Catwoman: Na tropie Catwoman

Ciekawa historia skoku, pokazująca idealnie, dlaczego Catwoman widzi się jako postać orbitująca w szarej strefie, tak niedostępnej dla Batmana. Jest brutalnie (czasem też niespójnie stylistycznie),ale co najważniejsze - jest ciekawie.

Ciekawa historia skoku, pokazująca idealnie, dlaczego Catwoman widzi się jako postać orbitująca w szarej strefie, tak niedostępnej dla Batmana. Jest brutalnie (czasem też niespójnie stylistycznie),ale co najważniejsze - jest ciekawie.

Poprzedni tom był czymś innym i ciekawym, a w tym mamy odczynienia z typową superbohaterszczyzną. Komiks jest sprawnie narysowany i całkiem nieźle się go czyta.

Poprzedni tom był czymś innym i ciekawym, a w tym mamy odczynienia z typową superbohaterszczyzną. Komiks jest sprawnie narysowany i całkiem nieźle się go czyta.

Ciekawa odskocznia od typowych fabuł o superbohaterach, ponieważ komiks skupia się na tytułowym skoku i próżno szukać w nim trykociarzy i walki ze złoczyńcami.

Ciekawa odskocznia od typowych fabuł o superbohaterach, ponieważ komiks skupia się na tytułowym skoku i próżno szukać w nim trykociarzy i walki ze złoczyńcami.

Bardzo fajnie napisana i narysowana historia.

Bardzo fajnie napisana i narysowana historia.

Krótko, szybko, fajnie

Krótko, szybko, fajnie

Catwoman jest jedną z najpopularniejszych postaci bezpośrednio powiązanych z Batmanem. Jednakże doczekała się swojej regularnej serii komiksowej dopiero w 1993 r. Seria ta jest obecnie reliktem swojej epoki, kiedy to kobiety przedstawiano wyidealizowany sposób, a fabuła to głównie niezbyt pomysłowa sensacja. Trochę świeżości do komiksów z tą postacią postanowił wprowadzić Ed Brubaker, późniejszy autor znakomitej serii „Gotham Central”, w 2002 r. komiksem „Wielki Skok Seliny”. Tytuł okazał się na tyle dużym sukcesem, że ten sam scenarzysta zajął się później nową regularną serią z tą bohaterką. To właśnie komiksy o Catwoman ze scenariuszem Eda Brubakera zawiera omawiane wydanie zbiorcze.

Tom rozpoczyna wspominany wcześniej „Wielki Skok Seliny”. Tytułowa bohaterka dowiaduje się o pociągowym transporcie pieniędzy należących do gangsterów. Selina zbiera więc zespół i postanawia ukraść gotówkę.

Jest to typowa opowieść o skoku. Większą część komiksu zajmują przygotowania do samej akcji, by w finale ją ostatecznie przeprowadzić. Jednakże nie oznacza to, że nie ma tu żadnej intrygi. Na pociąg z pieniędzmi czyhają też inni, a w całą sprawę miesza się prywatny detektyw poszukujący Seliny. Dzięki temu akcja nie jest monotonna, a bohaterowie muszą zmagać z coraz to nowymi problemami. Przy tym też nie ma tu właściwie żadnych elementów typowych dla komiksów bohaterskich, a bohaterka nie zakłada nawet swojego kostiumu, przez co można się czuć jakby oglądało się dobry film sensacyjny.

Podobały mi się tutaj drugoplanowe postacie. Najbardziej w pamięć zapada doświadczony złodziej Stark, z którym Selinę zdaje się łączyć szczere uczucie, do którego jednak żadne nie chce się przyznać. Dużą rolę też odgrywa tu detektyw Sam Bradley, który działa według swojego specyficznego kodeksu moralnego i niczym Batman ma relację z bohaterką na zasadzie wróg-sojusznik. Trochę gorzej wypada pewien młody przestępca, który pomaga bohaterom – miałem nadzieję, że bardziej go rozbudują. Za to bardzo poruszającym motywem jest trzecioplanowa postać Chantel, która jest trochę cichym bohaterem tej opowieści.

Następna opowieść to tytułowa „Na tropie Catwoman”, która oryginalnie była publikowana w odcinkach łamach serii „Detective Comics” numery 759-762. Akcja rozgrywa się w tym samym czasie co początek „Wielkiego Skoku Seliny”. Głównym bohaterem jest prywatny detektyw Slam Bradley, któremu burmistrz Gotham zleca odnalezienie Seliny Kyle.

Ta opowieść to z kolei kryminał noir, gdzie większą rolę odgrywa ponury klimat niż rozwiązanie zagadki. Detektyw musi mierzyć się z różnymi zbirami i w trakcie śledztwa sam zaczyna mieć wątpliwości moralne. Przy tym też sam bohater sięga często po brutalne metody, ale też gotowy jest do poświęceń. Świetna opowieść.

Kolejna historia czyli „Coś na ból” to początek regularnej serii „Catwoman”. W East Endzie, dzielnicy Gotham City, dochodzi o serii morderstw na prostytutkach. Policja działa bardzo opieszale, więc Selina Kyle zakłada ponownie kostium Catwoman, żeby odnaleźć mordercę.

Opowieść ta to całkiem istotne element ewolucji postaci. W wielu komiksach była ona głównie złodziejką i awanturniczką. Tutaj jednak staję się obrończynią East Endu. Opowiada się po stronie osób nieakceptowanych przez społeczeństwo, którym zarówno policja, jak i inni superbohaterowie nie są zbyt chętni do pomocy.

Tutaj już twórcy nie unikają nawiązań do szerszego uniwersum. Powraca tu Holly Robinson, koleżanka głównej bohaterki znana z komiksu „Batman – Rok pierwszy”, a sama Selina korzysta z pomocy doktor Leslie Thompkins. Nawet Batman się tu pojawia się, ale jest on jedynie postacią epizodyczną – dzięki temu nie zabiera głównej bohaterce jej opowieści.

Bohaterka może tutaj odegrać rolę detektywa. Posługuje się zarówno sprytem, jak i też brutalną siłą; ale w odróżnieniu od Batmana może też korzystać ze swoich kobiecych atutów. Mam mieszane uczucia co do rozwiązania samej zagadki, bo wolałbym coś bardziej przyziemnego, ale może zostanie to jeszcze później rozwinięte.

Za rysunki w tym tomie do tej pory odpowiadał Darwyn Cooke, artysta znany z historii „Batman – Ego” czy „Nowa Granica”. Jego kreska może kojarzyć się z tą znaną z serialu animowanego „Batman – The Animated Series”, gdzie kobiety są zgrabne i drobne, a mężczyźni mocno zbudowani. Jednakże udaje mu się uniknąć nadmiernej seksualizacji wyglądu postaci, co widać chociażby po projekcie nowego kostiumu Catwoman. Odrzucony tu zostaje obcisły fioletowy strój z lat 90., a zamiast tego bohaterka dostaje bardziej praktyczne czarne wdzianko. Niestety czasami odnosiłem wrażenie, że artysta za bardzo się spieszył, bo niektóre kadry wychodzą bardzo niestarannie.

Tom zamyka historia „Przebrania”, gdzie to Holly Robinson rusza tropem policjanta działającego w ukryciu. W wyniku tego Selina musi bardziej zainteresować się policją działającą w East Endzie. Będzie musiała przy tym zwrócić się o pomoc do starego przyjaciela.

Początek historii opowiadany jest z perspektywy Holly Robinson. Można dzięki temu dokładniej poznać jej charakter, a także przeszłość. Okazuje się ona bardziej wnikliwą obserwatorką rzeczywistości niż Catwoman, ale przy tym jednak ma pewne ograniczenia i zmaga się z własnymi demonami.

Opowieść ta porusza znany już z komiksu „Batman – Rok pierwszy” problem skorumpowania policji z Gotham. Podobnie jak Człowiek-Nietoperz we wspominanym komiksie, bohaterka ma tylko paru sojuszników, którzy jej pomogą. W odróżnieniu jednak o Batmana nie boi się grać nieczysto.

Tutaj też w drobnych rolach pojawiają się postacie z szerszego uniwersum. Policjant Crispus Allen jest tu miłym smaczkiem. Jednakże prawdziwym szokiem może być ostatnia strona, która zapowiada bardzo sensacyjne wydarzenia w życiu bohaterki.

Tutaj już rysują Brad Rader i Cameron Stewart. Ich rysunki wydają mi się bardziej sztywne i mnie pomysłowe niż te Cooke'a. Jednakże udaje im się stworzyć parę efektownych kadrów.

Tom zawiera też posłowie Kamila Śmiałkowskiego. Jest to bardzo ogólne omówienie postaci Catwoman w różnych mediach, a także krótko opisani są twórcy. Szkoda, że więcej miejsca nie poświęcono na wcześniejsze przygody bohaterki z lat 90., bo przydałoby się chociażby wyjaśnienie dlaczego jest uważana za zmarłą.

Jeśli ktoś kupuje ten komiks tylko dla Batmana, to się zawiedzie. Jeśli jednak poszukuje się dobrego komiksu o Catwoman, gdzie bohaterka nie jest jedynie miłym dla wzroku elementem, to trafił w dziesiątkę. Tom przekonał mnie do tej postaci i z chęcią sięgną po kolejne.

Catwoman jest jedną z najpopularniejszych postaci bezpośrednio powiązanych z Batmanem. Jednakże doczekała się swojej regularnej serii komiksowej dopiero w 1993 r. Seria ta jest obecnie reliktem swojej epoki, kiedy to kobiety przedstawiano wyidealizowany sposób, a fabuła to głównie niezbyt pomysłowa sensacja. Trochę świeżości do komiksów z tą postacią postanowił wprowadzić...

Mam słabość do komiksów z catwoman w roli głównej. ,,Wielki skok Seliny,, jest naprawdę przyjemnym komiksem. Rysunki są kolorowe, przyjemne dla oka, niekiedy nie wiedziałem, na co dokładnie patrzę, lecz ma to swój klimat. Fabuła dosyć szybko nabiera tempa, mknie niczym pociąg. Zakończenie jest dość nagłe, oczekiwałem jeszcze paru dopowiedzeń, niektóre wątki nie zostały dokończone. Komiks w mojej opinii idealnie nadaje się, na jeden z pierwszych o postaci Catwoman. ,,Wielki skok Seliny,, przedstawia nam historię bohatera, który znając dalsze losy kobiety-kot, będzie odgrywał znaczącą rolę w przyszłości, jest to dosyć duże udogodnienie. Podsumowując, jest to dosyć przyjemna, ,,popcorn owa,, zabawa, na której osobiście bardzo dobrze się bawiłem.

Mam słabość do komiksów z catwoman w roli głównej. ,,Wielki skok Seliny,, jest naprawdę przyjemnym komiksem. Rysunki są kolorowe, przyjemne dla oka, niekiedy nie wiedziałem, na co dokładnie patrzę, lecz ma to swój klimat. Fabuła dosyć szybko nabiera tempa, mknie niczym pociąg. Zakończenie jest dość nagłe, oczekiwałem jeszcze paru dopowiedzeń, niektóre wątki nie zostały...

Catwoman, jaki ona ma potencjał. ,,Na Tropie,, mnie osobiście bardzo wciągnęło. Tom zawiera 2 historię, w mojej opinii druga historia jest lepsza od pierwszej. Komiks posiada dające do myślenia przesłania (1- pogarda kobiet zajmujących się prostytucją 2-korupcja w policji). Graficznie jest w porządku. Z ciekawością przeczytam kolejny tom,,Catwomen nie ma lekko,,.

Catwoman, jaki ona ma potencjał. ,,Na Tropie,, mnie osobiście bardzo wciągnęło. Tom zawiera 2 historię, w mojej opinii druga historia jest lepsza od pierwszej. Komiks posiada dające do myślenia przesłania (1- pogarda kobiet zajmujących się prostytucją 2-korupcja w policji). Graficznie jest w porządku. Z ciekawością przeczytam kolejny tom,,Catwomen nie ma lekko,,.

Jakbym czytał Parkera.

Jakbym czytał Parkera.

Rysownik Cameron Stewart - podoba mi się.

Rysownik Cameron Stewart - podoba mi się.