Trochę to będzie impresja z podróży, trochę opis wrażeń po lekturze. Zabrałem bowiem Rudiša na wakacyjną wyprawę i ku mojemu zaskoczeniu jej część pokrywała się z trasą, jaką odbyli bohater „Podróży” oraz jej inicjator – pocieszny, choć niekiedy temperamenty wielbiciel historii, tytułowy Winterberg.
Choć potężnych rozmiarów księga okazała się mało praktyczna (być może w pociągu lepiej by się sprawdziła),przenosiła mnie z miejsca na miejsce szybciej niż rozpędzony samochód produkcji niemieckiej. Czechy, Austria, Słowenia i Włochy wreszcie (z Triestem włącznie!) przemykały za oknami, a ja, urzeczony opowieścią i pogonią za utraconą miłością, dałem się jej ponieść i porwać. Co noc inne miasto, inne łóżko, smutne, smutne, ale jest coś, co wszystko to łączy.
"Podróż" to gigantycznych rozmiarów pigułka, esencja, wyciąg z Europy Środkowej i historii, która ją tyle już razy przemieliła, wypluwała i sklejała przez wieki całe!, aż ulepiła to, co kiedyś było CK Austrią, a późnej rozpadło się z hukiem. To przestrzeń zaorana wojnami – „to jedna wilgotna, głęboka mogiła”, cmentarzysko historii, po którym wszyscy chodzimy. Nie dziwmy się zatem, że Winterberg ma napady historii (które serdecznie wszystkim zaleca),a poszczególne wydarzenia „przenikają jego serce” – trudno ich uniknąć, jeśli zda się sprawę z tego, po czym się stąpa. My zaś jesteśmy nieco jak Jan Kraus – początkowo wątpimy w poczytalność wiekowego staruszka (skądinąd cudownie postawionego na nogi przez Jana pielęgniarza),by po jakimś czasie zrozumieć jego przenikliwość i umiejętność obserwacji płynącego czasu.
Wentzel nieustannie się powtarza („beautiful landscape of battlefields cemeteries and ruins”, "kultowe" wątki spopielarni czy tajemniczy "cornus sanguinea"),jest jak niezdzierająca się płyta, której nie da się zatrzymać (kiedy ma "napad historii" - mówi, płynie, odlatuje i nic ani nikt nie może na to poradzić; trzeba milczeć i pokornie go słuchać),a swe opowieści zaczyna (i kończy) w najmniej oczekiwanych momentach. Z nieodzownym bedekerem w ręku (szukam takiego!),który jest jak magiczny wehikuł czasu, ogorzały od emocji i wspomnień opowiada o świecie, który widnieje tylko na kartkach przewodnika, po czym niezapowiedzianie zasypia.
A przecież każda nowa kolejowa stacja, każdy hotel czy gospoda to próba stawienia czoła upływowi czasu. Ten zaś jest nieprzenikniony i ciągle płynie, skubany. Ściera najtrwalszy kamień, czymże zatem jest wspomnienie, kim jest dla niego jeden poszukujący szczęścia człowiek, czym prawdziwa miłość, a czym odkupienie win?
„Piękna”- to chyba najpełniejsze słowo, które opisuje tę książkę. Bo wypełniona jest nie tylko „czeskim poczuciem humoru”, które najpełniej objawia się przy kuflu piwa, ale hipnotyczną gawędą o ludzkim życiu i o tym, co kształtuje nasze serca i dusze. Rudiš nie ucieka od przeszłości, ona wypełnia każdą przestrzeń powieści, jest z nią sprzężona tak samo mocno, jak los, który nas z nią wiąże, nieuświadomionych mieszkańców Europy. To także ballada o męskiej, trudnej przyjaźni, o kobietach i ich wielbieniu, dobrym posiłku przed snem, śniadaniach i wygodnych pokojach hotelowych. Rudiš dorzuca podróżowanie koleją, którą ukochał ponad życie i która sama w sobie jest opowieścią.
Na koniec pozostaje mi przypomnieć, że trzeba na wszystko patrzeć przez pryzmat historii. Polecam.
„Tak, tak, smutne, smutne, czy to nie piękne, że tu jesteśmy?”
Przekład Małgorzaty Gralińskiej, okładka: Wojtek Świerdzewski
Patronat 
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Nazywam się Czogori
Porządna przygodówka z elementami grozy. Oczekiwałam więcej Góry, więcej jej głosu - ale narracja wciąż jest antropocentryczna - zdominowana przez bohaterów, głównie męskich. Góra otrzymuje głos dopiero pod koniec. Mam parę uwag - przede wszystkim autor zbyt wiele wyjaśnia (wolałabym aby ufał mojej inteligencji),ale też jest kilka perełek - np. wielogłos bohaterów i zabawne wtręty. To taka literatura rozrywkowa na jeden weekend.
Porządna przygodówka z elementami grozy. Oczekiwałam więcej Góry, więcej jej głosu - ale narracja wciąż jest antropocentryczna - zdominowana przez bohaterów, głównie męskich. Góra otrzymuje głos dopiero pod koniec. Mam parę uwag - przede wszystkim autor zbyt wiele wyjaśnia (wolałabym aby ufał mojej inteligencji),ale też jest kilka perełek - np. wielogłos bohaterów i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZacznę od tego, że książki tego autora polecam!!! I w tej zrobiła na mnie ogromne wrażenie perspektywa góry. To dlaczego niektórzy w ogóle jej nie zdobyli i ile osób zginęło. Na wyprawę z Polakami wybrał się Olo. Jego tata zginął na tej górze. Wiecie czytając książki o wszystkich ludziach którzy się wspinają w tym przypadku na górę w Pakistanie. Prawie nikt nie wspomina, że są tam też miejscowi tragarze. W tej książce macie to i to tego pisane rozdziały właśnie z perspektywy tego człowieka. Nastawcie się na niespieszną lekturę czasem nawet z elementami fantazji.
Zacznę od tego, że książki tego autora polecam!!! I w tej zrobiła na mnie ogromne wrażenie perspektywa góry. To dlaczego niektórzy w ogóle jej nie zdobyli i ile osób zginęło. Na wyprawę z Polakami wybrał się Olo. Jego tata zginął na tej górze. Wiecie czytając książki o wszystkich ludziach którzy się wspinają w tym przypadku na górę w Pakistanie. Prawie nikt nie wspomina, że...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMam mieszane uczucia wobec tej książki.
Wprowadzenie wywołuje mocne wrażenie, jak i kilka innych późniejszych fragmentów- przed ponad połowę nudnawa historia bohaterów nie przynudzała samej książki, dzięki temu, że "ciemne strony" himalaizmu były opisane w wiarygodny, przemawiający do mnie sposób. Nawet jeśli wcześniej interesowało się tematem, słyszało dyskusje, wypowiedzi znawców, krytyków czy bezpośrednio osób, które zdobyły 8-tysięczniki, ta książka otwiera oczy szerzej - właśnie ze względu na to, że jest w formie opowieści niby-fikcyjnej, ale urealniającej problemy. To już nie tylko czyjaś opowieść - to niemalże jakbyśmy obserwowali bezpośrednio, za pomocą live stream, rzeczywiste zdarzenia.
W pewnym momencie rzeczywiste kwestie himalaizmu w końcu przegrywają z nad-naturalnymi elementami, które wcześniej można było interpretować jako metaforę. Historia bohaterów staje się najistotniejsza, a dla mnie ciekawa nie była.
Najgorsze jednak, że w opisie "bitwy" autor, w moim odczuciu, wykorzystuje prawdziwych ludzi w sposób uwłaczający pamięci o nich - szczególne w przypadku Dudleya - z tego, co wiem nie ma jasnych dowodów, co się stało, jaką był naprawdę osobą - a we fragmencie mu poświęconym jest przedstawiony strasznie. Za to duży minus.
Mam mieszane uczucia wobec tej książki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWprowadzenie wywołuje mocne wrażenie, jak i kilka innych późniejszych fragmentów- przed ponad połowę nudnawa historia bohaterów nie przynudzała samej książki, dzięki temu, że "ciemne strony" himalaizmu były opisane w wiarygodny, przemawiający do mnie sposób. Nawet jeśli wcześniej interesowało się tematem, słyszało dyskusje, wypowiedzi...
A mnie się podobało. Spojrzałam na ośmiotysięczniki nie z pozycji wspinacza, dążącego do szczytu po czyichś plecach, tylko z pozycji trekkera, widzącego tragarzy, Pakistańczyków, miejscową biedę. Zakończenie jest dla mnie przenośnią, która pomaga rozliczyć się z tymi, którzy zginęli i zostali w górach. Fajna to była opowieść.
A mnie się podobało. Spojrzałam na ośmiotysięczniki nie z pozycji wspinacza, dążącego do szczytu po czyichś plecach, tylko z pozycji trekkera, widzącego tragarzy, Pakistańczyków, miejscową biedę. Zakończenie jest dla mnie przenośnią, która pomaga rozliczyć się z tymi, którzy zginęli i zostali w górach. Fajna to była opowieść.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW swojej książce "Nazywam się Czogori" podejmuje on ambitne wyzwanie i łaczy elementy literatury podróżniczej, historycznej i psychologicznej, fantastyki nawet. W pewnym sensie prowadzi czytelników przez niezwykłą podróż w głąb Himalajów, koncentrując się na majestatycznym szczycie K2 – znanym również jako Czogori.
Z pewnością Cegielski zasługuje na uznanie za głębokie zrozumienie kultury i historii regionu. Choć Pijani Bogiem, Oko świata, czy chociażby Mozaika, były od A-Z napisane po mistrzowsku, reportażowo, ta jednak ma trochę wad.
Narracja staje się zbyt rozwlekła, dużo bajkopisarstwa, a opisy aż przytłaczają swoją szczegółowością. Czułam znużenie przy długich fragmentach poświęconych historii regionu, które choć interesujące, zaburzają płynność opowieści. Również struktura książki jest nieco chaotyczna, co utrudnia śledzenie głównej linii fabularnej. Cegielski stosując "myk", gdzie narratorem jest sama góra zrobił to dość nieudolnie. Niestety nie utrzymał równowagi między formą literacką, a stylem dokumentalnym, który ma opanowany do niemalże perfekcji.
Teraz pochwała, by nie było, że wszystko było złe :)
Opisy krajobrazów są wręcz malarskie, a dbałość o szczegóły pozwala czytelnikowi poczuć surowość himalajskiego klimatu. Plusem jest, że nie ogranicza on się jedynie do geografii – wplata w narrację także fascynujące wątki historyczne i antropologiczne, co sprawia, że książka zyskuje wielowymiarowy charakter. Dodatkowo, Cegielski z sukcesem oddaje złożoność ludzkich emocji i psychiki, które towarzyszą wyprawom w ekstremalne warunki. Jego bohaterowie są wiarygodni i pełni życia, a ich wewnętrzne zmagania i relacje stanowią istotną część fabuły.
Nie wiem, czy jest to odpowoiednia pozycja dla miłośników literatury górskiej - mnie nie porwała, jednak bardzo wciągająca.
Mimo mankamentów, Cegielski oferuje pasjonującą podróż do jednego z najbardziej surowych i tajemniczych miejsc na ziemi i to było ciekawe.
W swojej książce "Nazywam się Czogori" podejmuje on ambitne wyzwanie i łaczy elementy literatury podróżniczej, historycznej i psychologicznej, fantastyki nawet. W pewnym sensie prowadzi czytelników przez niezwykłą podróż w głąb Himalajów, koncentrując się na majestatycznym szczycie K2 – znanym również jako Czogori.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ pewnością Cegielski zasługuje na uznanie za głębokie...
# Wyzwanie LC 2023 na październik – przeczytam książkę autora, którego polecili mi inni czytelnicy.
To epicka, bardzo oryginalna powieść o zdobywaniu Czogori w Karakorum, bardziej znanej góry w Europie jako K2.
Piszę, że jest oryginalna, gdyż jej narratorem jest sama GÓRA. To "ona" spoglądając z "dachu świata" na bohaterów powieści opowiada o zmaganiach wspinaczy i tragarzy, problemach tubylców z Pakistanu, prezentuje różnorodne bóstwa i wierzenia ich wyznawców. "Wypomina" ludziom zaśmiecanie gór, pozostawianie różnych odpadów, a wśród nich te najgorsze, czyli ludzkie trupy. To ciekawe podejście do tematu himalaizmu. Autor wprowadza też do fabuły wątki fantastyczne, GHULE polujące na wspinaczy, podgrzewając atmosferę i wywołując jeszcze większą grozę sytuacji. Przyjęta przez pisarza narracja, a w szczególności wypowiadanie imion znanych himalaistów nadaje historii autentyczności.
To ciekawa powieść i bardzo dobrze napisana. Już po kilku stronach wyczuwamy, że mamy do czynienia z dobrze wykształconym pisarzem, który bardzo świadomie używa pióra. Książka nie jest łatwa w odbiorze, wymaga skupienia i koncentracji, ale warta jest tego trudu. Myślę, że będzie jedną z tych NIEZAPOMNIANYCH. POLECAM fanom gatunku!!!
# Wyzwanie LC 2023 na październik – przeczytam książkę autora, którego polecili mi inni czytelnicy.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo epicka, bardzo oryginalna powieść o zdobywaniu Czogori w Karakorum, bardziej znanej góry w Europie jako K2.
Piszę, że jest oryginalna, gdyż jej narratorem jest sama GÓRA. To "ona" spoglądając z "dachu świata" na bohaterów powieści opowiada o zmaganiach wspinaczy i...
Pomysł na oddanie głosu górze i miejscowym, zróżnicowanie postaci i przybliżanie ich historii w ciekawej formie, fragmenty, które poruszają niezwykle ciekawe kwestie związane z alpinizmem, subiektywnie idealne dla fabuły umiejscowienie w czasie... to wszystko sprawia, że książka jest momentami... no po prostu nieodkładalna!
Ale, żeby być uczciwym to nie każda strona była taka kolorowa i według mnie momentami autora poniosła fantazja. Myślę, że każdy kto czytał wie o czym piszę. Także moim zdaniem książka nierówna.
Pomysł na oddanie głosu górze i miejscowym, zróżnicowanie postaci i przybliżanie ich historii w ciekawej formie, fragmenty, które poruszają niezwykle ciekawe kwestie związane z alpinizmem, subiektywnie idealne dla fabuły umiejscowienie w czasie... to wszystko sprawia, że książka jest momentami... no po prostu nieodkładalna!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toAle, żeby być uczciwym to nie każda strona była...
Najsłabsza książka w dorobku autora, którego lubię. Trochę podlatuje grafomanią.
Najsłabsza książka w dorobku autora, którego lubię. Trochę podlatuje grafomanią.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTylko "przeciętna" ze względu na zakończenie - no nie takiej książki się spodziewałam po opisie.
Tylko "przeciętna" ze względu na zakończenie - no nie takiej książki się spodziewałam po opisie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzepraszam jeśli kogoś urażę. To jest nieudany eksperyment literacki. Ale trzeba zawsze doceniać odwagę Artystów!
Przepraszam jeśli kogoś urażę. To jest nieudany eksperyment literacki. Ale trzeba zawsze doceniać odwagę Artystów!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to