Koniec śmierci

Zajedwabista!

Zajedwabista!

Koniec śmierci to ostatni tom trylogii Wspomnienie o przeszłości Ziemi napisanej przez chińskiego autora sci-fi Cixina Liu. W Polsce książkę wydało Wydawnictwo Rebis, a zapoznałam się z nią łącząc słuchanie audiobooka z papierowym wydaniem.

Od samego początku Koniec śmierci nieco mnie onieśmielał. Jest to książka potężna – ponad osiemset stron – a do tego z gatunku sci-fi oraz z serii, która już mi pokazała, że nie zawsze jest dla mnie w pełni zrozumiała. Podobnie jak poprzedni tom, bywały momenty, w których po prostu musiałam przejść nad akapitem czy dwoma bez zagłębiania się w nie, by nie zniechęcić się naukowym żargonem. Dzięki temu powoli przemierzałam całą książkę aż dotarłam do końca.

Mówiąc szczerze, o ile książka jako całość mi się podobała, tak najbardziej chwyciły mnie bajki, czy też baśnie, które jeden z bohaterów stworzył dla Trisolarian, a jednocześnie ukrył w nich przekaz dla Ziemian. Opowieści Yun Tianminga były naprawdę dobre same w sobie i zaangażowałam się w nie chyba bardziej niż w główną historię tej części. Do tego bardzo mocno zyskały na wartości, gdy zawarte w nich przekazy zostały odkodowane i znalazły ważne znaczenia w dominującej osi fabularnej. Bardzo dobrze się bawiłam, łącząc elementy opowieści z działaniami bohaterów.

Książka sama w sobie była długa. Przez mnogość wydarzeń, nawet jeśli w większości skupiały się na tej samej bohaterce, miałam wrażenie, jakbym czytała dwie albo trzy książki – wciąż należące do jednej serii, ale jednak w sporym stopniu niezależne. Nie dziwi mnie takie odczucie, zwłaszcza że akcja tej książki rozciąga się nie w latach, ale w milionach lat. W pewnym momencie pod względem czasu autor wszedł na tak abstrakcyjne poziomy, że nie byłam sobie w stanie nawet ich wyobrazić. Było to celowym zabiegiem przy tym, co zamierzał opisać, ale trochę stracił mnie jako czytelnika. Nijak nie mogłam się do tego odnieść, no bo jak, jak również moja wyobraźnia zawiodła w takiej w gruncie rzeczy niewyobrażalnej skali.

Ponieważ akcja śledziła losy jednej bohaterki na przestrzeni tysiącleci, nie można było się obejść bez technologii hibernacji. I chociaż autor wprowadził ją w poprzednich częściach, przez co do niej przywykłam, tak tutaj mnie zmęczyła. Były chwile, gdy odnosiłam wrażenie, że Cheng Xin obudziła się tylko po to, by pokazać czytelnikowi, jak zmienił się świat, a potem znów została zahibernowana. Te fragmenty zostawiły mnie w sporym zmieszaniu i nie wiedziałam, co dokładnie o nich myśleć.

Muszę jednak przyznać, że autor bardzo ciekawie poprowadził losy ludzkości. Co prawda niektóre wydarzenia opisane zostały nieco po macoszemu, ale ogólny obraz był jasny. Pokazał historię gatunku, który zmagał się z olbrzymim zagrożeniem i nie poddawał się w walce o istnienie swojego jutra. A jednocześnie w jego opisach czuć było zmęczenie nacji i pewną… rezygnację, mimo ciągle podejmowanych prób ocalenia ludzkości. Koniec śmierci z całą pewnością zostawia czytelnika z wieloma przemyśleniami, nawet jeśli nie do końca może on wiedzieć, co z nimi zrobić.

Kończąc czytanie tej trylogii czuję zarówno sporą satysfakcję, bo były to dobre historie, z których sporo wyciągnęłam, ale również dozę rozczarowania, którego pochodzenia nie potrafię w pełni wyjaśnić. Może to kwestia rozległości tekstu? A może moich braków, które utrudniły mi pełne zrozumienie przekazów? Naprawdę nie wiem. Z całą pewnością będę jednak miło wspominać tę historię, a wyciągnięte z niej wnioski zostaną ze mną na dłużej.

Koniec śmierci to ostatni tom trylogii Wspomnienie o przeszłości Ziemi napisanej przez chińskiego autora sci-fi Cixina Liu. W Polsce książkę wydało Wydawnictwo Rebis, a zapoznałam się z nią łącząc słuchanie audiobooka z papierowym wydaniem.

Od samego początku Koniec śmierci nieco mnie onieśmielał. Jest to książka potężna – ponad osiemset stron – a do tego z gatunku sci-fi...

Totalny kosmos. W pewnym momencie trudno nadążyć za pomysłami, którymi autor nas zasypuje. Ale mimo czytelniczej zadyszki cały czas byłem ciekawy co będzie dalej.

Totalny kosmos. W pewnym momencie trudno nadążyć za pomysłami, którymi autor nas zasypuje. Ale mimo czytelniczej zadyszki cały czas byłem ciekawy co będzie dalej.

Ta seria się rozpędza jak pociąg. W ostatnim tomie ma się trochę wrażenie, że autor nie do końca panuje nad natłokiem własnych pomysłów, ale ten rozmach wyobraźni jest wspaniały.

Ta seria się rozpędza jak pociąg. W ostatnim tomie ma się trochę wrażenie, że autor nie do końca panuje nad natłokiem własnych pomysłów, ale ten rozmach wyobraźni jest wspaniały.

Bardzo ciekawa wizja przyszłości, autor ma nieograniczoną wyobraźnię! Lektura trylogii pozwala szerzej spojrzeć na historię ludzkości i jej miejsce we wszechświecie. Poczułam się prawdziwym mieszkańcem kosmosu! (i jeszcze mniejszym pyłkiem w tym przeogromnym świecie).

Bardzo ciekawa wizja przyszłości, autor ma nieograniczoną wyobraźnię! Lektura trylogii pozwala szerzej spojrzeć na historię ludzkości i jej miejsce we wszechświecie. Poczułam się prawdziwym mieszkańcem kosmosu! (i jeszcze mniejszym pyłkiem w tym przeogromnym świecie).

Wg mnie gorsza niż "Ciemny Las". Przede wszystkim w książce zawarty jest natłok pomysłów i narracja jest znacznie bardziej wartka, niż w poprzedniej części. Poprzednia była jakby bardziej liryczna, niespieszna, podczas gdy tutaj, wraz z kolejnymi hibernacjami bohaterów, wszystko wkoło się zmienia, a zarazem ludzie zmieniają się nieznacznie. Jestem jednakże chyba w mniejszości z moją nieco krytyczną opinią :) tak czy inaczej - saga Cixina Liu towarzyszyła mi przez dłuższy czas i nawet jeżeli były jakieś zgrzyty, to naprawdę żałuję, że ta przygoda się już skończyła. Oczywiście lekturę bardzo polecam.

Wg mnie gorsza niż "Ciemny Las". Przede wszystkim w książce zawarty jest natłok pomysłów i narracja jest znacznie bardziej wartka, niż w poprzedniej części. Poprzednia była jakby bardziej liryczna, niespieszna, podczas gdy tutaj, wraz z kolejnymi hibernacjami bohaterów, wszystko wkoło się zmienia, a zarazem ludzie zmieniają się nieznacznie. Jestem jednakże chyba w...

Warto zauważyć że 3 krotnie ludzkość w tej trylogii zniszczyły kobiety i ich decyzje.

Książka ma ponad 200 błędów logicznych i błędów o fizyce. Zwykły odpad antylogiczny, książka zupełnie nie zasługuje na nic więcej niż 3.

Teoria ciemnego lasu jest głupotą. Natomiast ludzkość taka jak opisywani tutaj Chińczycy sam bym tana planetę wysadził z takimi chorągiewkami emocjonalnymi.

Warto zauważyć że 3 krotnie ludzkość w tej trylogii zniszczyły kobiety i ich decyzje.

Książka ma ponad 200 błędów logicznych i błędów o fizyce. Zwykły odpad antylogiczny, książka zupełnie nie zasługuje na nic więcej niż 3.

Teoria ciemnego lasu jest głupotą. Natomiast ludzkość taka jak opisywani tutaj Chińczycy sam bym tana planetę wysadził z takimi chorągiewkami...

Przyznam, że najbardziej podobała mi się 1 i 2 część. "Koniec śmierci" jest bardzo wciągająca, ale jakoś mi się to wszystko "nie składa w całość". Ogólnie bardzo dobra książka! Polecam

Przyznam, że najbardziej podobała mi się 1 i 2 część. "Koniec śmierci" jest bardzo wciągająca, ale jakoś mi się to wszystko "nie składa w całość". Ogólnie bardzo dobra książka! Polecam

Świetnie chłonąłem. Jednak zgodzę się z opinią pewnych czytelników że ta część moby być krótsza, tak o około 10% .

Świetnie chłonąłem. Jednak zgodzę się z opinią pewnych czytelników że ta część moby być krótsza, tak o około 10% .

Po genialnym "Problemie Trzech Ciał" i jeszcze lepszym "Ciemnym Lesie" spodziewałam się, że trzeci tom ostatecznie rozwali mi system. No i rozwalił, ale tylko moje zwoje mózgowe. Przyznaję z ciężkim sercem - to najsłabszy tom trylogii.
Książka jest niemiłosiernie rozwleczona, a abstrakcyjność fabuły w pewnych momentach przekraczała moje granice wyobraźni i zdrowego rozsądku - Cixin Liu odleciał w teoretyczne koncepty fizyczne tak głęboko, że zamiast frajdy czułam tylko narastający ból głowy i brak zrozumienia dla tej wielowymiarowej gimnastyki. Rozumiem, że to hard SF, ale kiedy opis świata staje się tak gęsty od teoretycznych wymiarów i fizycznych konceptów, że musisz czytać jedną stronę pięć razy, by ogarnąć, co się właściwie dzieje, to chyba coś poszło nie tak.
Dodatkowo, Cheng Xin to w książce królowa irytacji. Nie wiem, czy autor chciał stworzyć postać tragiczną, czy po prostu testował cierpliwość czytelnika, ale jest ona dla mnie nie do zniesienia. Jej decyzje (lub ich brak) sprawiały, że miałam ochotę osobiście wysłać ją w głąb jakiejś mgławicy, żeby przestała psuć mi humor.
Przeczytałam, odhaczyłam, ale raczej do tego nie wrócę. Moja wyobraźnia ma swoje granice, a Liu tym razem postanowił je brutalnie podeptać.

Po genialnym "Problemie Trzech Ciał" i jeszcze lepszym "Ciemnym Lesie" spodziewałam się, że trzeci tom ostatecznie rozwali mi system. No i rozwalił, ale tylko moje zwoje mózgowe. Przyznaję z ciężkim sercem - to najsłabszy tom trylogii.
Książka jest niemiłosiernie rozwleczona, a abstrakcyjność fabuły w pewnych momentach przekraczała moje granice wyobraźni i zdrowego rozsądku...