Artykuły„Odpowiedź kryje się w tobie” – Katarzyna Wolwowicz zdradza, jak ją odnaleźć
1
ArtykułyNowa karkonoska powieść Sławka Gortycha! „ŚWIĘTO KARKONOSZY”- już wkrótce! KONKURS99
ArtykułyWielkanocna chwila odpoczynku z literaturą – okazje na ebooki do -95% i ranking top tytułów2
ArtykułyNie żyje Wiesław Myśliwski. Autor „Kamienia na kamieniu” i „Traktatu o łuskaniu fasoli” miał 94 lata54
Dandys
- Kategoria:
- literatura piękna
- Format:
- papier
- Cykl:
- Złoty wiek (tom 2)
- Tytuł oryginału:
- Dandy
- Data wydania:
- 2014-09-10
- Data 1. wyd. pol.:
- 2014-09-10
- Liczba stron:
- 304
- Czas czytania
- 5 godz. 4 min.
- Język:
- polski
- ISBN:
- 9788379990658
- Tłumacz:
- Robert Kędzierski
Pewnego czerwcowego dnia 1901 roku dwóch młodych, eleganckich dżentelmenów przybywa do okazałego zamku w hrabstwie Wiltshire na południu Anglii. Jednym z nich jest lord Albert, który powraca ze studiów inżynierskich w Dreźnie, by zostać głową rodu i trzynastym earlem Manningham. Drugi z mężczyzn to Sverre. Postanowili spędzić razem życie. Upłynęło wiele lat od czasu, gdy Sverre i jego bracia, Lauritz i Oscar, dorastali w biednej rybackiej rodzinie w Vestland w Norwegii. Dzięki niezwykłym zdolnościom technicznym – a także pomocy pewnej organizacji dobroczynnej i stypendiom – zdobyli najlepsze na ówczesne czasy wykształcenie: dyplomy inżynierskie uniwersytetu w Dreźnie. Lauritz powrócił do Norwegii, Oscar zniknął w Niemieckiej Afryce Wschodniej - zaś Sverre ze swym ukochanym lordem wyjechał do Anglii. Jednak pierwsza wojna światowa burzy całe życie starszych braci, Lauritza i Oscara, a teraz dotyka również Sverrego i Alberta. Trzej bracia, podobnie jak miliony innych Europejczyków, muszą zacząć wszystko od początku i zbudować sobie nowe życie gdzieś indziej… Kontynuacja losów bohaterów Braci z Vestland.
Kup Dandys w ulubionej księgarni
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Szukamy ofert...
Oficjalne recenzje książki Dandys
O miłości, która nie śmie wypowiedzieć swego imienia
Od wielu, wielu, lat jestem wielbicielem twórczości powieściowej Jana Guillou - szwedzkiego pisarza, dziennikarza i scenarzysty urodzonego w 1944 roku. O dziwo, moja znajomość z jego dorobkiem nie zaczęła się od słowa pisanego, a od ośmioodcinkowego serialu telewizyjnego „Fiendens Fiende”, który kiedyś został wyemitowany w TVP pod tytułem „Wróg wroga”. Niepocieszony tym, iż nigdzie nie mogłem zdobyć polskiej ani angielskiej wersji językowej tej produkcji o Carlu Hamiltonie, szwedzkim klonie 007, sprawdziłem, czy nie wydano w naszym kraju powieści, na której film oparto. Wydano, i tak połknąłem bakcyla Guillou. Niepocieszony, iż dotąd ukazały się u nas tylko trzy spośród wielu książek opowiadających o przygodach szwedzkiego agenta, doznałem jednak przyjemnego zaskoczenia, gdy nagle pojawiło się w naszych księgarniach „Zło”. Książka z całkiem innej półki; prawdziwe studium zła i przemocy. Potem było kolejne zaskoczenie. „Krzyżowcy” – saga rycerska o powstaniu państwa szwedzkiego. Niesamowity przeskok; prawie jakby Lem nagle napisał „Potop”. A teraz kolejna przepaść tematyczna pokonana; powstała saga Złoty wiek* opowiadająca o jeszcze innej epoce. Początek XX wieku. Czasy wielkich nadziei, wielkich przemian we wszelkich możliwych dziedzinach, od nauki, przez technologię, aż po politykę. Czas wielkich nadziei...
W pierwszej powieści cyklu, noszącej tytuł „Bracia z Vestland”, poznaliśmy trójkę półsierot z biednej norweskiej rodziny, której los dał ogromną szansę na zdobycie wykształcenia technicznego na najwyższym światowym poziomie, co i wtedy, i dzisiaj, jest przepustką do lepszego życia. W pewnym momencie los rozdzielił rodzeństwo i odtąd śledziliśmy losy tylko dwóch braci - Lauritza i Oscara. Było więc do przewidzenia, iż kolejna powieść serii, „Dandys”, ukaże nam losy trzeciego – Swerrego.
Skandynawowie mają dziwne predyspozycje do pisania sag. Wystarczy wspomnieć choćby „Krystynę córkę Lavransa” czy „Rudego Orma”. Napisać jednak dwie sagi, osadzone w kompletnie różnych epokach, to się chyba jeszcze nie zdarzyło, nawet u nich. Jakiego ogromu pracy musiało wymagać poznanie realiów! I to na poziomie, który pozwala pokusić się o całkowicie świeże, oryginalne podejście do tematu! Tak było w „Krzyżowcach” i tak jest w „Złotym wieku”
Czytelnicy, którzy już poznali „Braci z Vestland”, zauważyli mistrzostwo i odwagę, z jaką Guillou przedstawił lata przed i sam czas Wielkiej Wojny z punktu widzenia Norwegów i Niemców. Wiedzą również, iż Swerre trafił do Wielkiej Brytanii, podążając tam za miłością swego życia.
Jestem stuprocentowo heteroseksualnym osobnikiem, co wcale nie jest tak częste, ani wśród ludzi, ani wśród zwierząt, jak się u nas twierdzi. Sama myśl o jakimkolwiek kontakcie z mężczyzną - z podtekstem seksualnym - budzi we mnie najgłębsze obrzydzenie. Jednocześnie nie mam nic przeciwko gejom i ich związkom. Uważam, że człowiek nie może mieć innym za złe jedzenia szpinaku, nawet jeśli ma odruch wymiotny na sam jego widok, ani tym bardziej nie ma prawa innym zabraniać takich praktyk, nawet jeśli dla niego samego choćby myśl o nich jest wstrętna. Od pierwszej strony „Dandysa” wiemy, iż głównym wątkiem miłosnym powieści będzie homoseksualny związek między bohaterem a angielskim lordem Albertem z Manningham. A ja pierwszy raz spotkawszy się z takim tematem jako wątkiem wiodącym, zastanawiałem się jak, i czy w ogóle, to strawię.
„Dandys” to powieść prawdziwie natchniona. Ani razu nie poczułem się zniesmaczony, mimo tematu absolutnie mi obcego. Guillou pokazał się jako mistrz w ukazaniu tego, w końcu nawet dzisiaj dość nieszablonowego, związku. Ukazał go z wyczuciem i absolutnie przekonująco, w dodatku na tle londyńskiej bohemy i wolnomyślicieli. Staremu powiedzeniu, iż nie ważna jest płeć, a ważne jest uczucie, nadał nowe, piękne znaczenie. Ponieważ zaś większość wydarzeń rozgrywa się w Wielkiej Brytanii, kraju jednak znacząco odmiennym od reszty świata, w którym w dodatku miłość helleńska była wówczas nie tylko zakazana, ale i mocno penalizowana, więc jeszcze bardziej rzuca się w oczy maestria, z jaką autor przedstawia różne środowiska i grupy społeczne oraz ich klimat, ducha czasów i presję wydarzeń. Charakterystyczne też jest, może to cecha ogólnoszwedzka albo ogólnoskandynawska nawet, iż na wiele rzeczy patrzy całkiem inaczej niż reszta świata, że o Polakach nie wspomnę. Jego spojrzenie na Anglików, wojnę, przemiany społeczne i wiele innych aspektów rzeczywistości ma całkiem odmienną perspektywę od naszej.
„Dandys” niesie potężny antywojenny przekaz, porównywalny z najbardziej poruszającymi dziełami o podobnym wydźwięku. Zarazem jest niestety mocno pesymistyczny w dalszej wymowie. Przed rokiem 1914 wielu myślało, co Guillou pięknie ukazuje, iż niespotykane wcześniej przyspieszenie rozwoju nauk, techniki i technologii, z jednej strony doprowadzi do powszechnego dobrobytu i oświecenia, a z drugiej zmusi ludzi do zaprzestania wojen, gdyż nowoczesna wojna pochłonęłaby hekatombę ofiar. A gdy się w końcu zdarzyła, większość myślała, że Wielka Wojna jest ostatnią z wojen, gdyż taka masakra nigdy więcej nie może się powtórzyć. To stwierdzenia często przytaczane przez historyków, ale słabo zapadające w pamięć i nie budzące z reguły głębszych refleksji. Tymczasem autor, grając na uczuciach czytelnika niby na dobrze nastrojonym instrumencie, dociera z tymi samymi prawdami nie przez rozum, ale przez serce. A to dużo poważniejsze przeżycie. I nasuwa się pytanie, jak to możliwe, że nadal, nawet w Polsce, która tak doświadczona jest ludobójstwem, wciąż nawet wśród ludzi wykształconych i z pozoru mądrych, jest tylu orędowników „pięknych wojen”, tyle nienawiści i nietolerancji? I obrazy z pierwszej wojny światowej, gdy ludzie uważani za inteligentnych na ochotnika szli na wojnę, która nie była ich wojną, i z której w większości nie wracali, kojarzą się z dniem dzisiejszym. Z XXI wiekiem, w którym w tej materii tak naprawdę nic się nie zmieniło. Siła antywojennej wymowy „Dandysa” przywodzi na myśl skojarzenia z powieściami Ericha Marii Remarque’a i budzi refleksje nad powszechnością, mimo upływających wieków, ksenofobii, podatności na manipulację, głupoty i krótkowzroczności.
Fabuły oczywiście nie będę zdradzał. Może nie jest specjalnie zaskakująca czy wielowątkowa, ale ma w sobie nieodparty urok, który sprawia, iż czytelnik wiedząc, że to fikcja, zarazem ma nieodparte wrażenie autentyczności. Wrażenie, które wzmacniają perełki szczegółów oraz wielkie zindywidualizowanie postaci, przy zachowaniu autentyzmu funkcjonowania różnych grup społecznych tej tak niesamowitej epoki. Te szczegóły męskiej mody w wyższych sferach; te konwenanse. Prawdziwa uczta dla czytelnika.
Dotąd postrzegany jako mistrz prozy spod znaku pięści, miecza i pistoletu, czyli świata prawdziwych twardych mężczyzn, Guillou zaskakuje wprowadzeniem mocnego i obszernego wątku świata sztuki. I czyni to na najwyższym poziomie, przypominającym klimat wątku malarskiego ze znanej powieści Stephena Kinga „Ręka mistrza”.
W „Dandysie” znajdziemy głębie, jakich trudno się było spodziewać po autorze, który sławę zdobywał jako twórca rzeczowych i konkretnych, ale jednak odpowiedników opowieści o Bondzie. Powieść jest niewątpliwie wciągająca i trudno się od niej oderwać, choć niełatwo określić, co najbardziej przykuwa do niej czytelnika. Przygody, których nie brak było w tamtych niespokojnych czasach? Czy wątek miłosny? A może niesamowicie oddany klimat epoki, czy też jeszcze coś zgoła innego?
Przyjemnym zaskoczeniem jest też forma, w jakiej książkę wydano. Okładka idealnie wprowadza czytelnika w nastrój świata, w którym utonie on na czas lektury, a po jej zakończeniu stanowi miłe przypomnienie klimatu przeczytanej opowieści i zachętę, by kiedyś znów do niej powrócić. Nawet literówek, tej zmory dzisiejszych wydań, prawie udało się uniknąć. Tym bardziej zastanawia dziwna maniera, która niemile zaskoczyła mnie już w pierwszej powieści cyklu, a której wydawca konsekwentnie się trzyma, mianowicie brak spisu treści. Ciekaw jestem, czemu to ma służyć?
Można jednak powiedzieć, że nie ma róży bez kolców. A że powieść jest naprawdę wspaniała, pełna nowatorskich ujęć tematu czasów, które i tak, same z siebie, są dla dzisiejszego czytelnika fascynujące, więc już nie mogę się doczekać ciągu dalszego. I z każdą nową lekturą spod jego pióra, którą mam za sobą, coraz lepiej rozumiem, dlaczego Guillou jest tak popularny w Szwecji, iż jego książki można zobaczyć w prawie każdym domu w tym kraju.
Wasz Andrew
Oceny książki Dandys
Poznaj innych czytelników
220 użytkowników ma tytuł Dandys na półkach głównych- Chcę przeczytać 132
- Przeczytane 84
- Teraz czytam 4
- Posiadam 31
- 2015 3
- Literatura skandynawska 2
- Historyczne 2
- 2015 2
- Ulubione 2
- 2016 2
OPINIE i DYSKUSJE o książce Dandys
Cała fabuła kręci się wokół najmłodszego z braci Lauritzenów, inżyniera, utalentowanego malarza, a także homoseksualisty, co doprowadziło do waśni rodzinnych. Przeszkadzał mi nieco i zmęczył reporterski styl powieści.
Cała fabuła kręci się wokół najmłodszego z braci Lauritzenów, inżyniera, utalentowanego malarza, a także homoseksualisty, co doprowadziło do waśni rodzinnych. Przeszkadzał mi nieco i zmęczył reporterski styl powieści.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTa część przedstawia losy homoseksualnego brata Sverrego od zakończenia studiów w Dreźnie w 1901r do zakończenia I wojny światowej. Jego historia pozwala przedstawić hedonistyczny stosunek do życia angielskiej arystokracji, a właściwie bohemy artystycznej i arystokratycznych mecenasów sztuki. Ciekawy wątek postimpresjonistów i ich bulwersujące w tym czasie wystawy, balet "Święto wiosny"uznany za obrazoburczy w Londynie. Wspomniano o tragedii Titanica, gdzie Sverry traci swoje obrazy przeznaczone na wystawę w Nowym Yorku i tu brak łodzi ratunkowych dla pasażerów III klasy gdyż miałyby oszpecić urodę statku. I w tej idylli wojna, która weryfikuje świat bohaterów. Lektura warta uwagi. Ja polecam.
Ta część przedstawia losy homoseksualnego brata Sverrego od zakończenia studiów w Dreźnie w 1901r do zakończenia I wojny światowej. Jego historia pozwala przedstawić hedonistyczny stosunek do życia angielskiej arystokracji, a właściwie bohemy artystycznej i arystokratycznych mecenasów sztuki. Ciekawy wątek postimpresjonistów i ich bulwersujące w tym czasie wystawy, balet...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHistoria trzeciego brata z pierwszej części sagi "Braci z Vestland".
Świetnie przedstawione tło historyczne epoki , od kolonizacji Afryki, emancypacji kobiet, zmieniające się obyczaje, "problemy rynkowe" i związane z tym zmiany (mechanizacja gospodarstwa) po trudny temat sodomitów jak ich kiedyś nazywano.
Obawiałam się,że ze względu na miłość łączącą Svertego i Albiego może to być obrzydliwe i wulgarne, ale nie, wszystko napisane bardzo ze "smakiem"
Dla mnie bomba!
Polecam M:o)
Historia trzeciego brata z pierwszej części sagi "Braci z Vestland".
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietnie przedstawione tło historyczne epoki , od kolonizacji Afryki, emancypacji kobiet, zmieniające się obyczaje, "problemy rynkowe" i związane z tym zmiany (mechanizacja gospodarstwa) po trudny temat sodomitów jak ich kiedyś nazywano.
Obawiałam się,że ze względu na miłość łączącą Svertego i Albiego...
"Praca nie jest w życiu najważniejsza. Praca była zniewoleniem, kajdanami nie tylko dla ciała, lecz również dla umysłu. Wszystko, co w życiu ważne, zawierało się w fantazji i sztuce, przyjaźni i miłości." (str. 127)
Druga część sagi opowiada o losach najmłodszego z braci, człowieka o odmiennej orientacji seksualnej, który po studiach podejmuje decyzję o wyjeździe do Anglii, do majątku swojego partnera. Wiedząc, że jego przypadłość nie zostanie zaakceptowana w rodzinie, odcina się od niej. Początkowo dręczą go wyrzuty sumienia, zawiódł braci, matkę,organizację dobroczynną, dzięki której zdobył wykształcenie.Oprócz talentu technicznego posiadał dar do sztuki i muzyki.
Problem homoseksualizmu był w tych czasach napiętnowany, karany więzieniem, także osoby nim dotknięte musiały się ukrywać.
W porównaniu do swoich braci ciężko pracujących prowadził beztroskie życie u boku utrzymującego go kochanka w dobrobycie. Obracał się w środowisku, gdzie sztuka była najważniejsza, wokół niej kręciło się całe życie. Sztuka wolna od ukrytych w niej celów, poszukująca piękna i oświecenia. Towarzystwo dosyć odważnie wyrażało swoje poglądy na różne kwestie, żyjąc w luźnych związkach partnerskich. Cechowało ich poszukiwanie prawdy i piękna.
Odwiedza Norwegię, gdzie marnotrawnego brata ponownie dopadają wyrzuty sumienia. Pragnie też pojednać się z matką.
Kolejna wyprawa to Brytyjska Afryka Wschodnia, gdzie rzeczywistość okazała się zupełnie odmienna od wyobrażeń. Tam dowiaduje się o życiu Brytyjczyków tam osiedlonych, tragicznym losie Hindusów, traktowanych jako podludzie, szacunku dla Masajów, jako jedynego plemienia godnego uwagi i szacunku,poznaje faunę i florę tego kontynentu.
Zauważalny postęp techniczny w majątkach angielskich. Nasilający się ruch sufrażystek, walczący o prawa wyborcze dla kobiet. Wybuch I Wojny Światowej, gdzie pozycja naszych bohaterów jest zagrożona jako pacyfistów i sodomitów, lecz robią wszystko by chronić swój związek.
"Praca nie jest w życiu najważniejsza. Praca była zniewoleniem, kajdanami nie tylko dla ciała, lecz również dla umysłu. Wszystko, co w życiu ważne, zawierało się w fantazji i sztuce, przyjaźni i miłości." (str. 127)
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDruga część sagi opowiada o losach najmłodszego z braci, człowieka o odmiennej orientacji seksualnej, który po studiach podejmuje decyzję o wyjeździe do...
Rozczarowanie.
Rozczarowanie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toUwielbiam styl pisania Guillou i być może jestem trochę nieobiektywna, bo ciągle oceniam go przez pryzmat "Zła", mojej ulubionej pozycji. W "Dandysie" widać jego zdolność do kreowania nastroju, wszechstronność jego wiedzy oraz profesjonalne podejście. Jest nieco mniej trzymający w napięciu, wciąż jednak wzruszający, chwytający za serce, stawiający pytania i krytykujący. Urzekło mnie proste podejście do wciąż jednak kontrowersyjnego tematu homoseksualizmu, pokazanie go od tej zwykłej, codziennej strony, odartego z niezwykłości i inności. Guillou musiał spotkać w życiu prawdziwą miłość, skoro tak łatwo i tak pięknie potrafi o niej pisać, nawet o miłości, która nie śmie wypowiadać swojego imienia. Nie mogę się doczekać kolejnych części.
Uwielbiam styl pisania Guillou i być może jestem trochę nieobiektywna, bo ciągle oceniam go przez pryzmat "Zła", mojej ulubionej pozycji. W "Dandysie" widać jego zdolność do kreowania nastroju, wszechstronność jego wiedzy oraz profesjonalne podejście. Jest nieco mniej trzymający w napięciu, wciąż jednak wzruszający, chwytający za serce, stawiający pytania i krytykujący....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW związku z "Dandysem" naszła mnie taka refleksja, że największym przekleństwem ludzi znanych, rozpoznawalnych czy w jakiś sposób zapisanych w annałach europejskiej kultury jest to, że w x lat po ich śmierci nędzne pisarzyny będą wykorzystywać ich biografie, żeby zamaskować braki swojej biedniutkiej fabuły i dać czytelnikowi wrażenie, że przenosi ich w taką a nie inną epokę magią rozpoznawalnych nazwisk, a nie talentem swojego pióra.
Oto mamy inżyniera imieniem Sverre i jego angielskiego chłopaka, absolwenta tego samego wydziału politechniki. Autor często wspomina, że panowie parają się inżynierią, ale coś niesporo im idzie, pewnie dlatego, że autor nie bardzo wiedział, jak wybrnąć z kwestii technicznych i jak tu wyjść z patowej sytuacji, w której nie da rady przypisać parze inżynierów usprawnień znanych z historii kolei, bo pech chciał, że dokonały ich inne postacie historyczne.
Porzucamy zatem pomysł inżynierii i idziemy w najgorszą możliwą sztampę: Albie jako angielski szlachcic będzie mechanizował rolnictwo i administrował rozległymi dobrami, a Sverre będzie ciapciał obrazy. Co jeden to lepszy, oczywiście, bo przecież to mierna powieść, więc im bardziej jednostronna będzie powieść, tym lepiej.
Na opisach obrazów Sverrego przeleciała mi połowa tego nudziarstwa, a dalej wcale nie było lepiej, mimo tego, że na kartach powieści pojawia się cała grupa Bloomsbury. I znowu: co z tego, że autor ma do dyspozycji ludzi o określonej wrażliwości i poczuciu estetyki, w tym krytyka sztuki, skoro ANI RAZU nie pokusił się o odtworzenie jakiejkolwiek rozmowy, w której byłoby to widać. Zastanawiam się, po co w zasadzie nazwiska Woolf, Forestera czy Bella, skoro do popychania pierdół o tym, kto z kim sypia albo kto jakie plotki słyszał, wystarczyliby przeciętni Smith czy Murphy.
Koleje losów prowadzą parę bohaterów do skolonizowanej Afryki - i znowu to samo. Już się zapowiada ciekawa wymiana zdań i opinii na temat autochtonów i polityki Królestwa względem kolonii, ale nasz dzielny autor nie ma najmniejszego zamiaru zadawać sobie trudu pisania o niełatwych rzeczach, więc Sverre przestaje słuchać, zasypia, wychodzi, cokolwiek, byle tylko ominąć naprawdę frapujące kwestie, a czytelnik ma ochotę kopnąć z bożej łaski inżyniera za przerywanie w najciekawszym momencie.
Mogłabym się czepić jeszcze kilku rzeczy, na przykład nudy wiejącej z każdego zdania, płaskich postaci, mogłabym się czepić szablonowych rozwiązań i naciąganych wyjaśnień motywacji, mogłabym się też czepić stronniczości autora przy wyborze szczegółów, jakimi zdecyduje się odmalować swój Londyn z przełomu wieków, która bardzo wyraźnie kłuje tu w oczy, mogłabym się czepić tego, że pisanie "Pablo jakiś tam" zamiast zwyczajnie "Picasso" nie tuszuje taniej pretensjonalności tego gniota...
...ale może ograniczę się do stwierdzenia, że najlepsza książka tego typu (gej, przełom wieków, postacie znane z podręczników historii) to wciąż "Zmyślone życie Sergieja Nabokova".
A smutna prawda jest taka, że sama jestem sobie winna, bo nie uczę się na błędach. W zeszłym roku zachęcona opiniami na wakacje zabrałam ze sobą "Kwinkunks" i cierpiałam przez ponad tysiąc stron, w tym roku zachęcona recenzjami zabrałam "Dandysa" i cierpiałam przez trzysta, ale tak straszliwie, że wszystkie grzechy powinny mi zostać odpuszczone.
W związku z "Dandysem" naszła mnie taka refleksja, że największym przekleństwem ludzi znanych, rozpoznawalnych czy w jakiś sposób zapisanych w annałach europejskiej kultury jest to, że w x lat po ich śmierci nędzne pisarzyny będą wykorzystywać ich biografie, żeby zamaskować braki swojej biedniutkiej fabuły i dać czytelnikowi wrażenie, że przenosi ich w taką a nie inną epokę...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak to było być gejem w postwiktoriańskiej Anglii? Jeśli chcecie wiedzieć, przeczytajcie. Wierne odzwierciedlenie epoki, z naciskiem na świat arystokratów,tych wielkich i tych którzy są "zaledwie" trzecim synem czwartego earla oraz artystów. To co dziś dla nas oczywiste, wtedy wywoływało skandale ( ciekawy wątek dotyczący baletu czy niedocenianych wówczas czy wręcz szykanowanych impresjonistów)czy wręcz było karane.
Miejscami klimaty jak z serialu Downton Abbey.
Plus za epokę, minus za tempo, miejscami dość cięźko mi się czytało.
Jak to było być gejem w postwiktoriańskiej Anglii? Jeśli chcecie wiedzieć, przeczytajcie. Wierne odzwierciedlenie epoki, z naciskiem na świat arystokratów,tych wielkich i tych którzy są "zaledwie" trzecim synem czwartego earla oraz artystów. To co dziś dla nas oczywiste, wtedy wywoływało skandale ( ciekawy wątek dotyczący baletu czy niedocenianych wówczas czy wręcz...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLiczyłam na wciągającą kontynuację Braci z Vestland ale zawiodłam się strasznie. Nudna. Zaskakujące, że autor postanowił poświęcić akurat temu z braci odrębną powieść. Wolałabym zakończyć czytanie na "Braciach..."
Liczyłam na wciągającą kontynuację Braci z Vestland ale zawiodłam się strasznie. Nudna. Zaskakujące, że autor postanowił poświęcić akurat temu z braci odrębną powieść. Wolałabym zakończyć czytanie na "Braciach..."
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKiedy zaczęłam czytać "Braci z Vestland" najbardziej rozczarowało mnie to, że autor ot tak porzucił trzeciego z braci Sverrego. Właściwie była to postać najbardziej mnie interesująca, troszkę kontrowersyjna z racji homoseksualizmu (a pamiętajmy, że akcja powieści umieszczona jest na początku XX wieku),w dodatku artysta, to on najlepiej spośród braci rysował. Na szczęście szybko dowiedziałam się, że drugi tom pt."Dandys" jest w całości właśnie Sverremu poświęcony. I nie rozczarowałam się, Sverre okazał się postacią złożoną, wrażliwą, nieepatującą swą seksualnością. Kimś, kto dzięki swojemu talentowi wyprzedził epokę. Bardzo interesujące są wyłaniające się z kart
powieści poglądy autora na temat wojny, a właściwie nie dający się z niczym pomylić pacyfizm. Cieszy panorama Londynu i innych europejskich miast, tak szybko rozwijających w wieku, który miał nigdy nie zaznać wojny, a przyniósł te dwie największe, światowe. Warto przeczytać.
Kiedy zaczęłam czytać "Braci z Vestland" najbardziej rozczarowało mnie to, że autor ot tak porzucił trzeciego z braci Sverrego. Właściwie była to postać najbardziej mnie interesująca, troszkę kontrowersyjna z racji homoseksualizmu (a pamiętajmy, że akcja powieści umieszczona jest na początku XX wieku),w dodatku artysta, to on najlepiej spośród braci rysował. Na szczęście...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to