Małgosia contra Małgosia

Książka godna uwagi, choć już niełatwa w odbiorze. "Współczesna" Małgosia przypomina nieco tytułową bohaterkę lektury III klas "Oto jest Kasia":, za sprawą niezwykłego splotu wydarzeń (i tu "XX- wieczna" Małgosia nie jest bez winy ... nie powinno się pożyczać rajstop;) po przymierzeniu niezwykłej broszki przenosi się w czasie ... Teraz jako szlachciankę obowiązują ją zupełnie inne zasady postępowania, traktowania starszych, zwracania się do opiekunów ... Jak poradzi sobie panna z tak wybuchowym charakterem, bezpośrednia (w żadnej mierze nie trzymająca języka za zębami). Co ciekawe, w tym samym czasie, w jej domu mieszka Małgosia z XVII w., za nią chodzi do szkoły, a nawet jeździ konno w klubie jeździeckim. Oj, dziś już pewnie ta historia miałaby inny przebieg, niemniej jest bardzo wciągająca i zabawna. Stanowi też ciekawą inspirację do opowiadań obecnych na arkuszach ósmoklasisty;)
Audiobook z głosem pani Hanny Kinder-Kiss - bardzo udany:) Polecam!

Książka godna uwagi, choć już niełatwa w odbiorze. "Współczesna" Małgosia przypomina nieco tytułową bohaterkę lektury III klas "Oto jest Kasia":, za sprawą niezwykłego splotu wydarzeń (i tu "XX- wieczna" Małgosia nie jest bez winy ... nie powinno się pożyczać rajstop;) po przymierzeniu niezwykłej broszki przenosi się w czasie ... Teraz jako szlachciankę obowiązują ją...

Dla mnie ARCYDZIEŁO! ..serio, jest to moja najukochańsza książka, do której uwaga: wracam każdego roku w okresie zimowym,..wiem, że to dziwne i może głupie, ale kocham strasznie mocno tę książkę i mogę czytać ją bez końca, ("..waćpan mnie konfundujesz, sierotę ubogą.." ;-p) znam ją już prawie na pamięć, heheh... uwielbiam książki o cofnięciu w czasie, a ta jest z nich najlepsza.

Dla mnie ARCYDZIEŁO! ..serio, jest to moja najukochańsza książka, do której uwaga: wracam każdego roku w okresie zimowym,..wiem, że to dziwne i może głupie, ale kocham strasznie mocno tę książkę i mogę czytać ją bez końca, ("..waćpan mnie konfundujesz, sierotę ubogą.." ;-p) znam ją już prawie na pamięć, heheh... uwielbiam książki o cofnięciu w czasie, a ta jest z nich...

Oj, taka zamiana przydałaby się chyba niejednemu dzieciakowi i to nie tylko dzisiejszemu

Oj, taka zamiana przydałaby się chyba niejednemu dzieciakowi i to nie tylko dzisiejszemu

Lekka i zabawna książka, która z humorem pokazuje codzienne zmagania kobiety z samą sobą. Pełna ciepła i błyskotliwych obserwacji, sprawia, że czyta się ją z uśmiechem na twarzy. Idealna na chwilę relaksu i poprawę nastroju!

Lekka i zabawna książka, która z humorem pokazuje codzienne zmagania kobiety z samą sobą. Pełna ciepła i błyskotliwych obserwacji, sprawia, że czyta się ją z uśmiechem na twarzy. Idealna na chwilę relaksu i poprawę nastroju!

Piętnastoletnia Małgosia mieszka z mamą w Warszawie. Jest typową nastolatką, cechują ją spostrzegawczość i inteligencja, ale za to lenistwo, spryt i egoizm są u niej w pełnym rozkwicie. Okazuje się, że właśnie takie cechy mogą okazać się bardzo pożądane i pomóc innej Małgosi.
Tamta Małgosia wychowana według siedemnastowiecznych zasad jest panienką bardzo ułożoną, posłuszną, nieśmiałą i pracowitą. A na dodatek majętną, chociaż odziedziczony po dziadku spadek staje się dla niej źródłem prawdziwych nieszczęść. Owa układna panienka nocami gorzko płacze, ale w głowie jej się nie mieści, aby mogła się zbuntować i zawalczyć o swoje szczęście.
I wtedy na scenę wkraczają pradawne demony słowiańskie, które nie tylko potrafią przenosić ludzi w inne czasy, ale jakby tego było mało, mają do dyspozycji komputer z odpowiednim oprogramowaniem i potrafią go właściwie wykorzystać. Za ich przyczyną współczesna, zbuntowana nastolatka zostaje przeniesiona do czasów siedemnastowiecznej sarmackiej Rzeczypospolitej. Będzie miała okazję odpowiednio wykorzystać swój nieposkromiony temperament i charakterek.

Powieść Ewy Nowackiej ma walory poznawcze, czytelnicy poznają życie ludzi za czasów Jana III Sobieskiego, obyczaje szlacheckie i chłopskie. Pisarka zastosowała stylizację językową. Jej bohaterowie posługują się językiem staropolskim. Pojawiające się w tekście liczne archaizmy są wyjaśniane w przypisach.
Oprócz tego w utworze pojawiają się odwołania do mitologii słowiańskiej, a szczególnie znanych z polskich baśni i legend fantastycznych istot takich jak ubożęta, strzygi, zmory czy nocnice. Postacią odpowiedzialną za podróż w czasie głównej bohaterki jest dytko, znany na Rusi demon opiekujący się domostwem. Dytko miał zwyczaj pokazywać się w zwierciadle pannom, które zbyt często spoglądają do lusterka. Z powodu swego niecodziennego wyglądu, czyli wielkiej głowy wspartej na słomianych nogach przypominających odnóża pająka, po chrystianizacji dytko został oficjalnie zdegradowany do roli zwykłego straszydła. A nieoficjalnie proszono go o pomoc w trudnych rodzinnych sprawach jeszcze w XVII wieku. Pamięć o dytku przetrwała m.in. w legendach na Podlasiu, z którym była związana autorka.

(8) Wyzwanie czytelnicze LC marzec 2025: Przeczytam polską książkę wydaną w latach 1945 -89. Pierwsze wydanie utworu: 1975 rok

Piętnastoletnia Małgosia mieszka z mamą w Warszawie. Jest typową nastolatką, cechują ją spostrzegawczość i inteligencja, ale za to lenistwo, spryt i egoizm są u niej w pełnym rozkwicie. Okazuje się, że właśnie takie cechy mogą okazać się bardzo pożądane i pomóc innej Małgosi.
Tamta Małgosia wychowana według siedemnastowiecznych zasad jest panienką bardzo ułożoną, ...

Uwielbiałam tę książkę w wieku około 13-14 lat i pamiętam, że bardzo żałowałam wtedy Małgosi i tego, jaką miała w XVII wieku okropną rodzinę... ale, kiedy ostatnio, natrafiłam na tę książkę, jako osoba dorosła i postanowiłam do niej wrócić, nieoczekiwanie Małgosia zaczęła mnie lekko irytować, ale zrozumiałam też cos, czego nastolatka nie mogłaby zrozumieć - XVII-wieczna matka Małgosi wcale nie była potworem. Ona kochała swoje córki nad życie! i chciała im zapewnić dobrą przyszłość na warunki swoich czasów, bo nic innego dla nich zrobić nie mogła. A to, że karała dotkliwie... w tamtych czasach uważano, że tak trzeba robić, ale ona płakała, kiedy biła córkę, bo wcale tego robić nie chciała i jestem pewna, że nie robiłaby, gdyby mogła wybrać. Wiele było fragmentów wskazujących, że ona cierpiała, ale była w stanie wiele znieść, żeby zapewnić wszystkim córkom godne życie. Na warunki epoki była bardzo dobrą matką... i przyznaje, że to jej współczułam bardziej, niż Małgosi. Ale może dlatego, że teraz jestem prawie jej rówieśniczką...

Uwielbiałam tę książkę w wieku około 13-14 lat i pamiętam, że bardzo żałowałam wtedy Małgosi i tego, jaką miała w XVII wieku okropną rodzinę... ale, kiedy ostatnio, natrafiłam na tę książkę, jako osoba dorosła i postanowiłam do niej wrócić, nieoczekiwanie Małgosia zaczęła mnie lekko irytować, ale zrozumiałam też cos, czego nastolatka nie mogłaby zrozumieć - XVII-wieczna...

Nadal dobra

Nadal dobra

Postanowiłam odświeżyć trochę pamięć jeśli chodzi o książki z mojego dzieciństwa i wczesnej młodości, naprawdę miło spędziłam czas z Małgosią :) mimo upływu lat książka nadal może zainteresować, spodziewałam się raczej że mnie znudzi, miła niespodzianka.

Postanowiłam odświeżyć trochę pamięć jeśli chodzi o książki z mojego dzieciństwa i wczesnej młodości, naprawdę miło spędziłam czas z Małgosią :) mimo upływu lat książka nadal może zainteresować, spodziewałam się raczej że mnie znudzi, miła niespodzianka.

Bardzo zaskoczyła mnie ta książka, mile zaskoczyła. Fajna rozrywkowa fabuła. Ale ze ja nigdy dotąd na nią nie wpadłam :)

Bardzo zaskoczyła mnie ta książka, mile zaskoczyła. Fajna rozrywkowa fabuła. Ale ze ja nigdy dotąd na nią nie wpadłam :)

Jest to bezczelne zgapiarstwo z godziny pąsowej róży, z tym, że tamto było ciekawe, a to było męczące i wiejące nudą. Jak to ma być książka dla młodzieży, to ja współczuję, bo jako osoba dorosła nie przebrnęłam przez te wszystkie starodawne dialogi. Rzuciłam to w połowie i przeczytałam końcówkę, gdzie było wszystko dopiero wytłumaczone i pomysł na prawdę okazał się świetny, tylko że można było to jakoś stopniowo odkrywać w trakcie książki o co tam chodziło, plus tamta druga Małgosia też mogła mieć swój wątek, a nie przez całą książkę przynudzać jakimiś bzdetami które ciężko było w ogóle zrozumieć ze względu na starodawny język

Jest to bezczelne zgapiarstwo z godziny pąsowej róży, z tym, że tamto było ciekawe, a to było męczące i wiejące nudą. Jak to ma być książka dla młodzieży, to ja współczuję, bo jako osoba dorosła nie przebrnęłam przez te wszystkie starodawne dialogi. Rzuciłam to w połowie i przeczytałam końcówkę, gdzie było wszystko dopiero wytłumaczone i pomysł na prawdę okazał się świetny,...