Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Grobowiec z ciszy

Okładka książki Grobowiec z ciszy autora Tove Alsterdal, 9788377587867
Okładka książki Grobowiec z ciszy
Tove Alsterdal
6,1 / 10
Wydawnictwo: Akurat kryminał, sensacja, thriller
496 str. 8 godz. 16 min.
Kategoria:
kryminał, sensacja, thriller
Format:
papier
Tytuł oryginału:
I tystnaden begravd
Data wydania:
2014-09-24
Data 1. wyd. pol.:
2014-09-24
Liczba stron:
496
Czas czytania
8 godz. 16 min.
Język:
polski
ISBN:
9788377587867
Tłumacz:
Mariusz Kalinowski
Średnia ocen
6,1 6,1 / 10
42 opinii 180 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Grobowiec z ciszy w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Grobowiec z ciszy

ChristinaL
ChristinaL
książek na półce przeczytane 517 napisanych opinii 321

Oceny książki Grobowiec z ciszy

Średnia ocen
6,1 / 10
180 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
2 ocen
9
3 ocen
8
16 ocen
7
52 ocen
6
56 ocen
5
30 ocen
4
12 ocen
3
6 ocen
2
3 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Grobowiec z ciszy

avatar
1074
463
Kluska
05.06.2024
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nie należy się spodziewać po tej książce fajerwerków. Nie jest rewelacyjnie, ale można przeczytać, jeśli ktoś lubi książki historyczno-obyczajowe. Zagadka kryminalna jest na dalszym planie- na pierwszy wybija się poszukiwanie swoich korzeni i badanie historii rodziny.

Nie należy się spodziewać po tej książce fajerwerków. Nie jest rewelacyjnie, ale można przeczytać, jeśli ktoś lubi książki historyczno-obyczajowe. Zagadka kryminalna jest na dalszym planie- na pierwszy wybija się poszukiwanie swoich korzeni i badanie historii rodziny.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
976
892
Fragola
17.01.2023
2 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
2023

Chaotyczna, nudna, przewidywalna. Szkoda czasu. Sięgając po ,,Grobowiec z ciszy '' liczyłem na rasowy skandynawski kryminał. Lepiej wyszło by książce żeby autorka opisała ciekawą opowieść obyczajową z poszukiwaniem krewnych odległej i bliskiej jednocześnie Rosji, tak to mogło by się udać i być nawet ciekawe, interesujące, chwytające za serce, niejedna łezka uleciała by z oczu ze wzruszenia, a tak....szkoda gadać. Nie polecam.

Chaotyczna, nudna, przewidywalna. Szkoda czasu. Sięgając po ,,Grobowiec z ciszy '' liczyłem na rasowy skandynawski kryminał. Lepiej wyszło by książce żeby autorka opisała ciekawą opowieść obyczajową z poszukiwaniem krewnych odległej i bliskiej jednocześnie Rosji, tak to mogło by się udać i być nawet ciekawe, interesujące, chwytające za serce, niejedna łezka uleciała by z...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1547
282
chimera
29.12.2022
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nie warto sugerować się opiniami, książka Alsterdal to nie jest kryminał tylko powieść obyczajowo-historyczna z wątkiem kryminalnym. Lektura poszerzyła moją wiedzę o skomplikowanej historii relacji rosyjsko-fińsko-szwedzkiej. Wątek poszukiwania rodziny przez szwedzką dziennikarkę w dalekiej Rosji bardzo interesujący i wciągający czytelnika. Polecam!

Nie warto sugerować się opiniami, książka Alsterdal to nie jest kryminał tylko powieść obyczajowo-historyczna z wątkiem kryminalnym. Lektura poszerzyła moją wiedzę o skomplikowanej historii relacji rosyjsko-fińsko-szwedzkiej. Wątek poszukiwania rodziny przez szwedzką dziennikarkę w dalekiej Rosji bardzo interesujący i wciągający czytelnika. Polecam!

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

461 użytkowników ma tytuł Grobowiec z ciszy na półkach głównych
  • 229
  • 224
  • 8
105 użytkowników ma tytuł Grobowiec z ciszy na półkach dodatkowych
  • 76
  • 8
  • 6
  • 5
  • 4
  • 3
  • 3

Tagi i tematy do książki Grobowiec z ciszy

literatura szwedzka

Inne książki autora

Więcej
więcej
Tove Alsterdal
Tove Alsterdal
Urodzona w 1960 roku w Malmö szwedzka pisarka. Wcześniej pracowała jako dramaturg i dziennikarz. Jako pisarz zadebiutowała w 2009 roku. Redaktorka książek Lizy Marklund. Mieszka w Sztokholmie.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Czarny dom Peter May
Czarny dom
Peter May
Trochę bardziej biografia niż kryminał. Nie znałem takiej struktury akcji wcześniej. Wątki obecne przeplatają się z przeszłością. Znajdziemy bardzo dużo nawiązań do czasów szkolnych głównego bohatera. Relacji pomiędzy osobami z jego środowiska. Później tych samych ludzi odkrywamy w życiu dorosłym. Kojarzy mi się to z filmem ,, Efekt Motyla". Sam aspekt kryminalny nie mocno rozbudowany. Niestety brakuje nagłych zwrotów akcji i nieoczekiwanych wydarzeń. Liczyłem na mocny kryminał osadzony w scenerii szkockich wysp, dostałem opowieść o przeszłości bez wyraźnego powiązania z głównym wątkiem.
Rafał - awatar Rafał
ocenił na63 miesiące temu
Białe kruki Christer Mjåset
Białe kruki
Christer Mjåset
Z początku nie skojarzyłam, że czytałam książkę "Lekarz, który wiedział za dużo". Jednak, kiedy się zorientowałam, moje serce zabiło szybciej. Lubię książki o lekarzach. Nie tylko ze względu na przemycane wątki medyczne, ale też to, że mogę poniekąd zobaczyć z czym mogą się mierzyć. Jakie mają postrzeganie na pacjentów itp. Książka nie ma zbyt wielu momentów "wow", ale całkiem przyjemnie się ją czyta i czasem ciężko się oderwać.
Shana - awatar Shana
oceniła na72 lata temu
Zagadki przeszłości Kate Atkinson
Zagadki przeszłości
Kate Atkinson
Niskie oceny. Dziwne.. Może faktycznie nie jest to kryminał, bardziej wielowątkowa opowieść. Każda z postaci mogłaby być pomysłem na oddzielną książkę. Zawiłe losy bohaterów splatają się i historie "kryminalne" znajdują wyjaśnienie, a te "niekryminalne" pozostają do dopowiedzenia przez nas. Mimo zawiłości wątków, książkę czyta się super. To pierwsza książka tej autorki, którą czytam, ale już sięgam po kolejną... I się zawiodłam bo "za obrazami w muzeum" kompletnie mnie nie wciąga, po przeczytaniu 50 stron porzuciłam ją i chyba do niej nie wrócę
kruk - awatar kruk
ocenił na89 miesięcy temu
Człowiek mroku Unni Lindell
Człowiek mroku
Unni Lindell
Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.
Justyś - awatar Justyś
ocenił na89 lat temu
Człowiek z wyspy Lewis Peter May
Człowiek z wyspy Lewis
Peter May
"Po obcowaniu ze śmiercią zawsze następuje chwila wewnętrznej zadumy. Przypomnienie własnego kruchego istnienia." To zdanie jawi mi się jako bardzo dobre podsumowanie tej książki. Brytyjski pisarz potrafił stworzyć taką atmosferę, że nawet jak się chwilowo nic strasznego nie dzieje, to na plecach wciąż czuć oczy i oddech strachu. Strachu, który nam przypomina właśnie o kruchości istnienia. Nawet ci nieświadomi tego strachu, jak starzec z demencją czy lekko upośledzony chłopiec nie są wolni od czyjejś nienawiści i czyhania na ich życie, od zemsty... Bardzo mi się podobała ta książka, ta atmosfera i to jak pokazane jest to, że dzieci, zwłaszcza te niczyje, sieroty nie mają prawa decydować o niczym, zwłaszcza o sobie samych. Dodatkowy plus daję za wstawki o Tormondzie, o tym jak się zachowuje i co się dzieje w głowie człowieka z postępującą demencją. To też świadczy o kruchości człowieka jako organizmu, nikt nie wie, czy nie wstanie rano i nie okaże się, że nie rozpoznaje swojej twarzy w lustrze...
Żona_Pigmaliona - awatar Żona_Pigmaliona
oceniła na82 lata temu
Laura J.K. Johansson
Laura
J.K. Johansson
Co się stało z Laurą i czy ktokolwiek mówi prawdę. Finlandia. Małe miasteczko, jakich tam pełno; hermetyczne środowisko; sekret, który zdają się znać wszyscy, ale nikt się do tego nie przyznaje przed nikim. W dziwnych okolicznościach znika młoda dziewczyna, a każdy ma własną teorię na ten temat. Spory krąg podejrzanych poszerza się z kolejną przedstawianą nam postacią, a sytuacja wcale nie zmierza do szczęśliwego rozwiązania. Opowieść się sączy, a my obserwujemy, jak nieformalna zmowa milczenia wprowadza śledztwo na mieliznę, jak tajemnica Poliszynela obraca w pył rozwiązanie zagadki. Ja uwielbiam skandynawski klimat w kryminałach, nawet jeśli nie są wylotem na księżyc, ponieważ odnoszę wrażenie, że tam wszystko sprzyja scenom zbrodni. Sama mentalność Skandynawów i ich wyalienowanie (pozorne, stereotypowe, ale pokutujące w świadomości „nie-Skandynawów”) otwiera autorom kryminałów wiele drzwi do budowania postaci, bo nie jest trudno nam uwierzyć, że każdy jest podejrzany. Tak jest też w Laurze. Angażujemy się w sytuacje między mieszkańcami Palokaski, w których narrator nas przekonuje, że są oni zamieszani w zniknięcie dziewczyny, ale też widzimy momenty, w których z kolei odżegnują się od jakiegokolwiek bliższego związku z Laurą. Do tego obie strony są równie wiarygodne jak niewiarygodne. Czytając Laurę miałam ciągłe poczucie, że za oknem jest ciemno – u mnie, u bohaterów – że wszyscy szukamy po omacku, w dodatku w dziwnym poczuciu stresu, obawy nie o to, że nie znajdziemy sprawcy, ale o to, że go znajdziemy. Miałam też poczucie, że uczestnicy tych wydarzeń niczego sami nie mówią wprost – ta książka nie jest bardzo obszerna – a to czytelnik wyciąga wnioski (jak zakładam) błędne. Snujemy domysły w oparciu o coś niesformalizowanego. O plotki, podejrzenia mieszkańców, jakieś zadawnione krzywdy, które w ogóle nie muszą mieć odzwierciedlenia w tej historii, ale tkwią tak głęboko w tej społeczności, że właśnie przy takiej tragedii wychodzą na jaw. I mimo, że niewiele tu się dzieje, nie ma wielu warstw, w których poznajemy dziesiątek osób i ich powiązań, koligacji rodzinnych i nie buduje się narracji na poziomie biblijnym, to jednak zawieszona ciągle siekiera spina do dalszego czytania i nie pozwala spokojnie odłożyć książki. Ciekawą rzeczą jest to, że ja nie lubię bohaterów tej powieści. Żadna z tych postaci nie jest tą, z którą bym się utożsamiła. Jednak nie uznaję tego za wadę – uważam, że to celowy zabieg, żeby do końca trzymać mnie w szachu, w przekonaniu, że nie ma tutaj kryształowych postaci. Wszyscy kłamią? Czy wszyscy mówią prawdę, a ja widzę tylko jej część? A może nikt nie zna prawdy, a ubiera konfabulacje w rzeczowe zapewnienia? Autorzy wyzywają czytelnika na pojedynek, czy damy się ograć czy na jesteśmy odporni na blef. Po tym tomie bardzo widać, że historia Laury to początek większej całości i że całą tajemnicę Palokaski poznamy z jej końcem. Ale moim zdaniem warto. Ta powieść naprawdę wciąga, kupuje klimatem, intryguje normalnością. Polecam!
fmds - awatar fmds
ocenił na64 lata temu
Kobiety na plaży Tove Alsterdal
Kobiety na plaży
Tove Alsterdal
Uwielbiam kryminały, więc chętnie po nie sięgam. Kobieta na plaży, to wyjątkowo solidny przedstawiciel gatunku. Aczkolwiek nie dla każdego. Chwilami i mi się ciężko ją czytało. Powodem jest natłok wątków, po prostu zaczęłam się gubić. Być może nie byłam dostatecznie skupiona? Może to wina zbyt mrocznego klimatu, który raczej nie zachęcał do lektury? Nie oszukujmy się, to brutalna książka, o brutalnym świecie. Przemyt, handel żywym towarem, uchodźcy i przemoc seksualna. To książka, na którą trzeba mieć odpowiedni nastrój i odpowiedni czas. Widać, to nie był mój moment. Z ulgą ją skończyłam, bo zaczynała mnie nie tyle nudzić, co po ludzku przytłaczać brutalnością i negatywnymi emocjami.
magdalena - awatar magdalena
oceniła na63 lata temu
W cieniu zdarzeń Anne Holt
W cieniu zdarzeń
Anne Holt
W cieniu tragicznych wydarzeń na norweskiej wyspie Utoya, w dniu 22 lipca 2011 roku, rozgrywa się inny dramat. Podczas przygotowań do przyjęcia, w pewnej dość zamożnej i dobrze funkcjonującej rodzinie dochodzi do wypadku. Ośmioletni chłopiec spada z drabiny tak nieszczęśliwie, że traci życie. Rodzice są zrozpaczeni. Policja, w ramach swych obowiązków, próbuje ustalić przyczyny wypadku. Tylko, czy aby na pewno wypadku? Coś w całej tej historii nie do końca się zgadza. Zwłaszcza dla niedoświadczonego, lecz skrupulatnego policjanta, Henrika Holmego, który został oddelegowany do zajęcia się tą sprawą... Dobrze napisana historia, poruszająca ważne wątki. Polecam.
EwaZ - awatar EwaZ
ocenił na71 rok temu
Białe piekło Melanie McGrath
Białe piekło
Melanie McGrath
Morderczy mróz, społeczność żyjąca według pierwotnych zasad, gdzie najważniejsze to chronić się przed zimnem, i oni – obcy, bez szacunku do reguł rządzących tym regionem, zwyczajów tych ludzi, a swoje interesy traktujący jako najważniejsze na świecie. Innuici to niewielka społeczność żyjąca na biegunie i zajmująca się głównie polowaniami. To doskonale znająca się grupa ludzi; to miejsce, w którym wszyscy wszystko o sobie wiedzą; gdzie nikt nie zamyka domów, a zimno jest tak niewyobrażalne, że standardowe metody ochrony przed nim zawodzą. Miejsce, gdzie władzą wykonawczą i ustawodawczą jest rada starszych złożona wyłącznie z mężczyzn i namaszczona przez miasteczko do decydowania w sposób arbitralny co komu wolno a co nie. Miejsce, gdzie ludzie kierują się wartościami humanizmu: przede wszystkim człowiek; gdzie pieniądze nie stanowią o niczym; gdzie przez większą część życia ludzie skazani są na siebie i od siebie zależni. Miejsce, gdzie relacje buduje się chyba najtrudniej na Ziemi, bo nie ma dokąd uciec od toksycznych znajomości, a także nie ma okazji, żeby poznać kogoś nowego. Miejsce trudne pod każdym względem i w każdym aspekcie życia. Główna bohaterka Edie jest przewodniczką wycieczek. Któregoś dnia jeden z uczestników jej wyprawy ginie w dziwnych, jak na to miejsce, okolicznościach. Edie zostaje obarczona odpowiedzialnością za wypadek i pozbawiona dalszej możliwości pełnienia swojej funkcji. Jednak nie wszystko jest tak oczywiste, jak się wszystkim wydaje. Wypadek to działanie pozorowane, komuś zależy żeby pewna tajemnica nie wyszła na jaw, a wewnątrz społeczności ostatecznie udaje się zachować pozory dla wartości o wiele bardziej prymitywnych niż humanizm. Fabuła książki pozornie skupiona jest na rozwiązaniu zagadki śmierci turysty, ale tak naprawdę intryga jest zbudowana dużo ciekawiej i jest bardziej skomplikowana. Z oczywistych powodów autorka nieco poszerzyła pole działania i na moment uciekła z bieguna, nieco nabudowując rozwiązanie, ale w ogóle nie miałam poczucia, że odrealniła tę sytuację. Opisy w powieści czyta się tak, że równie dobrze akcja mogłaby dziać się na Marsie – krajobrazy, styl życia bohaterów, ich charaktery, są tak totalnie niewiarygodnie (nie mówię, że nieprawdziwe, ale zupełnie inne od tego, co możemy sobie wyobrażać),że gdyby rzecz działa się na innej planecie, to ja nie byłabym zaskoczona. Mnie zafascynował ten świat, te zwyczaje. Miałam jednak poczucie nieustającego smutku, który towarzyszył bohaterom, ponieważ chyba tylko na Marsie trudniej o dobrą relację, szczęśliwy związek, jakąkolwiek socjalizację. Autorka pokazuje w bardzo obrazowy sposób jak radzą sobie ludzie na końcu świata i nie jest to wizja radosna. Wpadają w alkoholizm, narkotyki, są skazywani na ostracyzm, a ich trudny stan pogłębia się w dwójnasób. W takie błędne koło wpada nasza bohaterka, której wypadek z turystą nie pomaga w radzeniu sobie z depresją. Edie (dzięki śmierci pewnej bliskiej osoby w dalszej części powieści) znajduje w sobie siłę do działania i staje do walki nie tylko z nieprzychylną społecznością innuicką. Autorka w bardzo sprytny sposób opisała swoją bohaterkę, ponieważ czytelnik nie skupia się na współczuciu, ale kibicuje jej. Nie roztrząsamy, czy jej działanie jest słuszne, czy nie, bo wiemy że tylko dzięki niej poznamy prawdę. Przy okazji w książce nie brakuje humoru i sarkazmu. Wiele dialogów jest dość zabawnych i widać, że dystans do siebie to recepta na radzenie sobie w tym trudnym miejscu. Oczywiście czegoś jednak brakuje w tej powieści – między innymi psychologii postaci. Dobrze poznajemy właściwie tylko Edie, cała reszta bohaterów jest pokazana dość tendencyjnie i oszczędnie. Inna sprawa, to taka, że jeśli kogoś nie zainteresuje życie Innuitów, to może szybko dojść do wniosku, że jest tego za dużo i że zajmuje to w książce miejsce na sedno fabuły. Ja nie miałam takiego poczucia, ponieważ ja byłam urzeczona tymi opisami, ale rozumiem, że niektórych może to nużyć. Rzecz jasna jest w niej też kilka scen rodem z Bonda, ale moim zdaniem można to autorce wybaczyć, tym bardziej że to jej debiut. Ja już mam na półce kolejną książkę McGrath i zamierzam się za nią zabrać w najbliższym czasie, bo pozytywnie mnie zaskoczyła i zachęciła do powrotu na biegun (tego książkowego powrotu). Polecam!
fmds - awatar fmds
ocenił na74 lata temu
Śnieg przykryje śnieg Levi Henriksen
Śnieg przykryje śnieg
Levi Henriksen
Opisy miejsc i zimowych krajobrazów zasługują na uznanie, jednak niekiedy są zbyt rozwlekłe. Rozterki głównego bohatera pod koniec opowieści też dłużyły się niemiłosiernie. Książka autentyczna, z dbałością o szczegóły, jednak momentami zbyt mało wciągająca. Zachęcam jednak do przeczytania.
Patrycja - awatar Patrycja
oceniła na611 miesięcy temu
Bardziej gorzka niż śmierć Camilla Grebe
Bardziej gorzka niż śmierć
Camilla Grebe Åsa Träff
Zdecydowałam się na ponowne spotkanie z nudnym i niezrozumiałym dla mnie środowiskiem psychologów nieradzących sobie nawet z własnymi problemami. Zdecydowałam się na kolejne spotkanie z niezwykle irytującą i rozmemłaną główną bohaterką. Wiedziałam bowiem, że kryminalna część powieści wynagrodzi mi tę kiepską część.
Monika - awatar Monika
oceniła na65 lat temu
Alex Pierre Lemaitre
Alex
Pierre Lemaitre
Popełniłam błąd i przed lekturą powieści przeczytałam opis na okładce. To mnie zniechęciło, ale jeszcze bardziej brutalność opisów. Dobrnęłam do pewnego momentu i stwierdziłam, że to lektura nie dla mnie. Dziwi mnie stwierdzenie pisarza "Piszę tylko takie książki, które chciałby sfilmować Alfred Hitchcock". Myślę, że autor grubo się myli, mistrz suspensu nie przeniósłby na ekran takich potworności.
libreria_bianca - awatar libreria_bianca
oceniła na64 miesiące temu
Cmentarz tajemnic David Hewson
Cmentarz tajemnic
David Hewson
Bardzo się cieszę, że przed wypożyczeniem tej książki nie czytałam tutejszych opinii o niej, ponieważ zapewne bym zrezygnowała. A szkoda by była wielka moim zdaniem! Owszem, jej fabuła przebiega zupełnie inaczej niż można by sobie wyobrażać po opisie, jednakże w moim odczuciu jest to tylko na plus. Autor stworzył w niej świat tak niesamowicie barwny i tajemniczy, że odejście momentami od typowego kryminału absolutnie nie przeszkadza. Człowiek wręcz zapomina na co się nastawiał i chłonie obraz Wenecji oraz historie, które się w tej książce przeplatają.
panimonka Nowak - awatar panimonka Nowak
ocenił na84 lata temu
Lalkarka Max Bentow
Lalkarka
Max Bentow
"Lalkarka" ma wszystko to co powinien mieć klasyczny kryminał. Dostajemy to co dobrze znamy w tego typu opowieściach. Także nie jest źle, a nawet jest dobrze. Nikt nie powinien się czuć zaskoczony. Można usiąść i włączyć tryb autopilota. No bo właśnie, nic tu nie zaskakuje. Nic nie zapada w pamięć, po paru tygodniach fabuła zupełnie wywietrzeje z pamięci. I tylko lekki niesmaczny posmak pozostanie na wspomnienie o tym jak opisany jest czarny charakter. Ale niech ktoś wskaże mi autora kryminałów, który rzetelnie i logicznie skonstruuje psychikę wykreowanego psychopaty...a oddam jemu całe swoje królestwo (którego jeszcze nie mam),wszystkie swoje bogactwa(których jeszcze nie posiadam) i rękę swojej pięknej córki (która się nie urodziła).
Konrad - awatar Konrad
ocenił na61 rok temu
Kamienna cisza Kjell Eriksson
Kamienna cisza
Kjell Eriksson
Jak na skandynawski kryminał, to muszę powiedzieć, że się troszeczkę zawiodłem. Spodziewałem się czegoś mocniejszego, czegoś, co mnie wbije w fotel i będzie pragnęło wziąć kolejną książkę - no cóż, nie spełniła aż tak moich oczekiwań, ale w pochmurny dzień, można sięgnąć po nią w ostateczności. Sceny, które utkną Ci w pamięci - nieliczne, emocji brakuje, a końcówka - jak dla mnie taka sobie.
Matthias - awatar Matthias
ocenił na66 lat temu
Bez litości James Scott
Bez litości
James Scott
Taka książka do poduszki. Ciekawy pomysł na fabułę. Dosyć dobrze rozpisane postacie, jednak podczas czytania cały czas mi czegoś brakowało. Opowieść była niepełna, trochę płytka? No i widać, że autor ma duży problem z opisem walk lub zdarzeń, które dzieją się dynamicznie. Nie wiadomo wtedy o co chodzi. Nie wiem czy jest to wina tłumaczenia czy samego oryginału. Jednak końcówka była świetna. W mojej ocenie dosyć nietypowa. Jestem ciekawy czy autor postawił tym samym sobie furtkę do napisania kolejnej części?
Moje Okruchy - awatar Moje Okruchy
ocenił na65 lat temu
Ani śladu Elizabeth Emma Healey
Ani śladu Elizabeth
Emma Healey
Demencja jest straszna. Kradnie życie po kawałku, nic nie zostawia. Historia tu zawarta, opowiedziana jest głosem starszej kobiety, z zanikiem pamięci. Jej obecne problemy przeplatają się ze wspomnieniami sprzed 70 lat, dotyczącymi jej zaginionej siostry. Smutna to opowieść. Ludzie chorzy, pomimo opieki rodziny, są bardzo samotni w swoim nieszczęściu.
Dorota Maliszewska - awatar Dorota Maliszewska
oceniła na65 miesięcy temu
Szósta ofiara Gregg Olsen
Szósta ofiara
Gregg Olsen
Niezwykle brutalna, przerażająco naturalistyczna. Autor nie pomija szczegółów przy opisie makabrycznych zbrodni. Nie zagłębia się w umysł psychopaty, relacjonuje jedynie jego poczynania. Narracja prowadzona jest z różnych perspektyw, z zachowaniem chronologii. Działania policjantów, profile ofiar, zamiary mordercy, w końcu metamorfozę największej chyba ofiary. Ciekawe dialogi, sprawozdania z działań operacyjnych, planowanie dalszych kroków śledztwa nie pozwalają czytelnikowi się nudzić. Lektura to niełatwa, jeśli jednak lubicie zagadki kryminalne z pazurem i nie boicie się krwi, polecam.
annamagdalena - awatar annamagdalena
oceniła na74 lata temu
Dobra dziewczyna. Morderstwa na Östermalmie Lars Bill Lundholm
Dobra dziewczyna. Morderstwa na Östermalmie
Lars Bill Lundholm
Moja pierwsza książka tego autora więc i pierwsze wrażenie :). Dość łatwo i można powiedzieć przyjemnie się czyta. Do końca nie wiadomo kto jest sprawcą, co jest intrygujące i wciągające. Dla mnie cenne jest oddanie atmosfery i wyglądu Sztokholmu. Polecam.
emmak - awatar emmak
ocenił na62 lata temu
Ostatni Lapończyk Olivier Truc
Ostatni Lapończyk
Olivier Truc
Dla mnie to jedno z arcydziel gatunku. I oto dlaczego: Paradoks: czytam bardzo wiele powieści sensacyjnych (kryminałów, szpiegowskich, thrillerów),ale niezbyt je lubię, gdyż rzadko kiedy można napotkać na coś godnego uwagi. W większości powieści kryminalne są schematyczne, głupie, źle napisane i naiwne. A te braki, zwielokrotnione często elementarną literacką nieporadnością, autorzy usiłują nadrabiać piętrzeniem absolutnie niewiarygodnej – historycznie, psychologicznie, geografinie.. - fabuły lub, co gorsza, epatowaniem okrucieństwem. Najczęściej też autorzy takich powieści nie mają na dobrą sprawę nic do powiedzenia. Oczywiście, nie ma to przełożenia na komercyjny wymiar, niekiedy nawet odnoszę wrażenie, że im głupsza, prosta do prostactwa myśli i słowa, i gorsza powieść, tym więcej zdobywa czytelników. I, logiczne, tym chętniej wydawnictwa takie badziewie tłuką. Więc nawet autorzy bardziej ambitni zniżają się do poziomu komercyjnie opłacalnego. Od tych wszystkich wad wolna jest powieść „Ostatni Lapończyk” Oliviera Truca. Najpierw o autorze. Olivier Truc to francuski dziennikarz, mieszkający od ponad 20 lat w Szwecji, specjalizujący się, najogólniej, w problemach Arktyki i Północy. Zna region, jego problemy, zna mechanizmy polityki światowej (pisuje nawet do „Le Monde”) i społeczne realia krajów skandynawskich. Gdy więc osadza akcję swojej powieści kryminalnej „Ostatni Lapończyk” w realiach północnej Norwegii, w społeczności tubylczej ludności Saamów, to jesteśmy pewni, że wie, o czym pisze. I obraz społeczeństwa Saamów, opis obyczajów, wierzeń, problemów politycznych i społecznych – dokładny, dziennikarski – jest absolutnie wielką zaletą tej powieści. To nie jest durna opowieść w stylu „zabili go i uciekł”. To rzetelne studium. Atrakcyjne, urzekające, fantastyczne. Intrygę powieści (jest, oczywiście, morderstwo, jest historia sięgająca dziesięciolecia wstecz, jest tajemnica i trochę magii, a wszystko to we wspaniale opisanej surowej scenerii Dalekiej Północy) zagmatwał Olivier Truc wystarczająco zawile, ale nie cudacznie. Bohaterowie „Ostatniego Lapończyka” z zagadkową, mroczną postacią Aslaka, pasterza reniferów, oraz dwójką policjantów – Klemetem i Niną, wyraziści, zróżnicowani, psychologicznie (w sensie literackim) spójni. Rozwiązanie tajemnicy morderstwa i skradzionego artefaktu – zaskakujące, a zarazem logiczne i wiarygodne. Nie mam słów uznania dla takiego sposobu pisania. Czekam z niecierpliwością aż na napisanie czegoś podobnego stać będzie któregoś z polskich autorów kryminałów. Nie bardzo tylko pasuje do tej wyjątkowej powieści sposób jej reklamowania – banalny, płaski i wręcz mylący – z jakim się spotkałem. No bo napisać o takiego poziomu powieści słowa: „mrożący krew w żyłach thriller…”, to nic nie powiedzieć.
Jacek Jarosz - awatar Jacek Jarosz
ocenił na101 rok temu

Inne materiały dotyczące książki Grobowiec z ciszy

Cytaty z książki Grobowiec z ciszy

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Grobowiec z ciszy