Pora na śmierć

„To zawsze te małe rzeczy, te, po których się tego nie spodziewasz – to one cię zabijają.”

Niedawno dzieliłam się wrażeniami po spotkaniu z książką Davida Hewsona ("Domek dla lalek"),którego twórczość chcę poznać w jak najszerszym wydaniu. Co prawda, również pierwszy tom, ale innej serii, tym razem o młodym policjancie Nico Costa, potwierdził, że ten typ sensacyjnej przygody czytelniczej szalenie mi odpowiada. Dodatkowym bonusem okazało się miejsce akcji – ukochane przeze mnie Wieczne Miasto. „Pora na śmierć” pozytywnie zaskoczyła bogactwem różnorodnych postaci, wyzwalających mieszane odczucia, zakłócających proces dociekania motywów aktywności seryjnego mordercy, kameleona dowolnie zmieniającego postać i wygląd.

Dwudziestosiedmioletni Costa, fascynujący się obrazami włoskiego malarza Michelangelo Merisi da Caravaggio, biorący udział w maratonach biegowych, z piętnem ojca komunisty, stawiał początki w detektywistycznej pracy. Przydzielono go do wyeksploatowanego zawodowo partnera, starego gliny z nadwagą, Luca Rossi posiadał jednak sporą wiedzę i intuicję. Wyczekiwałam spotkań z ojcem kluczowej postaci, stojącym przed obliczem śmierci, dzielącym się życiowym doświadczeniem i spojrzeniem na świat. Wiele ciekawych spostrzeżeń przypisał mu autor, jednak uniknął gloryfikowania bohatera. Nie myśl, że rodzina to coś w rodzaju magicznej recepty na szczęście. Rodzina może człowieka wyleczyć, ale może go też zabić, jeśli coś pójdzie nie tak. Również atrakcyjna od strony portretu była patolog Teresa Lupo, znacznie ubarwiła powieść. Natomiast, Sara Farnese, uniwersytecka wykładowczyni przedmiotów o początkach chrześcijaństwa, to szalenie niejednoznaczna i trudna w odbiorze bohaterka.

Sporo się działo w fabule, liczne zwroty akcji, nieczyste zagrania ze strony włoskich policyjnych sił i watykańskich celebrytów. Zaczęło się od zamachu w papieskiej bibliotece, makabrycznego odkrycia i odnalezienia zmasakrowanych ciał. Im głębiej wchodziłam w powieść, tym bardziej mierzyłam się ze śmiertelnym fatalizmem, historiami z apokryfów, mrocznymi okolicznościami śmierci wczesnochrześcijańskich męczenników, naturą rzymskiej polityki, ściśle strzeżonymi rodzinnymi tajemnicami, bankową korupcją na wielką skalę. Wkraczałam w koszmar, w którym zasady rządzące zwykłym ludzkim zachowaniem nie liczyły się, zawodziła logika zbrodni przy rozważaniu szczegółów, a to trzymało w narastającym napięciu, wyczekiwaniu kolejnych śladów i dowodów chorej psychiki. Krew męczenników jest nasieniem Kościoła! Narracja przyjazna, chociaż niekiedy brakowało elegancji.
bookendorfina.pl

„To zawsze te małe rzeczy, te, po których się tego nie spodziewasz – to one cię zabijają.”

Niedawno dzieliłam się wrażeniami po spotkaniu z książką Davida Hewsona ("Domek dla lalek"),którego twórczość chcę poznać w jak najszerszym wydaniu. Co prawda, również pierwszy tom, ale innej serii, tym razem o młodym policjancie Nico Costa, potwierdził, że ten typ sensacyjnej...

Gdyby nie Rzym i malarstwo Caravaggia, o których mowa w książce, w ogóle nie sięgnęłabym po tę pozycję. Postaci nakreślone szablonowo, dość pretensjonalna powieść - taki słabszy Dan Brown. Literackich walorów nie dostrzegam. Mam na półce jeszcze jedną powieść tego autora, więc dam mu szansę.

Gdyby nie Rzym i malarstwo Caravaggia, o których mowa w książce, w ogóle nie sięgnęłabym po tę pozycję. Postaci nakreślone szablonowo, dość pretensjonalna powieść - taki słabszy Dan Brown. Literackich walorów nie dostrzegam. Mam na półce jeszcze jedną powieść tego autora, więc dam mu szansę.

💥💥💥💥💥💥💥

💥💥💥💥💥💥💥

5,5

5,5

Warto przeczytać dla Caravaggia, opisów Rzymu i rzymskich kościołów.
Historia słaba, bohaterowie też. No..może Nico i jego wegetarianizm to jakieś novum w detektywistycznym światku. Bo jazzem i Johnem Coltranem to już trochę się ulewa

Warto przeczytać dla Caravaggia, opisów Rzymu i rzymskich kościołów.
Historia słaba, bohaterowie też. No..może Nico i jego wegetarianizm to jakieś novum w detektywistycznym światku. Bo jazzem i Johnem Coltranem to już trochę się ulewa

Typowy kryminał bez fajerwerków, ale dobrze się czyta. Są intrygi, pościgi, napięcie i opisy pięknego Rzymu. Myślę, że przeciętny fan gatunku się nie zawiedzie. Książkę czyta się dobrze, nie ma nudnych rozdziałów, ale z drugiej strony, nie jest to żaden majstersztyk. Przyjemny kryminał na dwa wieczory.

Typowy kryminał bez fajerwerków, ale dobrze się czyta. Są intrygi, pościgi, napięcie i opisy pięknego Rzymu. Myślę, że przeciętny fan gatunku się nie zawiedzie. Książkę czyta się dobrze, nie ma nudnych rozdziałów, ale z drugiej strony, nie jest to żaden majstersztyk. Przyjemny kryminał na dwa wieczory.

Znakomita powieść, choć pozostawiła pewien niesmak... Dzięki autorowi udało mi się nadrobić braki w znajomości twórczości Caravaggia.

Znakomita powieść, choć pozostawiła pewien niesmak... Dzięki autorowi udało mi się nadrobić braki w znajomości twórczości Caravaggia.

Książka z początku ciekawa, natomiast później rozwiązanie nasuwa się samo. nie ma już tajemnicy, akcja strasznie zwalnia i nie trzyma napięcia. Czytelnik myśli byle dotrwać do końca. Brak jakiś zaskakujących zwrotów akcji. Średnia ocena.

Książka z początku ciekawa, natomiast później rozwiązanie nasuwa się samo. nie ma już tajemnicy, akcja strasznie zwalnia i nie trzyma napięcia. Czytelnik myśli byle dotrwać do końca. Brak jakiś zaskakujących zwrotów akcji. Średnia ocena.

Choć z małymi wyjątkami włoska literatura kryminalno-sensacyjna na naszym rynku nie istnieje, chlubnym wyjątkiem jest tutaj cykl Antonio Manziniego, to Italia jest częstym teatrem akcji powieści pisanych przez Anglosasów. Nie można się temu dziwić, wszak włoskie krajobrazy, w połączeniu z całym historycznym dziedzictwem i sąsiedztwem Watykanu rozbudzają wyobraźnie. Z tych elementów skorzystał również Brytyjczyk David Hewson w powieści „Pora na śmierć”.
Co się stanie, gdy młody, a do tego wyglądający na jeszcze młodszego, rzymski policjant wsadzi swój nos w sprawy Watykanu? Oczywiście mogą z tego wyjść tylko kłopoty. Przecież Państwo Kościelne to państwo jak każde inne, czyli prócz ludzi przyzwoitych mieszkają tam też karierowicze, przekręty i mordercy. Jedynym co różni ich od kryminalistów w innych miejscach, to noszone koloratki.
Skoro są przestępcy to musza być i morderstwa. Do jednego z nich dochodzi co prawda poza Watykanem, ale tak ofiara jak i domniemany sprawca są ze Stolica Apostolską powiązani. Kościół stara się zamieść sprawę pod dywan, młody policjant wbrew otoczeniu chce rozwiązać sprawę. Tymczasem dochodzi do kolejnego morderstwa, a kluczem spinającym obie ofiary jest Sara Farnese - młoda pani naukowiec o dość luźnym podejściu do własnej seksualności. W tle zaś dzieje się Rzym, miasto pełne kościołów, turystów dzieł sztuki i duszącego upału. No i oczywiście rzymian.
Na tym tle prowadzona jest gęsta jak espresso i równie mroczna opowieść. Zaludniają ja charyzmatyczni, bardzo często niejednoznaczni moralnie bohaterowie. Tajemnica jak zawsze swoimi korzeniami sięga w przeszłość, choć nie tak głęboką, jak choćby u Dana Browna. Napięcie wyczuwalne jest prawie na wszystkich stronach, wydarzenia są logiczne i pozostają w ciągu przyczynowo- skutkowym, a fabuła posuwa się do przodu w zadawalającym tempie. Czyli jest tu wszystko czego potrzeba w dobrym kryminale.
Na mnie jednak nie fabuła czy tajemnica zrobiły najlepsze wrażenie, a sami bohaterowie, tak ci pierwszo jak i drugoplanowi. Każdy z nich jest jakiś, każdy ma jakąś swoją historię, czasami przedstawiona wprost, czasami wypływająca na wierzch dopiero w wyniku jakiś działań innych osób. Zawsze jednak ich działanie jest determinowane własnymi doświadczeniami, co bardzo podnosi ich psychologiczną głębię. Tak dobrze pod tym względem skonstruowanych postaci w literaturze rozrywkowej nie widziałem dawno.
Między innymi przez ten aspekt, tej powieści tak dobrze się słuchało. Kolejnym jest świetna interpretacja tekstu. Kamil Pruban absolutnie stanął na wysokości zadania. Stworzył świetny gęsty, duszny klimat czym świetnie się wpasował w charakter opowieści. Do tego odgrywając dialogi doskonale podkreślił specyfikę każdego z bohaterów opowieści, co w kontekście tej książki, opartej właśnie o osobowości, jest nie do przecenienia. „Pora na śmierć” to powieść oparta o klimat i bohaterów, z oboma lektor świetnie sobie poradził.
„Pora na śmierć” to powieść, którą smakuje się powoli, wychwytując smaczki. Tylko w ten sposób można wychwycić wszystkie smaczki, a przy okazji dowiedzieć się kilku ciekawostek o malarstwie i samym Rzymie. I są to rzeczy, których próżno szukać w popularnych turystycznych przewodnikach.
Na sam koniec dodam tylko, że scenarzyści jednego z seriali telewizyjnych chyba zbyt mocno zainspirowali się tę powieścią. Chyba, że wczesnochrześcijańscy męczennicy mają tak silną moc wywoływania pomysłów fabularnych. Wszak „Krew męczenników jest nasieniem Kościoła”.
Recenzja pochodzi z bloga http://blurppp.com/blog/david-hewson-pora-smierc-audiobook/

Choć z małymi wyjątkami włoska literatura kryminalno-sensacyjna na naszym rynku nie istnieje, chlubnym wyjątkiem jest tutaj cykl Antonio Manziniego, to Italia jest częstym teatrem akcji powieści pisanych przez Anglosasów. Nie można się temu dziwić, wszak włoskie krajobrazy, w połączeniu z całym historycznym dziedzictwem i sąsiedztwem Watykanu rozbudzają wyobraźnie. Z tych...

Aż mi się wierzyć nie chciało, że tę książkę napisał David Hewson. Słaba intryga, infantylni bohaterowie, nierzeczywiste, mało prawdopodobne relacje. Książka w stylu słabego Dana Browna. Doczytałam do końca chyba tylko z wrodzonej wytrwałości.
Aż nie wypada, żeby stało na półce koło "Dochodzenia".

Dopiero potem sprawdziłam, że "Pora na śmierć" została napisana mniej więcej 10 lat przed "Dochodzeniem" i to tłumaczy Autora.

Hewson na tak, "Pora na śmierć" na nie.

Aż mi się wierzyć nie chciało, że tę książkę napisał David Hewson. Słaba intryga, infantylni bohaterowie, nierzeczywiste, mało prawdopodobne relacje. Książka w stylu słabego Dana Browna. Doczytałam do końca chyba tylko z wrodzonej wytrwałości.
Aż nie wypada, żeby stało na półce koło "Dochodzenia".

Dopiero potem sprawdziłam, że "Pora na śmierć" została napisana mniej...