Pijani Bogiem

Nie dałem rady do końca. Nie mój styl pisania. Coś mi nie pasuje ale nie wiem co? Autora lubię, szanuję i lubię oglądać i słuchać jego wywiadów. Książka niestety nie wchodzi.

Nie dałem rady do końca. Nie mój styl pisania. Coś mi nie pasuje ale nie wiem co? Autora lubię, szanuję i lubię oglądać i słuchać jego wywiadów. Książka niestety nie wchodzi.

Max Cegielski podczas podróży do Pakistanu poznaje rodzinę niezwykłych bębniarzy grających m.in. na imprezach religijnych. Tam upajanie się muzyką jest rodzajem transu (stąd tytuł książki). Tak barwnych postaci pojawia się w reportażu więcej. Poznamy również różnorodność islamu.

Max Cegielski podczas podróży do Pakistanu poznaje rodzinę niezwykłych bębniarzy grających m.in. na imprezach religijnych. Tam upajanie się muzyką jest rodzajem transu (stąd tytuł książki). Tak barwnych postaci pojawia się w reportażu więcej. Poznamy również różnorodność islamu.

Książka rewelacyjna, połączenie relacji z podróży i reportażu z licznymi odniesieniami do historii islamu. Książka przybliża nam islam, szczególnie w jego odsłonie sufickiej i ludowej. Lektora obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych regionem Pakistanu, Iranu i Afganistanu. Polecam przeczytać również każdemu, kto islam uosabia jedynie z "podbojem i ustanowieniem światowego kalifatu z prawem szariatu".

Książka rewelacyjna, połączenie relacji z podróży i reportażu z licznymi odniesieniami do historii islamu. Książka przybliża nam islam, szczególnie w jego odsłonie sufickiej i ludowej. Lektora obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych regionem Pakistanu, Iranu i Afganistanu. Polecam przeczytać również każdemu, kto islam uosabia jedynie z "podbojem i ustanowieniem...

Bardzo dobry reportaż o islamie, tylko nie dla wszystkich. Ilość pojęć i odniesień o jednej z religii świata, wymaga sporej wiedzy i orientacji. Indie, Pakistan, Iran, czy znów Pakistan i jego granica z Afganistanem, autor "żongluje" krajami, w których przebywał jak i z osobami. Styl pisania jest trochę ciężki, ale mimo to warto.

Bardzo dobry reportaż o islamie, tylko nie dla wszystkich. Ilość pojęć i odniesień o jednej z religii świata, wymaga sporej wiedzy i orientacji. Indie, Pakistan, Iran, czy znów Pakistan i jego granica z Afganistanem, autor "żongluje" krajami, w których przebywał jak i z osobami. Styl pisania jest trochę ciężki, ale mimo to warto.

Gdy czytam tę książkę to wszystko rozumiem, a właściwie jestem już o krok, o centymetr zaledwie, od poznania prawdy, dzieli mnie cień abym raz na zawsze odróżniła szyitów od sunnitów, i sama rozważam: A co na to powiedziałby Mahomet? Jestem blisko od wejścia głębiej niż tylko dryfowania po wierzchu rozległego tematu jakim są muzułmanie. Jestem tuż tuż ale tylko podczas lektury, bo gdy tylko przerywam to wszelkie wątki się zacierają, związki przyczynowo-skutkowe rwą się jak pajęczyna i mętlik w mojej głowie jest jakby większy, pełny supłów i niezależnych końców bez odpowiadających im początków.

I teraz gdy skończyłam czytać, to sama nie wiem. Bo znowu mam bałagan w głowie. Spróbuję wychwycić te drobiny, przebłyski które zostały, które się jeszcze tlą. Bo sufich pamiętam, wirujących derwiszy też, zapamiętanie w bogu poprzez muzykę czy też narkotyki, używki które pomagają, prostytutki które odwiedzają najznamienitsze domy podczas świąt religijnych, kobiety gdzieś na uboczu, szalone procesje, brodatych „nadgorliwców” z podwiniętymi nogawkami spodni, bo „tak się nosił prorok”. Iiii….

I najważniejsze. To o Pakistanie jest! Bo jak widomo, ta sama religia w różnych miejscach, wyznawana przez różnych ludzi nabiera cech swoistych.

Gdy czytam tę książkę to wszystko rozumiem, a właściwie jestem już o krok, o centymetr zaledwie, od poznania prawdy, dzieli mnie cień abym raz na zawsze odróżniła szyitów od sunnitów, i sama rozważam: A co na to powiedziałby Mahomet? Jestem blisko od wejścia głębiej niż tylko dryfowania po wierzchu rozległego tematu jakim są muzułmanie. Jestem tuż tuż ale tylko podczas...

Dobra opowieść jest jak cebula. Ma warstwy. Te tutaj ślicznie ułożone w kolejności od najłatwiejszych do zauważenia, takich co się same pchają, do takich rzeczy co ich źródło ukryte jest. No i o Pakistanie i fajne.

Dobra opowieść jest jak cebula. Ma warstwy. Te tutaj ślicznie ułożone w kolejności od najłatwiejszych do zauważenia, takich co się same pchają, do takich rzeczy co ich źródło ukryte jest. No i o Pakistanie i fajne.

Książka „Pijani bogiem” sprawia wrażenie rozrzuconej i niepoukładanej, tak jak sam temat… ale właśnie w tym tkwi sedno… przede wszystkim kolejność, konteksty, przerywanie treści, by wpleść w nie ludzi, sytuacje, a następnie ponowne próby nakreślenia opisywanego „zjawiska”...

Autor z podjętą problematyką poradził sobie uważam bardzo dobrze, oddał bowiem ducha, a nawet sens tego o czym pisał. Podobała mi się sama krytyczność autora do swojej osoby, to że zdawał sobie sprawę z filtrów przez które patrzył, nie upychał na siłę poruszonego tematu w pojęciowe szuflady ,a raczej stwarzał płaszczyzny z których można było spojrzeć na wszystko z szerszej perspektywy.

Ponadto pozycja ta w pewien sposób systematyzuje niejasne kwestie dotyczące sufizm jak i samego islamu, jego odłamów i kolejnych pochodnych. W gruncie rzeczy nie mowa tu przecież do końca o Bogu, a o miejscach, ludziach, którzy są różni, mają własne pragnienia , historie, często nikomu nie opowiedziane, są osadzeni w różnych sytuacjach, kulturach ...

"My nie potrzebujemy dokładnych definicji, to tylko wy na Zachodzie musicie powkładać wszystko do szufladek, żeby cokolwiek zrozumieć" (cytat z książki)

... i jak tu oczekiwać, że wszystko będzie „poukładane i jednowymiarowe” jak by chciało nasze europocentryczne oko?

Książka „Pijani bogiem” sprawia wrażenie rozrzuconej i niepoukładanej, tak jak sam temat… ale właśnie w tym tkwi sedno… przede wszystkim kolejność, konteksty, przerywanie treści, by wpleść w nie ludzi, sytuacje, a następnie ponowne próby nakreślenia opisywanego „zjawiska”...

Autor z podjętą problematyką poradził sobie uważam bardzo dobrze, oddał bowiem ducha, a nawet...

11 września 2001r. cywilizacja zachodnia zamienia się w gruzowisko, a Max Cegielski jest blisko miejsca skąd padł rozkaz zniszczenia amerykańskiego szatana. I na szczęście nie zajął się tropieniem zła, urzekło go coś całkowicie innego, urzekła go tolerancja mahometan. Sufizm, spadkobierca naturalnej religii, który zachował mistykę pierwotnych wierzeń wplecioną z grubsza w ideę Mahometa, religia która wyraża się w bezpośrednim kontakcie z transcendentem, bez imamów, księży, mnichów, kapłanów całej tej apodyktycznej otoczki, mogła przetrwać tylko tam gdzie monoteizm nie wprowadzano ogniem i mieczem, tylko tam gdzie szanowano tradycję i ciągłość wierzeń. I swoje zdumienie, że w Pakistanie, który wydaje się krainą fanatyzmu religijnego, jest więcej wolności wyznania i wyrozumiałości niż w krajach zachodnich, autor wyraża w sposób powściągliwy, choć jednoznaczny.
Aby zrozumieć jakiś kraj nie wystarczy krótki rajd po zabytkach, wysłuchanie najnowszych wydarzeń oraz przeprowadzenie wywiadu z wypasionym ministrem. Trzeba uchwycić duszę społeczeństwa. I Cegielski zszedł do tego poziomu, prawie że do poziomu asymilacji, był tam gdzie wiruje źródło społeczeństwa, tam gdzie ono wyraża swoją istotę. A sufiści właśnie tak wyrażają swoje ja, w ten sposób się modlą, na to czekają, na wirujący taniec w oparach mistycyzmu i w ekstatycznym rytmie bębnów. Z tym że autor nie uległ fascynacji, wciąż był obserwatorem, w dużym stopniu zaangażowanym, lecz jednak stał z boku. Bez tego oddalenia nie mógłby przecież opisać obiektywnie nie tylko fascynującego świata, jakże egzotycznego dla nas, lecz także pokazać nam jego ciemnych stron, narkotyków, traktowania kobiet, ucieczki od rzeczywistości, biedy. Z drugiej strony, by bezstronnie oddać poglądy sufistów, bez protekcjonalnej wyższości człowieka zachodu, poddał się urokowi tej społeczności. I tak, przynajmniej dla mnie, powinien wyglądać dobry reportaż, gdzie reporter jest o krok by stać się tym kogo opisuje. Wtedy wychodzi szczera książka.

11 września 2001r. cywilizacja zachodnia zamienia się w gruzowisko, a Max Cegielski jest blisko miejsca skąd padł rozkaz zniszczenia amerykańskiego szatana. I na szczęście nie zajął się tropieniem zła, urzekło go coś całkowicie innego, urzekła go tolerancja mahometan. Sufizm, spadkobierca naturalnej religii, który zachował mistykę pierwotnych wierzeń wplecioną z grubsza w...

Fascynująca

Fascynująca

Książka napisana świetnie (jak zwykle u Cegielskiego),jednak dla takiego laika jak ja okazała się odrobinę zbyt gęsta. Polecam osobom, które posiadają już podstawy w zakresie teologii muzułmańskiej, a do których zamierzam dołączyć, również dzięki tej książce.

Książka napisana świetnie (jak zwykle u Cegielskiego),jednak dla takiego laika jak ja okazała się odrobinę zbyt gęsta. Polecam osobom, które posiadają już podstawy w zakresie teologii muzułmańskiej, a do których zamierzam dołączyć, również dzięki tej książce.