Powietrze, którym oddycha

Pomysł fajny, ale wykonanie słabiutkie. Zaczęło się dobrze, ale z każdą kolejną stroną robiło się dziwnie i dość chaotycznie. Akcja jakby nagle przyspieszyła i nie dostajemy nic poza suchymi faktami. Krótkie wątki, urywane sceny i totalny brak emocji. Ewidentnie niewykorzystany potencjał.

Pomysł fajny, ale wykonanie słabiutkie. Zaczęło się dobrze, ale z każdą kolejną stroną robiło się dziwnie i dość chaotycznie. Akcja jakby nagle przyspieszyła i nie dostajemy nic poza suchymi faktami. Krótkie wątki, urywane sceny i totalny brak emocji. Ewidentnie niewykorzystany potencjał.

Sama do końca nie wiem co tu nie zagrało...
Czy historia sama w sobie mi się nie spodobała...
Czy może za dużo w tym czasie historii obyczajowych i mam już naprawdę ochotę i potrzebę na zmianę gatunku...?

Sama do końca nie wiem co tu nie zagrało...
Czy historia sama w sobie mi się nie spodobała...
Czy może za dużo w tym czasie historii obyczajowych i mam już naprawdę ochotę i potrzebę na zmianę gatunku...?

Czytając „Powietrze, którym oddycha” Brittainy C. Cherry, czułam, jak moje serce pulsuje z każdą stroną. To książka, która wciąga od pierwszego zdania i nie pozwala o sobie zapomnieć nawet po zamknięciu ostatniego rozdziału. Każda emocja bohaterów, ich radość, ból i tęsknota, zdają się przenikać do mojego własnego świata, a ja nie potrafiłam oderwać się od historii, która była jednocześnie piękna i bolesna.

Pokochałam sposób, w jaki autorka buduje postaci – są tak realne, że czasem wydawało mi się, że naprawdę mogę ich dotknąć, poczuć ich obecność. Momentami miałam ochotę krzyczeć razem z nimi, płakać z nimi, śmiać się i czuć każdą najmniejszą radość. Szczególnie głęboko poruszyła mnie wrażliwość i siła głównej bohaterki, która mimo ran i rozczarowań, stara się kochać i żyć pełnią życia.

To nie jest książka tylko o miłości – to historia o stracie, przebaczeniu, o tym, jak trudno czasem oddychać, kiedy serce krzyczy. I mimo że czytałam ją wieczorem przy lampce światła, przez cały czas czułam, że potrzebuję powietrza, którym oddycha każdy z bohaterów. Książka zostaje w duszy na długo, przypominając, że życie bywa kruche, ale jednocześnie piękne w swojej nieprzewidywalności.

Po skończeniu lektury siedziałam w ciszy, próbując uspokoić własne emocje – i wtedy uświadomiłam sobie, że Brittainy C. Cherry stworzyła coś więcej niż powieść – stworzyła doświadczenie, które wciąż oddycha we mnie.

Czytając „Powietrze, którym oddycha” Brittainy C. Cherry, czułam, jak moje serce pulsuje z każdą stroną. To książka, która wciąga od pierwszego zdania i nie pozwala o sobie zapomnieć nawet po zamknięciu ostatniego rozdziału. Każda emocja bohaterów, ich radość, ból i tęsknota, zdają się przenikać do mojego własnego świata, a ja nie potrafiłam oderwać się od historii, która...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Ta powieść miała być poruszającą historią o żałobie, stracie i próbie odbudowania życia po tragedii. Niestety, ta książka zawiodła niemal na każdym poziomie.

Największym problemem był dla mnie styl – bardzo prosty, momentami wręcz ubogi. Nieprzyjemny do czytania, niewciągający. Opisy przestrzeni i przemieszczania się bohaterów są nieprecyzyjne, przez co sceny sprawiają wrażenie chaotycznych, jakby postacie nagle pojawiały się w jakiś miejscach bez wyraźnej ciągłości. Jedynie dialogi były czasem zabawne.
Fabuła również pozostawia wiele do życzenia. Kluczowa relacja rozwija się zbyt szybko i w sposób zupełnie niewiarygodny. Motyw budowania bliskości poprzez „zastępowanie” zmarłych partnerów podczas intymnych zbliżeń wydaję mi się… rażąco niepoprawny (może jestem pruderyjna, I don’t care). Ten wątek był tak źle poprowadzony i emocjonalnie płytki, zważywszy na to, że główna bohaterka ocenia swoją matkę za rozwiązłość seksualną (swojej przyjaciółki już nie – podwójne standardy).
Jak mogę uwierzyć w uczucie między głównymi bohaterami, kiedy zrodziło się ono z czegoś takiego? Nie mogłam. Nie uwierzyłam. Miałam wrażenie, że Tristian zakochał się zbyt szybko, ale potem nie pasowało to do fabuły, więc odszedł. Zniknął na kilka miesięcy i ANI RAZU nie pomyślał o konsekwencjach swoich czynów (głównie wobec pięcioletniej Emmy). Taak… decyzje bohaterów są często nielogiczne, a ważne luki fabularne (finanse, motywacje, konsekwencje długich zniknięć) pozostają niewytłumaczone... niezauważone? Trudno też uwierzyć w społeczność małego miasteczka przedstawioną w tak jednowymiarowy, krytyczny sposób. I o matko, trudno było mi również zaakceptować sposób kreacji głównej bohaterki. Jej bierność wobec otoczenia – szczególnie wobec jawnie wrogich i przekraczających granice osób – budziła we mnie głównie frustrację. To dorosła kobieta, matka, a mimo to wielokrotnie nie potrafi stanąć w swojej obronie ani wyznaczyć podstawowych granic. Irytujące.
Postacie drugoplanowe to zlepki schematów: stereotypowa, szalona i rozwiązła przyjaciółka, dawny przyjaciel skrycie zakochany w bohaterce. Ble.
Nie przepadam za wątkami dziecięcymi w literaturze, bo bardzo często są one prowadzone w sposób niewiarygodny – i tutaj niestety jest podobnie. Zamiast pokazania realnych wyzwań rodzicielstwa i dziecięcej żałoby, dostajemy obraz dziecka niemal idealnego: nad wyraz dojrzałego, zawsze empatycznego i emocjonalnie stabilniejszego niż dorośli. Pięcioletnia Emma momentami sprawia wrażenie najbardziej rozsądnej i najlepiej radzącej sobie postaci w całej historii.
Końcówka książki zmienia się w jakiś podły thriller. Zamiast przejmującego studium żałoby otrzymujemy melodramatyczne rozwiązania i sztucznie podbijaną dramaturgię (wątek psychola, serio? Serio? Jeszcze tego tu zabrakło).

Ta powieść bardzo mi się nie podobała.

Ta powieść miała być poruszającą historią o żałobie, stracie i próbie odbudowania życia po tragedii. Niestety, ta książka zawiodła niemal na każdym poziomie.

Największym problemem był dla mnie styl – bardzo prosty, momentami wręcz ubogi. Nieprzyjemny do czytania, niewciągający. Opisy przestrzeni i przemieszczania się bohaterów są nieprecyzyjne, przez co sceny sprawiają...

Przejmującą opowieścią jest "Powietrze,którym oddycha"przepełnioną paletą pełną uczuć,o nadziei,o szczęściu i też o miłości prawdziwej prosto z serca.
Pod urokiem,pięknem byłam tej lektury.
Pokochani bohaterzy prze ze mnie ciepli,ciekawi dało się lubić ich dwojga.
Przecudna ❤️❤️

Przejmującą opowieścią jest "Powietrze,którym oddycha"przepełnioną paletą pełną uczuć,o nadziei,o szczęściu i też o miłości prawdziwej prosto z serca.
Pod urokiem,pięknem byłam tej lektury.
Pokochani bohaterzy prze ze mnie ciepli,ciekawi dało się lubić ich dwojga.
Przecudna ❤️❤️

Poruszająca i emocjonalna historia o miłości i stracie. Wciąga uczuciowo i zostawia ślad w sercu.

Poruszająca i emocjonalna historia o miłości i stracie. Wciąga uczuciowo i zostawia ślad w sercu.

Uwielbiam tak nieoczywiste książki, jakie to jest dobre, wciąga,pochłania do reszty.

Uwielbiam tak nieoczywiste książki, jakie to jest dobre, wciąga,pochłania do reszty.

Głęboko emocjonalny ton i piękny język autora, choć muszę przyznać, że momentami powieść staje się nieco nadmiernie dramatyczna..

Głęboko emocjonalny ton i piękny język autora, choć muszę przyznać, że momentami powieść staje się nieco nadmiernie dramatyczna..

Wzruszający romans o radzeniu sobie ze stratą i szukaniu miłości na nowo...

Wzruszający romans o radzeniu sobie ze stratą i szukaniu miłości na nowo...