Dziunia

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Rewelacyjna książka! Taka, jakie lubię najbardziej.. pełna poczucia humoru (ale takiego z jajem ;-)),przedstawiająca ciekawy, choć niełatwy życiorys dziewczyny... czyta się lekko, z uśmiechem na twarzy, przerywając głośnymi wybuchami śmiechu... cudna książka.

Rewelacyjna książka! Taka, jakie lubię najbardziej.. pełna poczucia humoru (ale takiego z jajem ;-)),przedstawiająca ciekawy, choć niełatwy życiorys dziewczyny... czyta się lekko, z uśmiechem na twarzy, przerywając głośnymi wybuchami śmiechu... cudna książka.

Gorzka, wciągająca. Żywy język, trochę (u)śmiechu przez łzy.

Gorzka, wciągająca. Żywy język, trochę (u)śmiechu przez łzy.

Świetna, pełna ironicznego humoru, bardzo dobrze napisana. Jeśli ktoś szuka książki do salw śmiechu, to właśnie jest ta.

Świetna, pełna ironicznego humoru, bardzo dobrze napisana. Jeśli ktoś szuka książki do salw śmiechu, to właśnie jest ta.

Pełna ironii opowieść o bardzo inteligentnej dziewczynce, krórej nie rozumie otoczenie... Całkiem dobra.

Pełna ironii opowieść o bardzo inteligentnej dziewczynce, krórej nie rozumie otoczenie... Całkiem dobra.

Była odkryciem w czasie szkoły średniej

Była odkryciem w czasie szkoły średniej

Dziunia to taka Ania z Zielonego Wzgórza rodem z PRL-u. Lekka, choć bardzo przygnębiająca powieść, szybko się czyta.

Na minus zdecydowanie okładka (całej tej serii). Gdyby nie recenzje, to uznałabym to za jakąś współczesną powieść dla nastolatków.

Dziunia to taka Ania z Zielonego Wzgórza rodem z PRL-u. Lekka, choć bardzo przygnębiająca powieść, szybko się czyta.

Na minus zdecydowanie okładka (całej tej serii). Gdyby nie recenzje, to uznałabym to za jakąś współczesną powieść dla nastolatków.

Po pierwszej części książki, która aż ocieka ironią, specyficznym humorem, a często i cynizmem, opowieść stopniowo przechodzi w coraz bardziej ponurą, gdzie ironia już tak nie śmieszy, a jeśli nawet, to jest to śmiech przez łzy. Oparta o tę wyjątkową formę i stylistykę powieść obrazuje smutny los i bezsilność młodej dziewczyny, dorastającej w nieustannym niezrozumieniu, osamotnionej w swoim własnym ja. Ciekawa i wartościowa lektura.

Po pierwszej części książki, która aż ocieka ironią, specyficznym humorem, a często i cynizmem, opowieść stopniowo przechodzi w coraz bardziej ponurą, gdzie ironia już tak nie śmieszy, a jeśli nawet, to jest to śmiech przez łzy. Oparta o tę wyjątkową formę i stylistykę powieść obrazuje smutny los i bezsilność młodej dziewczyny, dorastającej w nieustannym niezrozumieniu,...

To miła odmiana wreszcie trafić na powieść, którą chce mi się czytać i czytać i czytać. Jak na mój gust trochę przesyt patologii wszelakich, ale książka ogólnie naprawdę solidna.

„Kobieta musi zapewnić dom i ojca (jakikolwiek by był) dziecku i powinna zrobić wszystko, żeby ten cel osiągnąć. To jest biologiczny imperatyw kobiet. Co do mężczyzn, biologia wymaga od nich jedynie sprawnej hydrauliki”.
„Opisywanie rzeczywistości jest zajęciem wysokiego ryzyka i może być przyczyną bolesnych obrażeń”.
„Palce są mądre, wiedzą, że czasem trzeba się złamać, żeby być wolnym”.
„[Z]a krótką chwilę pełnego szczęścia płaci się przewlekłym bólem”.
„Tak działa piękno. Czyni nas zdolnymi do miłości. Cholera wie czemu”.
„Rzeczy są znane z tego, że lubią wynikać, chociaż mogłyby nie”.
„[N]ie sposób opowiedzieć się po żadnej stronie, bo wszyscy mają rację. Zawsze. A jednocześnie nikt nie ma racji. Nigdy”.
„Zło ma się dobrze, kiedy człowiek zdycha z głodu przy zastawionym stole”.
„[S]amobójstwo jest takie żałosne, takie pozbawione dobrego smaku. Ale to żaden powód, żeby dalej żyć”.

To miła odmiana wreszcie trafić na powieść, którą chce mi się czytać i czytać i czytać. Jak na mój gust trochę przesyt patologii wszelakich, ale książka ogólnie naprawdę solidna.

„Kobieta musi zapewnić dom i ojca (jakikolwiek by był) dziecku i powinna zrobić wszystko, żeby ten cel osiągnąć. To jest biologiczny imperatyw kobiet. Co do mężczyzn, biologia wymaga od nich...

Nie należy się nastawiać, że książka o tytule Dzinia będzie o głupiej dziuni. To chyba pierwsza książka w życiu, którą bałam się skończyć. Miałam nadzieję, że w tym gów.... świecie wreszcie Dziunię spotka coś dobrego, ale przeczuwałam, że to jednak nie. Zdecydowanie lektura smutna, ale napisana w taki sposób, że czasami człowiek mimowolnie się uśmiecha. No i przede wszystkim przez cay czas gorąco Dziuni kibicuje.

Nie należy się nastawiać, że książka o tytule Dzinia będzie o głupiej dziuni. To chyba pierwsza książka w życiu, którą bałam się skończyć. Miałam nadzieję, że w tym gów.... świecie wreszcie Dziunię spotka coś dobrego, ale przeczuwałam, że to jednak nie. Zdecydowanie lektura smutna, ale napisana w taki sposób, że czasami człowiek mimowolnie się uśmiecha. No i przede...