31.10 Wioska przeklętych, Halloween po polsku II

31.10 Halloween po polsku to bodajże pierwsza polska antologia, która ukazała się 22 października 2011 roku. W jednej pozycji zebrano 25 autorów: m.in. Agnieszkę Lingas-Łoniewską, Karolinę Wilczyńską, Jacka Skowrońskiego, Romka Pawlaka, Agnieszkę Turzyniecką, Annę Klejzerowicz, Daniela Koziarskiego czy Mariusza Zielke. W antologii tej znalazło się aż 33 opowiadania. Tematem przewodnim tychże opowiadań była groza. Wszak tytuł zbioru nie jest przypadkowy i mówi o strachu. Całość niestety nie jest równa, lecz niektóre opowiadania (chociaż krótkie) miały niesamowity wydźwięk. Miałem tę dodatkową przyjemność, że ja posiadam egzemplarz papierowy, a wielu ludzi miało możliwość czytać tę pozycję tylko jako ebook. Książkę, którą czytałem ukazała się nakładem Wydawnictwa WRCW. Z tego, co się orientuję, jeszcze są dwie antologie o podobnych tytułach czyli: 31.10 Wioska przeklętych oraz 31.10 Księga cieni. Żadnej z niej nie spotkałem osobiście. 31.10 Halloween po polsku to 359 stron na przeczytanie, których potrzebowałem trzynastu dni oraz dziesięciu posiedzeń, co plasuje tytuł ten na bardzo niskim 219 miejscu wśród 231 książek Przeczytanych Na Tronie, czyli jak widać nie czytało się tego dobrze. Jeśli tylko będziecie mieli możliwość przeczytania tej antologii to być może bardziej przypadnie Wam do gustu. https://www.facebook.com/czytamnatronie

Zupełnie zaskakująca pozycja, bardzo udany „rustykalny” horror z satanicznym twistem, utrzymany w konwencji postapo. Aż zdziwienie ogarnia, że po tak dobrym starcie autorka popadła (przynajmniej w dziedzinie grozy) w twórcze milczenie. Ziemia po Katastrofie. Ludzie żyjąc w oderwanych skupiskach usiłują budować od nowa więzi społeczne. Pewną małą wsią wstrząsa seria niewyjaśnionych śmierci. W polu odnalezione zostaje zmiażdżone ciało rolnika, w rzeczce topi się myśliwy, a w otaczającym wieś lesie grasuje wilkołak. Wszystkie wydarzenia w niewytłumaczony sposób wiążą się z osobą samotnie żyjącej młodej dziewczyny – Doroty, śmierć wybiera osoby jej nieprzychylne. Dorota w stojącym na uboczu wsi, pozornie opuszczonym domu napotyka dziwną postać, przystojnego, tajemniczego mężczyznę. Gdy pewnego dnia w otaczającym wieś lesie znika córka byłej przyjaciółki Doroty, ta, oskarża dziewczynę o spowodowanie tragedii. Dziewczyna wyrusza na poszukiwanie małej. W lesie znajduje dom czarownicy – dziecko mieszka tam, całe i zdrowe, nie zamierza jednak wracać do swych rodziców. + Jak zaznaczyłem na początku, „Śmierciowisko” przebrane jest w kostium postapo. Tak naprawdę jednak jest to baśniowy horror okultystyczny, z Szatanem i czarownicami w rolach głównych. W rezultacie powieści bliżej do filmu „VVitch” niż do opowieści o zniszczonym postapokaliptycznym świecie. ” Śmierciowisko” to powieść bardzo udana, ze świetnym pomysłem głównym, dobrze skonstruowaną, efektownie straszącą, wciągającą akcją i z niebanalnie skrojoną bohaterką. Dorota jest absolutnie niejednoznaczną postacią. Małomówna, trochę na uboczu wiejskiej społeczności, od początku nieco przypomina archetyp czarownicy. Intrygujące są jej zachowania i wybory moralne, zaciekawia historia i przyczyny obecnego zachowania (bardzo zgrabnie wprowadzony wątek lesbijski). Warsztatowo jest poprawnie, choć momentami widać jeszcze surowość stylu i drobne niedoróbki techniczne. Pozostają one jednak zupełnie bez wpływu na wysoką końcową ocenę. Mocne 7/10

Dokładnie w połowie - chociaż bardzo szkoda, bo np. za Rojka dałabym 10 ( Smerfy w roli zombie po prostu rządzą. Obok takich perełek są też niestety dużo gorsze, natomiast najważniejsze, że antologia w ogóle jest :). I za to dodatkowa gwiazdka. Na pewno warto sięgnąć, choćby dla tych kilku lepszych opowiadań

Jak na debiut naprawdę bardzo dobra ! Sprawnie poprowadzona opowieść, w której znaleźć możemy nawiązania zarówno do "Jądra Ciemności" J.Conrada, jak i "Maga" J.Fowlesa. Autor sprytnie wodzi czytelnika za nos, zaskakuje zwrotami akcji i do samego końca trzyma w niepewności. Zakończenie po prostu szokuje. "Rzeka..." jest wielowątkowym dziełem, które niejeden raz skłania do refleksji. Polecam i czekam na kolejne książki tego autora.

Ciekawa książka. Przeczytałam ją jednym tchem, a leżała u mnie na półce dosyć długo. Podobało mi się zakończenie. Główny bohater też fajny, choć czasem odnosiłam wrażenie, że jest trochę za bardzo podkoloryzowany. To taki typ superbohatera, który nie boi się gangusów i na własne życzenie pakuje się w kłopoty, aby na końcu wygrać ze złem. Brakowało mi w nim takich ludzkich odruchów, jak np. wyrzuty sumienia. Ale ogólnie oceniam na plus. Podobała mi się.

Dobry pomysł na horrorową historię, nieźle rozrysowany świat i bohaterowie. Niestety miałem trudność, by przez nią przebrnąć, czytało się dosyć opornie, nie wiem dlaczego, bo styl autora jest całkiem ok, ale coś jednak było nie tak. Podsumowując: niezła opowieść z momentami dreszczyku, jednak mogłaby być troszkę bardziej dopracowana.

„Bilbord” J.D.Bujak to kryminał w którym trup się ściele gęsto. I to nie byle jaki trup. Ofiary są w różnym wieku. Przeważnie kobiety. Żeby zmylić czytelnika co jakiś czas zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Morderstwa są tak wymyślne, chwilami obrzydliwe, że w pewnym momencie odechciało mi się czytać. Kryminał to czy horror? Do tego doszły zjawiska nadprzyrodzone, które dotykają głównego bohatera, Krzysztofa, właściciela kwiaciarni. On jednak po każdym takim dotknięciu, a raczej okaleczeniu i dowodach tego w postaci krwawych ran, zadrapań czy śladów buta na klatce piersiowej nie załamuje się i spokojnie ,życzliwie i nad wyraz uprzejmie obsługuje klientów kwiaciarni. Jak już zaczęłam czytać to lubię skończyć ,choć czasami przypomina to drogę przez mękę. W przypadku „Bilbordu” nie było to aż tak męczące, choć wydawało mi się, że tracę czas. Zniesmaczona morderstwem przy współudziale karaluchów i innego robactwa, które w ogromnej ilości pokrywały ciało denatki a zwłaszcza jej przełyk na skutek czego najprawdopodobniej udusiła się …czytałam dalej. I nie żałuję. Trupów było coraz więcej, zjawisk niewytłumaczalnych logicznie też, ale ciekawość kto i dlaczego morduje jeszcze większa. Napięcie i strach rosły w miarę czytania. Zakończenie zaskakujące i satysfakcjonujące. Warto było przeczytać. „Bilbord” J.D.Bujak…GORĄCO POLECAM!

Zaczynamy,pisać opinię.Bo jest powód,by napisać dobrze o książce.Która mi się,podobała.I to bardzo mocno. Już dawno chciałem przeczytać i muszę przyznać.Że troszkę się o niej zapomniałem. Aż,znalazłem na półce w bibliotece.I od razu wypożyczyłem. Czytam,ja sobie czytam.I widzę,jak Zalewski fajnie opisuje Abraham w Nebrasce. On tak ma,mieszka w Kwidzynie a piszę o Ameryce.A co,nie wolno ? Wolno,wolno. Bo,historia małego miasteczka jest bardzo szokująca.I ja tak,uważam.Bo ludzi,o których wydawało.By się nam,są blisko nas i wiem o nich wszystko.Robią złe rzeczy,biją swe żony. Ale główna fabuła to porwania dzieci. Oj,tu grubo napisał.Zalewski oj,grubo.A ja przecież lubię takie historie. Więc z przyjemnością czytałem i było mi miło.Poznać historię Małego Miasteczka.Bo czy,naprawdę znany e 100 % naszych sąsiadów.

"Jeśli idziesz do Częstochowy Włóż sandały i skarpety frotte Weź ze sobą bukłak na święcona wodę I pieniążka, na różaniec weź... ...Jeśli idziesz do Częstochowy Na klasztorze wyryj imię swe Zrób se zdjęcie pod monopolowym Jednym piwem w trupa urżnij się" Haaa, w końcu udało się przeczytać książkę, która w całości dzieje się w moim rodzinnym mieście czyli Częstochowie. Ale chyba nie mogło być inaczej, ponieważ "Krew, Pot i Łzy" to debiut powieściowy rodowitej częstochowianki, Carli Mori. Mimo, że nie poruszamy się jakoś bardzo potężnie po topografii miasta, to jednak było to bardzo miłe uczucie. Mamy więc głównie centrum, czyli Aleje NMP i miejsce przez które Częstochowa nazywana jest "świętym miastem" a mieszkańcy miasta "medalikami". Mowa tu oczywiście o Klasztorze Jasnogórskim, który stanowi bardzo ważny punkt w całej historii. Będąca w trzecim trymestrze ciąży, dziennikarka Klara Wasowska wraca do swojego rodzinnego miasta Częstochowy, by napisać artykuł o aferze w miejskim ratuszu. Na miejscu spotyka swoją bliską przyjaciółkę, Panią prokuratur Zuzannę Bachledę. Klara postanawia towarzyszyć koleżance, która zostaje wezwana na miejsce zbrodni, do hotelu Mercure. Obydwie nie wiedzą jeszcze, że to co zastaną na miejscu sprawi, że w ich życiu nic już nie będzie takie samo... Zacznę może od tego, że bardzo dobrze pamiętam czasy, w których autorka umiejscowiła akcję swojej powieści. Czasy gdy miastem rządził pewien człowiek z ptakiem w nazwisku (w powieści jest to Kafka). Pamiętam również dobrze, gdzie szło wtedy najwięcej kasy z miasta. I tutaj zgadzam się z Carlą całkowicie, przedstawione w powieści zarzuty pod adresem byłej władzy trafiają idealnie w punkt. Ale dobra, nie będę tu politykował, bo to nie o to chodzi. Książkę można spokojnie podzielić na dwie części. Pierwsza to niemal rasowy kryminał w którym Pani prokuratur wraz z przyjaciółką oraz komisarzem Malinowskim próbują rozwikłać zagadkę dziwnych zgonów. Natomiast gdy na scenę wkracza były ksiądz Janusz oraz pojawia się pewien tajemniczy ptak w towarzystwie tajemnic klasztoru, wtedy zaczynamy skręcać w stronę horroru w mocno mastertonowym klimacie. Na mnie największe wrażenie zrobił jednak finał. Autorka, że tak się wyrażę, pojechała tutaj po całości. Rzekłbym nawet, że spuściła psa, którego przez większą część powieści trzymała na smyczy. To co się w nim wyprawia to istne szaleństwo, zakończenie świetnym twistem. Podsumowując, miks kryminału oraz grozy w wykonaniu Carli Mori, osadzony w Częstochowie, kupił mnie po całości. Autorka świetnie uchwyciła kto tak naprawdę rozdaje karty w mieście i pięknie wkomponowała to w fabułę swojej powieści. Jest to również kolejny debiut powieściowy, który zapisuje na plus wśród poznanych w tym roku. Polecam!!! P.S. Początkowy cytat pochodzi z utwory częstochowskiej grupy Rażeni Piorunem pod tytułem "Pielgrzym". Idealny kawałek po przeczytaniu powieści Carli Mori.

Berlin - stolica Niemiec, miasto, wydawać by się mogło, że bezpieczne. Ale czy na pewno? Pewnego dnia policja odnajduje zmasakrowane zwłoki kobiety, jak się okazuje - nie pierwsze. Morderca nawet nie stara się zatrzeć śladów zbrodni i wręcz naprowadza funkcjonariuszy, czując się bezkarnie. Profil ofiary wygląda tak samo jak w przypadku wielu zabójstw na terenie stolicy: niska brunetka, torturowana przed śmiercią i brutalnie zamordowana nożem do wykrawania. Berliński wydział zabójstw zdaje sobie sprawę z tego, że ma do czynienia z seryjnym mordercą, człowiekiem niebezpiecznym i chorym psychicznie. Poszlak jest jednak niewiele. Wypruwacz, bo tak ochrzczono przestępcę, pragnie publiczności, ale nie zależy mu na wykryciu. To jego zemsta. Ale za co się mści i jaka jest jego historia Główną bohaterką powieści jest rozwódka Lara Simons, samotnie wychowująca córeczkę Emmę. Poznajemy ja w ważnym dla niej momencie życia - kobieta wreszcie układa sobie życie po rozwodzie z Rafałem i przygotowuje wielkie otwarcie swojej własnej kawiarenki. Wszystko idzie w jak najlepszym kierunku, dopóki Lara nie zostaje napadnięta przez tajemniczego napastnika. Cudem udaje jej się uciec, jednak to nie koniec koszmaru. Okazuje się, że uciekła Wypruwaczowi, a on nie przywykł do wypuszczania ofiar ze swych sideł. Kiedy kilka dni później Lara zastaje swoją kawiarnię w ruinę, a na jej ścianach obraźliwą groźbę, policja proponuje kobiecie przystąpienie wraz z Emmą do programu ochrony świadków. Simons przystaje na to, stopniowo przygotowując się do zmiany dotychczasowego życia, lecz nagły i tragiczny w skutkach atak na jej rodzinę zmusza ją do natychmiastowego wyjazdu. Mija sześć lat, a Lara stara się prowadzić normalne życie u boku nowego partnera oraz Emmy, która wciąż nie wyszła z traumy po tym, co przeżyła. Gdy wskutek dziwnych wydarzeń Lara dochodzi do wniosku, że grozi jej niebezpieczeństwo, wzywa na pomoc detektywów, którzy kiedyś pomogli jej w Berlinie. Czy i tym razem ściga ją Wypruwacz? A może jego sprytny naśladowca usiłuje zwieńczyć dzieło mistrza?.....polecam,to bardzo dobra, trzymajaca w napieciu ksiazka...

„Grizzly” to kryminał, który wciąga od pierwszych stron dzięki szybkiemu tempu, napięciu i brutalnej atmosferze. Zalewski tworzy świat pełen przemocy, tajemnic i moralnie skomplikowanych bohaterów, którzy nie boją się podejmować kontrowersyjnych decyzji. Historia sprawnie balansuje między śledztwem a mrokiem codzienności – czyta się kompulsywnie, z coraz większą ciekawością, co wydarzy się dalej. Największą siłą powieści są wyraziste postaci i umiejętne budowanie napięcia – momenty kulminacyjne potrafią wstrząsnąć i pozostają w pamięci długo po przeczytaniu. Zgrzyt: Momentami opisy przemocy i brutalności są bardzo szczegółowe, co może nie każdemu odpowiadać. Niektóre wątki poboczne są nieco schematyczne i przewidywalne, co minimalnie osłabia efekt zaskoczenia. Podsumowując: „Grizzly” to kryminał, który trzyma w napięciu i dostarcza mocnych wrażeń – idealny dla fanów mrocznych, realistycznych historii kryminalnych. Zgrzyt: Momentami opisy przemocy i brutalności są bardzo szczegółowe, co może nie każdemu odpowiadać. Niektóre wątki poboczne są nieco schematyczne i przewidywalne, co minimalnie osłabia efekt zaskoczenia. Podsumowując: „Grizzly” to kryminał, który trzyma w napięciu i dostarcza mocnych wrażeń – idealny dla fanów mrocznych, realistycznych historii kryminalnych.

Jest to moim zdaniem jedna z najlepszych książek, które przeczytałam. Mogłabym powiedzieć, że master peace. Bardzo dobrze napisana książka, w przystępny sposób a zarazem elokwentnym językiem. Książka nie jest długą opowieścią z przedłużającymi się wątkami wypełniającymi gruby tom. Powieść ma około 140 stron a tak wiele w nich zawartych. Jest to historia człowieka w którą autor wplatał wiele myśli i emocji, które jednocześnie targają czytelnikiem i fascynują. Czytelnik wprowadzony w świat bohatera przeżywa razem z nim jego losy. Zakończenie jest rozdzierającym serce i umysł szyderstwem losu. Dziękuję autorowi za tak wspaniale dzieło w tym gatunku. KONIECZNIE POLECAM!!!

Chaos, pomylenie i pomieszanie światów. Nieprawdopodobna niespójność, ale pomimo tego, intrygowała mnie i obnażała najgorsze ludzkie zakamarki, które każdy posiada, ale o nich się nie mówi. Całość osadzona w miasteczku bez nadziei, i czasami jak człowiek próbuje opisać miejsce, w którym żyje, chciałby się uwolnić z takiej umieralni, ale splot wydarzeń robi z życiem, co chce. Liczyłabym na drugą część.

No tak. Wro jest Wro :) Ocena za całość, bo to zgrabna, dobrze ułożona lektura, która bardzo mi przypadła do gustu. Nie wszystko oczywiście. Najmocniej w pamięć wryły mi się opowiadania Orbitowskiego, Vargi, Malickiego. Kuczok, Chwin, Iwasiów, Karpowicz- dobre. Reszta niekoniecznie, ale że Wro... No właśnie. Powtórzę: Wro jest Wro.

„Miasto w zieleni i błękicie” Anny Kańtoch, Fabryka Słów 2004, wysłuchane Legimi Kańtoch fantastyczna to jest to. Książka trochę się ciągnie, ale mamy fajnych bohaterów, intrygę, krytykę religii, wątki romantyczne. Do Domenica Jordana i „Przedksiężycowych” sporo brakuje, ale to naprawdę przyjemna lektura. Audiobook tu chyba dobrze wypada, taka ciut przegadana, nie-spieszna opowieść. Ale emocje są.

Jestem w księgarni mam 10 zł,mało sam wiem.Ale jest półka książki,po bardzo niskiej cenie. Od 6 do 22 zł.Jedną z nich jest Plan Sary,moje ulubione kryminały retro.Już nie tylko Lewandowski,Krajewski,Wroński.Nazwisko Jaszczuk nie znałem,kupiłem w ciemno. I oczarowałem się,Plan Sary to świetny retro kryminał.Taki jaki zawsze chciałem przeczytać. Autor zabiera nas do Lwowa,rok 1938.Miasto pełne kontrastów:bogaci,kontra biedni,Żydzi,Polacy,Ukraińcy. Od wytwornych dam,po cichodajki uliczne. Co ciekawe,bohaterami tropiącymi występek są dziennikarze Kuriera. Autor widać kocha Lwów,bo opisuje także jego takie prywatne oblicze,jak spacery ludzi.Jak kuchnię lwowską,czy gwarę. A ja cieszę się,że te 10 zł mądrze wydałem.

Zbiór opowiadań pod szyldem „Fantastyka Honor Ojczyzna” i pod jakże mówiącym tytułem „Jeszcze nie zginęła”. Sporo nazwisk z czołówki twórców „Fabryki słów” co zapowiadało bardzo ciekawe spotkanie z tą pozycją. W sumie nie wiem dlaczego, ale jakoś więcej spodziewałem się po tej pozycji, w dwóch przypadkach pomimo szczerych chęci nie potrafiłem znaleźć odniesienia do motta tej antalogii, lub ich subtelność uszła mojej uwadze;) Nie mniej jednak kilka ciekawych opowiadań się pojawiło i znalazłem kilka nazwisk po które na pewno sięgnę aby poznać się z nimi bliżej…

Lekko, (w miarę) zabawnie, bez fajerwerków (może dlatego, że wtedy ich jeszcze nie wynaleziono), uroczo stylizowany język. Ale czy nazwałabym to komedią? Śmiem wątpić. "Awantura na moście" to historia niezłożona, niewnosząca zbyt wiele do życia czytelnika - ot, czytadło na moment, kiedy nic innego nie ma pod ręką. Jeśli ktoś lubi nawiązania do średniowiecza, znajdzie tu trochę prześmiewczych smaczków i zachowań typowych dla tamtych czasów. Bohaterowie są prości, przaśni, po oczach bije ich IQ na poziomie termosu do herbaty, jednak mamy od tej reguły wyjątek w postaci przebiegłego (on tak myśli) bogoboja, którego życiową misją jest przyciągnięcie do klasztoru jak największej liczby wiernych. Wymyślane przez niego intrygi są poniekąd motorem napędowym całej historii, jest też uwikłany w love story, kilka śmierci i potężnych kłamstw / zatajeń (niepotrzebne skreślić). Na plus według mnie działa motyw słowiańskich bóstw - podoba mi się, że autor nie poszedł od razu w chrześcijaństwo, ale dodał pielęgnowanie wiary w słowiańskich bogów jako wisienkę na torcie rubasznej historyjki. Wprawdzie czuć, że ta wiara chyli się ku upadkowi i wierni pojawiają się w świątyni tylko dzięki przekupstwu lub zastraszaniu, ale daje to do myślenia, że rzeczywiście początki chrześcijaństwa na naszych ziemiach mogły tak wyglądać - wpełzły na miejsce gasnącej rodzimej wiary. Ale dość tej powagi, miała być komedia, tak? No to śmieszą mnie podstarzali rabusiowie i ich planowanie skoku życia.

Łukasz Śmigiel – autor opowiadań (zbiór „Demony”), powieści („Decathexis”, „Muzykologia”), słuchowisk radiowych i filmowych scenariuszy. Dziennikarz i publicysta, zajmujący si naukowo nowoczesnymi formami promocji książek i pisarzy. Publikował w prasie kulturalnej („Tygiel Kultury”, „Znaczenia”, „Przekrój”) i literacko-fantastycznej („Alfred Hitchcock Poleca”, „Nowa Fantastyka”, „Science Fiction, Fantasy i Horror”, „Magazyn Fantastyczny”). Redaktor naczelny czasopisma „Lśnienie – Kultura Grozy”. Pracuje na Uniwersytecie Wrocławskim, w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej.* Jakie jest morderstwo? Jacy są mordercy? Jak stać się mordercą doskonałym? „Mordercy” to zbiór opowiadań, w którym główną rolę odgrywają oprawcy. Wspólny mord, pielęgniarz kanibal, Knecht Ruprecht, historia stracha na wróble i wiele wiele więcej. Opowiadania pochodzą z pogranicza grozy, kryminału, fantastyki i thrillera. Łukasz Śmigiel serwuje nam dwanaście opowiadań, z których każde jest inne. Mnie najbardziej spodobała się „Opowieść Wigilijna”, ponieważ autor zaskoczył mnie swoim pomysłem oraz wykonaniem, które wgniotło mnie w fotel i zostawiło z otwartymi ustami z wrażenia. Pewien chłopak zostaje wyrzucony z sierocińca i staje się kominiarzem. Jego siostra, która tam została, robi coś, co skutkuje tym, iż przychodzi do niej Knecht Ruprecht, czyli zły Święty Mikołaj, który karze niegrzeczne dzieci. Co się dzieje później? Aby się tego dowiedzieć, przeczytaj to dzieło. Świetne było też „Śmierć na trzy”, bo autor również wykazał się dużą oryginalnością. W tym opowiadaniu główną rolę odgrywa pisarz, który wydał książkę. Problemem jest to, że w niej zawarł pewne informacje o swoich znajomych… Cieszę się, że miałem okazję przeczytać ten utwór, ponieważ jest on jednym z lepszych, jakie miałem okazję czytać w tym roku. Wszystkie historie zostały napisane lekkim językiem, zaskakują, trzymają one w napięciu od pierwszej strony i nie puszczają do ostatniej. Pomysły na każde z nich są oryginalne. Wszystkie rozwijają się w sposób spójny i logiczny. Bohaterów w książce przewija się bardzo dużo. „Weźcie tysiąc ludzi, którzy w coś wierzą, i będziecie mieli nową formę społeczną. Weźcie milion i będziecie mieli nową religię (...) Zawsze żyłem obok systemu, a nie w systemie, i zamierzałem umrzeć, nadal pozostając z boku, najpewniej w rowie przy drodze.” Autor skupił się na opisach. Dość szczegółowo pokazuje nam miejsca, w którym przebywają postacie. Emocje nie zostały pokazane wprost. Łukasz Śmigiel miesza style i pokazuje nam bardzo różne historie – morderstwo na XVI-wiecznym dworze hiszpańskim, Japonia, postapo… Wspomnę jeszcze o okładce – jest ona prosta. Znajduje się na niej mężczyzna, który krzyczy. Z jakiego powodu? Możemy się tylko domyślać, czy chodzi o ból, rozpacz, radość czy coś jeszcze. Pobudza ona wyobraźnię i emocje. Przed każdym opowiadaniem znajduje się fragment jakiejś piosenki czy wiersza, który poniekąd wprowadza nas w klimat. Jest to bardzo ciekawy zabieg. Reasumując tę krótką recenzję: dzieło to polecam przede wszystkim miłośnikom opowiadań oraz mrocznych i fantastycznych klimatów. Mnie się ono bardzo podobało i na pewno sięgnę po inne książki tego autora. Za przekazanie książki do recenzji dziękuję Wydawnictwu Oficynka. Tytuł: „Mordercy” Autor: Łukasz Śmigiel Wydawnictwo: Oficynka Projekt okładki: Anna M. Damasiewicz Wydanie: I Oprawa: miękka Liczba stron: 343 Data wydania: marzec 2011 (data przybliżona) ISBN: 978-83-62465-05-7 * Źródło – okładka książki.

Normalnym/zwyczajnym/porządnym ludziom takie rzeczy się nie zdarzają. Znamy takie stwierdzenia. Pewnie niejednokrotnie je słyszymy. Może bohater też tak myślał. A jednak, zwyczajny agent ubezpieczeniowy jest świadkiem czegoś, czego nie powinien widzieć i odtąd ma dwa wyjścia - zniknąć lub starać się przechytrzyć przeciwnika. Oczywiście, w komedii kryminalnej nie może być inaczej, więc wybiera drugie rozwiązanie i zaczyna się ciąg zdarzeń. Akcja jest dynamiczna, nie brakuje specyficznego poczucia humoru (zwłaszcza głównego bohatera). Dobrze się czyta.