Profil użytkownika: Paweł

Książka ani słaba, ani wyjątkowa. Domagalik sprawnie przedstawiła drogę Błaszczykowskiego, ze smakiem opowiadając o strasznej historii, która naznaczyła całe jego dalsze życie. Niestety, z upływem kolejnych stron irytujący staje się brak głębszej znajomości autorki na temat piłki nożnej (ileż można cytować Cantonę?). W oczy kłują też momenty dialogu współautorów, których puentą często są czołobitne opinie Domagalik względem byłego reprezentanta Polski.

Książka ani słaba, ani wyjątkowa. Domagalik sprawnie przedstawiła drogę Błaszczykowskiego, ze smakiem opowiadając o strasznej historii, która naznaczyła całe jego dalsze życie. Niestety, z upływem kolejnych stron irytujący staje się brak głębszej znajomości autorki na temat piłki nożnej (i...

Rozwiń

Zwiń

Choć Sanderson nadal trzyma wysoki poziom, w mojej opinii jest to najsłabszy tom dotychczasowej sagi. I nie chodzi nawet o zarzucany brak akcji (tej jest zresztą całkiem sporo), ale skupienie ogromnej, nadnaturalnej wojny z bóstwami na próbie introwertycznych podróży Kaladina i Shallan jest dość płytkie. Zgadzam się też z opinią, że o ile wszelkie problemy natury psychicznej zostały przedstawione gustownie i z umiarem, o tyle objawienie Burzą Błogosławionego na temat terapii (podczas gdy żarliwcy przez całe milenia najwyraźniej nie wpadli na nic równie kontrowersyjnego) spuentowałem jedynie uśmiechem z politowaniem.
Mimo wszystko - czuć nastrój wojny, do której ludzkość i pieśniarze już się przyzwyczaili, czuć ciężar obowiązków głównych bohaterów. I mimo wszystko nie mogę doczekać się sięgnięcia po kolejny tom.

Choć Sanderson nadal trzyma wysoki poziom, w mojej opinii jest to najsłabszy tom dotychczasowej sagi. I nie chodzi nawet o zarzucany brak akcji (tej jest zresztą całkiem sporo), ale skupienie ogromnej, nadnaturalnej wojny z bóstwami na próbie introwertycznych podróży Kaladina i Shallan jes...

Rozwiń

Zwiń

Pierwsze, co przyszło mi na myśl po skończeniu książki było poczucie, że autorka rzeczywiście ma wyjątkowy talent pisarski. Każdy szczegół przemyśleń głównej bohaterki ostatecznie składa się w całość. Kwiecisty język nie zaburza ogólnej atmosfery tajemniczości i świetnie poprowadzonego kryminału. Obserwujemy Duszejko - z zewnątrz: stereotypową "starą babę", wiecznie narzekającą, żyjącą samotnie i piszącą jedną skargę za drugą. Dopiero ubranie tych wydarzeń w przemyślenia daje nam pełny obraz. Jedyny minus to fakt, iż końcowy zwrot akcji stał się dość jasny już w połowie lektury - ale nawet tu Tokarczuk potrafiła zaprezentować finał w satysfakcjonujący sposób. Pierwsze zetknięcie z twórczością noblistki to dla mnie niezwykle pozytywne zaskoczenie. Spodziewałem się bowiem czegoś balansującego na granicy grafomanii, a otrzymałem świetny, wciągający, mistyczny kryminał umiejscowiony - zapewne dla kontrastu - w jednej z najbardziej przyziemnych lokacji, jakie można sobie wyobrazić.

Pierwsze, co przyszło mi na myśl po skończeniu książki było poczucie, że autorka rzeczywiście ma wyjątkowy talent pisarski. Każdy szczegół przemyśleń głównej bohaterki ostatecznie składa się w całość. Kwiecisty język nie zaburza ogólnej atmosfery tajemniczości i świetnie poprowadzonego kry...

Rozwiń

Zwiń

Mądra, pouczająca powieść graficzna o powolnej utracie własnej tożsamości. O walce o zachowanie własnych wspomnień, relacji, istotnych aspektów dotychczasowego funkcjonowania. Autor świetnie rozwiązał różne luki fabularne, jak coraz dłuższa "przerwa" w świadomości dla Lubina. Opowieść o utraconym czasie i walce niemożliwej do wygrania. Ale właśnie - czy ona naprawdę taka była?

Mądra, pouczająca powieść graficzna o powolnej utracie własnej tożsamości. O walce o zachowanie własnych wspomnień, relacji, istotnych aspektów dotychczasowego funkcjonowania. Autor świetnie rozwiązał różne luki fabularne, jak coraz dłuższa "przerwa" w świadomości dla Lubina. Opo...

Rozwiń

Zwiń

Sanderson ponownie w krótkiej historii zawiera sporo ważnych dla całego cosmere elementów fabularnych. Poznajemy bliżej Rysn, toczącą liczne wewnętrzne boje dotyczące nie tylko własnej niepełnosprawności, ale i niepewności siebie w kilku nowych rolach. Lopen od zawsze budził moją sympatię, tym lepiej, że w "Odprysku Świtu" odgrywa ważną, drugoplanową rolę.

Sanderson ponownie w krótkiej historii zawiera sporo ważnych dla całego cosmere elementów fabularnych. Poznajemy bliżej Rysn, toczącą liczne wewnętrzne boje dotyczące nie tylko własnej niepełnosprawności, ale i niepewności siebie w kilku nowych rolach. Lopen od zawsze budził moją sympatię,...

Rozwiń

Zwiń

Mocny, poruszający, niemal legendarny tom. Tragedia w życiu Batmana jest ukazana wiarygodnie, a cała opisana w posłowiu otoczka takiego, a nie innego finału, jeszcze poprawia wrażenia ogólne.

Mocny, poruszający, niemal legendarny tom. Tragedia w życiu Batmana jest ukazana wiarygodnie, a cała opisana w posłowiu otoczka takiego, a nie innego finału, jeszcze poprawia wrażenia ogólne.