2061: Odyseja kosmiczna

Co za chaotyczny shit

Co za chaotyczny shit

Niby fabuła poszatkowana i można odnieść wrażenie, że książka jest o niczym, ale tego się spodziewałem. To nie pierwszy kontakt z literaturą Arthura C. Clarka, więc zależało mi na kilku rzeczach. Po pierwsze, od dawna chodziła mi po głowie wizja tego co miało miejsce po wydarzeniach w 2010 i chciałem zobaczyć dalsze losy Europy. Druga, ważniejsza, to chęć poznania wizji przyszłości wg autora, którego uważam za wizjonera sci-fi. I tutaj się nie zawiodłem. Czytelnik dostaje telegraficzny skrót świata roku 2061 (w książce napisanej w 1987). Są aspekty ekonomiczno-gospodarcze, społeczne no i oczywiście techniczno-naukowe, połączone z wizją dalszej eksploracji Układu Słonecznego. Czego chcieć więcej, od krótkiej i przyjemnej lektury. :) Chyba, że ktoś za bardzo się przyzwyczaił do opasłych tomisk nowoczesnej literatury sci-fi, napisanej niemalże w formie scenariusza pod serial na platformę streamingową. Wiem, że potencjalna ekranizacja to dodatkowy zarobek dla autora, ale czasami tęsknię za prozą pisaną dla esencji, a nie dla natłoku niepotrzebnych detali liczonej w niezliczonej masie słów i stron. Po to mamy wyobraźnię...

Niby fabuła poszatkowana i można odnieść wrażenie, że książka jest o niczym, ale tego się spodziewałem. To nie pierwszy kontakt z literaturą Arthura C. Clarka, więc zależało mi na kilku rzeczach. Po pierwsze, od dawna chodziła mi po głowie wizja tego co miało miejsce po wydarzeniach w 2010 i chciałem zobaczyć dalsze losy Europy. Druga, ważniejsza, to chęć poznania wizji...

"Odyseja kosmiczna 2061" zawiera wszystkie elementy typowe dla Arthura Clarke'a. Jest więc zagadka naukowa, jest intryga i są bohaterowie, którzy wykorzystując swą wiedzę i pomysłowość starają się rozwiązać pojawiające się przed nimi problemy. Wszystko przedstawione w spokojnej, równomiernej narracji z dużą ilością szczegółów naukowych, przy ekonomicznym wykorzystaniu słów.

Niestety brakuje jednak iskry, która potrafi przemienić książkę zwyczajnie dobrą w wyśmienitą.
Wspomniana zagadka naukowa w pewnym momencie sprawia wrażenie MacGuffin'a, by potem znów stać się osią fabuły. Niestety tak ona sama, jak i droga do jej rozwikłania, nie są tak ciekawe, jak w innych książkach autora. Bohaterów jest mnóstwo, za dużo jak na tak krótką powieść, przez co żaden z nich nie przyciąga uwagi czytelnika, ani nie zapada w pamięć.

Wysoka nota skierowana jest głównie do miłośników twórczości Arthura Clarke'a; im mogę ją, mimo jej wad, polecić. Nie sądzę by ktokolwiek inny był zainteresowany trzecią częścią "Odysei kosmicznej", bez względu na moją rekomendację lub jej brak.

"Odyseja kosmiczna 2061" zawiera wszystkie elementy typowe dla Arthura Clarke'a. Jest więc zagadka naukowa, jest intryga i są bohaterowie, którzy wykorzystując swą wiedzę i pomysłowość starają się rozwiązać pojawiające się przed nimi problemy. Wszystko przedstawione w spokojnej, równomiernej narracji z dużą ilością szczegółów naukowych, przy ekonomicznym wykorzystaniu...

C.Clarke dostaje zadyszki. Podróż w kosmos wciąż jest tutaj sexy, ale bohaterowie, którzy w nią wyruszają coraz nudniejsi. Jak zwykle w tej serii - końcowka najmocniejsza, ale tylko i wyłącznie dlatego, że autor sięga po sprawdzone motywy z poprzednich części. Poważnie się zastanawiam, czy nie odpuścić w tym momencie serii.

C.Clarke dostaje zadyszki. Podróż w kosmos wciąż jest tutaj sexy, ale bohaterowie, którzy w nią wyruszają coraz nudniejsi. Jak zwykle w tej serii - końcowka najmocniejsza, ale tylko i wyłącznie dlatego, że autor sięga po sprawdzone motywy z poprzednich części. Poważnie się zastanawiam, czy nie odpuścić w tym momencie serii.

To poczucie, że autor zebrał kilka nowych faktów naukowych o wszechświecie i opakował je fragmentami historii oraz bohatermami z poprzednich części cyklu.

Jest dziwny urok w tej książce ale nie wnosi ona w zasadzie niczego nowego.

To poczucie, że autor zebrał kilka nowych faktów naukowych o wszechświecie i opakował je fragmentami historii oraz bohatermami z poprzednich części cyklu.

Jest dziwny urok w tej książce ale nie wnosi ona w zasadzie niczego nowego.

I tak jak poprzednio - autor wprowadza trochę zmian. Niby jest to kontynuacja, ale jednak nie do końca. Motywy pozostają te same, postacie zazębiają się. Jednak czuć, że koncepcja z upływem lat nabrała innego kształtu.

I tak jak poprzednio - autor wprowadza trochę zmian. Niby jest to kontynuacja, ale jednak nie do końca. Motywy pozostają te same, postacie zazębiają się. Jednak czuć, że koncepcja z upływem lat nabrała innego kształtu.

Im dalej, tym słabiej - kolejna, trzecia część Odysei Kosmicznej jest moim zdaniem przeciętna.
Podstawowa słabość to fabuła - pojawiają się wątki, które nie pasują, autor sugeruje rozwój akcji w kierunkach daleko odbiegających od wątków wcześniejszych tomów, jest sporo koturnowych bohaterów dalszego planu nic nie wnoszących do głównego wątku. Nic w fabule nie zaskakuje, co gorsza, są elementy, sprawiające pisanych na kolanie, niepotrzebnych.
Oczywiście Clarke ma dużą lekkość pisania i delikatna ironia wplatana do książki oraz sporo naukowego podejścia jest silną stroną książki. Ale to jednak nie wystarcza.

Im dalej, tym słabiej - kolejna, trzecia część Odysei Kosmicznej jest moim zdaniem przeciętna.
Podstawowa słabość to fabuła - pojawiają się wątki, które nie pasują, autor sugeruje rozwój akcji w kierunkach daleko odbiegających od wątków wcześniejszych tomów, jest sporo koturnowych bohaterów dalszego planu nic nie wnoszących do głównego wątku. Nic w fabule nie zaskakuje, co...

Być może to nie jest książka dla mnie, ale poprzednimi odsłonami Clarke mnie uwiódł, a tutaj wyprowadził w pole. Trudno było się zaangażować w tę historię, materiał zmęczony. Powtarzalność i nuda wkradały się niemal co rozdział. Nawet opisy kosmosu, które zawsze były mocną stroną Clarke’a, nie robią już takiego wrażenia – brakuje w nich zachwytu nad nieskończonością wszechświata. Clarke potrafi o wiele więcej, co pokazał w poprzednich częściach, dlatego tym bardziej żałuję, że tutaj nie podtrzymał tej wysokiej poprzeczki. Mam obawy co do finału.

Być może to nie jest książka dla mnie, ale poprzednimi odsłonami Clarke mnie uwiódł, a tutaj wyprowadził w pole. Trudno było się zaangażować w tę historię, materiał zmęczony. Powtarzalność i nuda wkradały się niemal co rozdział. Nawet opisy kosmosu, które zawsze były mocną stroną Clarke’a, nie robią już takiego wrażenia – brakuje w nich zachwytu nad nieskończonością...

Nie czytałem Odysei w kolejności, ta część była na końcu - może dlatego wydała mi się zbędna. Niespecjalnie wnosi ona cokolwiek do tej historii. Owszem, wyjaśnia jak to się stało, że w 2061 ludzie wylądowali na Europie - tylko co z tego?

Nie czytałem Odysei w kolejności, ta część była na końcu - może dlatego wydała mi się zbędna. Niespecjalnie wnosi ona cokolwiek do tej historii. Owszem, wyjaśnia jak to się stało, że w 2061 ludzie wylądowali na Europie - tylko co z tego?

Po dwóch pierwszych niezłych częściach ta mnie zawiodła. Obfituje w opisy uniwersum w którym osadzona jest nudna i płytka akcja która ostatecznie prawie wcale się nie rozwija.

Po dwóch pierwszych niezłych częściach ta mnie zawiodła. Obfituje w opisy uniwersum w którym osadzona jest nudna i płytka akcja która ostatecznie prawie wcale się nie rozwija.