. Moje rozczarowanie jest zbyt wielkie, żeby pozytywnie ocenić całość. Ilość przelanej wody, dziwnych powrotów, mieszania wszystkiego jest przytłaczająca. Ogromna strata czasu. Seria ta przelała czarę goryczy i na...

Trzyma w napięciu!

Trzyma w napięciu!

Najciekawsza książka z całej serii i najlepsze zakończenie jakie czytałam. Skończyłam i nie mogę sobie znaleźć miejsca. Końcówka mnie powaliła na kolana. Dziwnie się czuję, po lekturze wszystkich tomów. Roland pozostanie ze mną na długo.

Najciekawsza książka z całej serii i najlepsze zakończenie jakie czytałam. Skończyłam i nie mogę sobie znaleźć miejsca. Końcówka mnie powaliła na kolana. Dziwnie się czuję, po lekturze wszystkich tomów. Roland pozostanie ze mną na długo.

No i w końcu Roland u stóp Mrocznej Wieży stanął. Tym samym ta jakże epicka przygoda dobiegła końca - i z jednej strony będzie mi brakować Rolanda i jego ekipy, a z drugiej nieco odetchnąłem z ulgą.

Nie byłem w stanie ocenić ostatniego tomu sagi równie wysoko jak poprzednie części - a to z tego prostego powodu, że ten tom jest skrajnie nierówny.
Gdybym oceniał fabułę do momentu akcji w Devar-Toi włącznie - mistrzostwo pióra, poziom sagi utrzymany bardzo wysoko. Był tu pomysł na akcję, było sporo nowych (i nowo-starych) postaci ciekawie wprowadzonych, finał rozgrywki w miasteczku na maksymalnym napięciu, a co ważne, bardzo zręcznie rozpoczęty rozpad Ka-tet - przyznaję, że przy scenie "pierwszego pożegnania" mocno się wzruszyłem... I tak naprawdę można by było zakończyć tom 7.w tym miejscu, i dalsze losy zostawić na osobny kolejny tom, miało by to logiczny sens.
A tak, to po Devar-Toi mamy niejako "dogorywanie" powieści, ciągnięcie się akcji ewidentnie bez głębszego porywającego pomysłu i też bez większych emocji porównywalnych z wcześniejszymi... Kolejne spotkanie z pisarzem Kingiem - dość miałkie, dziwnie szybko zamknięty wątek jakby Autor nagle zawstydził się tego, że wcześniej zrobił z samego siebie ważną postać sagi I musi jakoś z tego szybko wybrnąć.
Wątek Mordreda wg mnie totalnie nie wypalił, zapowiadał się jako jedno z głównych ogniw rozwiązania całej sagi - a skończyło się na zwykłym starciu z resztkami Ka-tet.
Kolejne rozczarowanie to rozwiązanie postaci Susannah - nie dość, że od niej rozpoczął się wątek Mordreda (który nie wypalił),to od czasu Devar-Toi jakoś kiepsko współgrała jej postać z Rolandem. Akcja z wampirem emocji mało interesująca, ewidentnie ten fragment fabuły służył wprowadzeniu Patricka i niczemu raczej innemu. A już rozstanie z Rolandem... słabiutkie to mało powiedziane, w tym momencie nawet się do niej zraziłem.

Finał sagi w Mrocznej Wieży i ostatnie akapity dość sensowne i chyba trudno akurat tutaj byłoby Autorowi sprostać wymaganiom wszystkich fanów- koniec jest po prostu właściwy i odpowiednio rezonuje ze wszystkimi tomami.

Uważam, że King niejako z niechęcią pisał final tej powieści - i ta niechęć spowodowała jałowość wątków o których pisałem wcześniej (za to samą końcówkę w Mrocznej Wieży z pewnością miał opracowaną dużo wcześniej).
Szkoda tego słodko-gorzkiego akcentu - bo saga jako całość jest czymś wybitnym i na pewno zapisze się na długo w kanonie.

No i w końcu Roland u stóp Mrocznej Wieży stanął. Tym samym ta jakże epicka przygoda dobiegła końca - i z jednej strony będzie mi brakować Rolanda i jego ekipy, a z drugiej nieco odetchnąłem z ulgą.

Nie byłem w stanie ocenić ostatniego tomu sagi równie wysoko jak poprzednie części - a to z tego prostego powodu, że ten tom jest skrajnie nierówny.
Gdybym oceniał fabułę do...

„SĄ INNE ŚWIATY NIŻ TEN”
 
Skończyłam cykl „Mroczna Wieża” Stephena Kinga. Zrobiłam to niechętnie, nie chciałam opuszczać Świata Pośredniego (i wielu światów równoległych),nie chciałam żegnać się z ka-tet Ostatniego Rewolwerowca, Rolanda z wielu krain i światów, synem Gilead, z rodu Elda – z Jakem, Eddim, Susannah/Oddettą (nawet Mią) i moim ulubionym złocistookim i puszystym Ejem. Ale „gdyby słodycz naszego życia nie przemijała, nie byłaby słodyczą” (tom 4,5).
 
Światy wykreowane przez Kinga są kompletne, fascynujące, czasem straszne, każdy jest świetnie skonstruowany – od wyniszczonego Miasta Lud, przez wszystkie wersje Nowego Jorku, po Discordię (chętnie bym przekroczyła próg DRZWI, a Wy?).
Mimo przywiązania do członków ka-tet i kilku pobocznych postaci, nie wszystkich darzyłam bezwarunkową miłością. Uwielbiałam mrukliwość Rolanda, ale jego wybory często bolały. Jednocześnie King, snując opowieść o Rolandzie, który pod Mroczną Wieżą stał, był konsekwentny i nie starał się byśmy polubili jego bohatera za wszelką cenę – był jaki był – Ka. Jake i Ej byli jednymi istotami, które ani razu mnie nie zawiodły.
 
Jak to u Kinga bywa, poszczególne tomy były nierówne – jedne mnie zachwyciły („Czarnoksiężnik i kryształ”, „Wilki z Calla”),inne znużyły („Pieśń Susannah”),niemniej całość jest niesamowita, mogę Autorowi nawet wybaczyć te wszystkie okropne rzeczy, które rzucił w twarz Czytelnikom w ostatnim tomie. Zakończenie też nie było specjalnie satysfakcjonujące, ale jak mówi King: radość jest w podróżowaniu, zakończenie to po prostu inna nazwa pożegnania. Ka jest kołem.
 
Cieszę się, że „Mroczną Wieżę” czytałam na samym końcu bibliografii Kinga, dzięki temu miałam przyjemność wyłapywania nawiązań do jego innych powieści, w tym mojego ukochanego „Bastionu”. Ale jeśli jest to Wasze pierwsze spotkanie z Kingiem, nie martwcie się, nie będzie to miało dla Was znaczenia.
 
Teraz przeczytałam już wszystko.
 
Nie jestem fanką barwionych brzegów (czuję lekki przesyt tym trendem),ale to wydanie jest absolutnie piękne.

„SĄ INNE ŚWIATY NIŻ TEN”
 
Skończyłam cykl „Mroczna Wieża” Stephena Kinga. Zrobiłam to niechętnie, nie chciałam opuszczać Świata Pośredniego (i wielu światów równoległych),nie chciałam żegnać się z ka-tet Ostatniego Rewolwerowca, Rolanda z wielu krain i światów, synem Gilead, z rodu Elda – z Jakem, Eddim, Susannah/Oddettą (nawet Mią) i moim ulubionym złocistookim i...

Ostatni tom opowiada więcej niż pozostałe razem wzięte. Świetna historia, bogaty świat, w którym fikcja niezauważalnie wnika do rzeczywistości, no i oczywiście bohaterowie, którym życzy się jak najlepiej. King dał nam najlepsze możliwe zakończenie historii Rolanda - budzące niedosyt, ale, jak sam napisał, „jedyne możliwe”. Szkoda, że ta podróż już się skończyła (a może dopiero zaczęła?). Niemniej, na pewno zostanie ze mną na długo.

Ostatni tom opowiada więcej niż pozostałe razem wzięte. Świetna historia, bogaty świat, w którym fikcja niezauważalnie wnika do rzeczywistości, no i oczywiście bohaterowie, którym życzy się jak najlepiej. King dał nam najlepsze możliwe zakończenie historii Rolanda - budzące niedosyt, ale, jak sam napisał, „jedyne możliwe”. Szkoda, że ta podróż już się skończyła (a może...

"Ka jest kołem (...) Człowiek w czerni uciekał przez pustynię, a rewolwerowiec podążał w ślad za nim"

"Ka jest kołem (...) Człowiek w czerni uciekał przez pustynię, a rewolwerowiec podążał w ślad za nim"

Nie wiem, czy będzie mi jeszcze dane w życiu przeczytać coś tak genialnego, inspirującego i satysfakcjonującego jak cykl o Mrocznej Wieży. Ostatnia część wynagradza czytelnikowi nie tylko "trud" wędrowania wraz z Rolandem, a poniekąd nadaje sens innym opowieściom Kinga. Bohaterowie, których losy chce się śledzić, świetnie napisani antagoniści, którzy zapadają w pamięć i długa, epicka historia. Moim zdaniem zakończenie, które może się niektórym nie spodobać jest jedynym słusznym i sensownym zakończeniem tej serii (ka jest kołem). Zaczyna mi brakować słów, żeby wyrazić jak bardzo kocham i ubóstwiam tę serię. Polecam każdemu to arcydzieło literatury fantastycznej. Na pewno kiedyś wrócę, aby ponownie przebyć tę drogę i wejść na szczyt Mrocznej Wieży raz jeszcze.

Nie wiem, czy będzie mi jeszcze dane w życiu przeczytać coś tak genialnego, inspirującego i satysfakcjonującego jak cykl o Mrocznej Wieży. Ostatnia część wynagradza czytelnikowi nie tylko "trud" wędrowania wraz z Rolandem, a poniekąd nadaje sens innym opowieściom Kinga. Bohaterowie, których losy chce się śledzić, świetnie napisani antagoniści, którzy zapadają w pamięć i...

Jedna z najbardziej rozczarowujacych czesci dla mnie

Jedna z najbardziej rozczarowujacych czesci dla mnie

Nie recenzuje książek Kinga, może dlatego, że są dla mnie pewnego rodzaju odskocznią od świata realnego. Bo uwierzcie można się zakochać w tym jego świecie (bo wychodzi na to, że jest to jeden wielki, skomplikowany świat).
Historia Rolanda jest tak naprawdę o jego obsesji, która nigdy się nie skończy 😉. Pokochałam każdego bohatera z osobna, jak i razem jako ich ka-tet. Chodź niektórzy z nich irytowali mnie na samym początku podróży. Śmiałam się, płakałam i bałam się razem z nimi. I nie mam absolutnie nic konkretnego do dodania, bo ta historia komentuje się sama, ale uważam, że jest warta poznania. Może niektórzy z was ją porzucą na początku, ale znajdą się ci, którzy przebrną przez każdą jej część. Rozstaje się z nimi z ciężkim sercem, bo chciałabym nadal przemierzać pustkowia świata pośredniego, ale wiem, że ta opowieść się skończyła. Życzę każdemu długich dni i przyjemnych nocy, by byli szczęśliwi w swoim niegdyś i kiedyś. A ja chwytam się za kolejną historię i może znowu trafię na poszczególnych bohaterów i pomacham im z własnej wyobraźni.
A wam polecam z całego serca, tą nie oczywistą historię i do zobaczenia.

Nie recenzuje książek Kinga, może dlatego, że są dla mnie pewnego rodzaju odskocznią od świata realnego. Bo uwierzcie można się zakochać w tym jego świecie (bo wychodzi na to, że jest to jeden wielki, skomplikowany świat).
Historia Rolanda jest tak naprawdę o jego obsesji, która nigdy się nie skończy 😉. Pokochałam każdego bohatera z osobna, jak i razem jako ich ka-tet....