Królewski skrytobójca

Cudowna pozycja, polecam gorąco.

Cudowna pozycja, polecam gorąco.

Przeczytałam, choć bez specjalnego entuzjazmu. Irytowali mnie bohaterowi męscy, szczególnie król i Szczery, tacy jacyś naiwni, bezwolni, bezbarwni. Bastard przy nich wydawał się bardziej ogarnięty, a postacie kobiece: Cierpliwa, Lamówka czy Ketriken ratowały całą sytuacje. Fabuła zbyt rozbudowana nie była..
Trochę spodziewałam się więcej, ale
Przeczytam 3 tom.

Przeczytałam, choć bez specjalnego entuzjazmu. Irytowali mnie bohaterowi męscy, szczególnie król i Szczery, tacy jacyś naiwni, bezwolni, bezbarwni. Bastard przy nich wydawał się bardziej ogarnięty, a postacie kobiece: Cierpliwa, Lamówka czy Ketriken ratowały całą sytuacje. Fabuła zbyt rozbudowana nie była..
Trochę spodziewałam się więcej, ale
Przeczytam 3 tom.

Drugi tom jest generalnie w stylu pierwszego, ale niestety dłuży się zbyt dużą szczegółowością i brakiem akcji przez około połowę opowieści. Kto przebrnie zostaje nagrodzony, gdyż akcja w końcu rusza, by przerodzić się później w niespodziewane zakończenie. Efekt ten powoduje generalnie żal, że w momencie gdy robi się ciekawie i dramatycznie, następuje koniec, zachęcając tym samym do sięgnięcia po tom trzeci.

Drugi tom jest generalnie w stylu pierwszego, ale niestety dłuży się zbyt dużą szczegółowością i brakiem akcji przez około połowę opowieści. Kto przebrnie zostaje nagrodzony, gdyż akcja w końcu rusza, by przerodzić się później w niespodziewane zakończenie. Efekt ten powoduje generalnie żal, że w momencie gdy robi się ciekawie i dramatycznie, następuje koniec, zachęcając tym...

Część tej książki jest jak opera mydlana albo jakiś harlequin. Czasami ciężko było przebrnąć.
Akcja ruszyła dość późno i w końcu zaczęło się coś dziać.
Stanowczo za późno

Część tej książki jest jak opera mydlana albo jakiś harlequin. Czasami ciężko było przebrnąć.
Akcja ruszyła dość późno i w końcu zaczęło się coś dziać.
Stanowczo za późno

Sięgnęłam po tę książkę niemal od razu po zakończeniu pierwszej części, Ucznia Skrytobójcy.
Fragmenty wprowadzenia dla czytelników, którzy nie czytali poprzedniej książki, albo już zapomnieli o niektórych ważnych dla dalszej fabuły sytuacjach, znajdowały się zawsze w dobrym momencie i nie były natrętnym streszczaniem, a tylko wzmianką, która pomagała zrozumieć akcję.
Bohaterowie się zmienili - tak samo jak zmieniła się sytuacja wokół nich. Relacje między nimi przebiegały w tak prawdopodobny sposób, że gdyby nie fakt, że akcja dzieje się w świecie fantasy, nie miałabym problemu uwierzyć, że mogło wydarzyć się w naszym. Akcja budziła emocje: knowania Władczego, bohaterskie decyzje Szczerego, ślepe poszukiwania właściwej ścieżki przez Bastarda, niejasne wskazówki Błazna.
Fantastycznie poprowadzone intrygi polityczne, przedstawione w sposób, który pozwala zrozumieć te machinacje nawet osobom, które za polityką nie przepadają to rzadkość, więc tym bardziej cenię umiejętności Autorki w tej kwestii. Świetnie przedstawione problemy Bastarda Rycerskiego, gdy ten musi rezygnować z siebie na rzecz Królestwa Sześciu Księstw, poświęcając nie tylko swój czas, ale i życie, które miał szansę sobie ułożyć tak, jak o tym marzył.
Zapierająca dech (dosłownie, przez półtorej strony przeszłam na wdechu) mściwa buta księcia Władczego sprawiała, że nieraz zamierałam na kilka zdań. Budowanie konfliktów i przedstawianie ich w sposób, który budzi tak wielkie emocje jest niebywałym osiągnięciem Autorki.
Książka, którą można dosłownie łyknąć, choć jest obszerna. Książka, od której nie można się tak po prostu oderwać, bo chce się wiedzieć, co wydarzyło się dalej. Po takim zakończeniu, jakie Robin Hobb nam zafundowała, sama nie mogłam się oprzeć, żeby jak najszybciej wziąć w łapki ostatni tom trylogii.
Mogę tylko życzyć sobie więcej takich wspaniałych książek.

Sięgnęłam po tę książkę niemal od razu po zakończeniu pierwszej części, Ucznia Skrytobójcy.
Fragmenty wprowadzenia dla czytelników, którzy nie czytali poprzedniej książki, albo już zapomnieli o niektórych ważnych dla dalszej fabuły sytuacjach, znajdowały się zawsze w dobrym momencie i nie były natrętnym streszczaniem, a tylko wzmianką, która pomagała zrozumieć...

10/10!
Każda strona tej książki była zajmująca i wciągająca. Świat Królestwa Sześckiu Księstw wciągnął mnie bez reszty. Główną zasługą jest styl pisarski Robin Hobb i bohaterowie, których stworzyła. W tej cześci kontunuujemy przygody i zgryzoty Bastarda, tylko teraz akcja nabiera powagi i prędkości. Niech was nie zwiedzie wolniejsze tempo wydarzeń pierwszej połowy książki, to wszystko po to, żeby w następnej połowie otrzymać epickość i napięcie, od którego całą podróż w pociągu przebierałam nogami. W pewnym momencie jednocześnie chciałam czytać dalej, ale i nie chciałam, bo bałam się o bohaterów. Strasznie mi się podobają sceny walki. Autorka nie katuje nas długimi, nużosymi opisami rodem z kina akcji. Każdy wie, że jest chaos. Autorka nie szczędzi nam za to znaczących szczegółów, które dodają klimatu to tu, to tam. Miałam wrażenie, że nie był to kolejny oklepany obrazek zamkowego życia, tylko czułam, jakby autork naprawdę tam żyła i zrelacjonowała wydarzenia. Wszelkie szczegóły związane z praca w zamkowej kuchni, sala biesiadna, stajnie, chłodne komnaty... Wszystkie te meijsca i wypełniający je bohateriwie byli jak żywi, oryginalni i wyjątkowi.

10/10!
Każda strona tej książki była zajmująca i wciągająca. Świat Królestwa Sześckiu Księstw wciągnął mnie bez reszty. Główną zasługą jest styl pisarski Robin Hobb i bohaterowie, których stworzyła. W tej cześci kontunuujemy przygody i zgryzoty Bastarda, tylko teraz akcja nabiera powagi i prędkości. Niech was nie zwiedzie wolniejsze tempo wydarzeń pierwszej połowy książki,...

Ja nawet nie wiem co mam powiedzieć... Zakończenie poprostu zmiotło mnie z planszy... Ten cały ból Fitza, aż wylewał się ze stron książki, jak dla mnie arcydzieło fantastyki

Ja nawet nie wiem co mam powiedzieć... Zakończenie poprostu zmiotło mnie z planszy... Ten cały ból Fitza, aż wylewał się ze stron książki, jak dla mnie arcydzieło fantastyki

DNF 12%

DNF 12%

Pierwszy tom może nie był rewelacyjny, ale nie nudził. Traktowałam go jako wstęp, w którym trzeba przedstawić świat i bohaterów.
Drugi tom, przynajmniej przez pierwsze 80% książki, ktoś już świetnie podsumował "jakby zabrać elementy fantasy to pozostaje nam brazylijska telenowela". Dawno nie nudziłam się tak przy czytaniu, irytowała mnie rozwlekła i często nielogiczna fabuła, jedynie chęć poznania zakończenia tej historii spowodowała, że dobrnęłam do końca. Skróciłabym tę książkę o połowę.
Nie przemawia do mnie też główny bohater, nie potrafiła wczuć się w jego sytuację i mu współczuć. Ogólnie prawie wszyscy bohaterowie są irytujący i często zachowują się głupio.
Zupełnie nie rozumiem tak wysokiej oceny i tak wielu zachwytów nad tą książką. Jest tyle naprawdę dobrej literatury fantasy, że na ten cykl po prostu szkoda czasu. Nie polecam.

Pierwszy tom może nie był rewelacyjny, ale nie nudził. Traktowałam go jako wstęp, w którym trzeba przedstawić świat i bohaterów.
Drugi tom, przynajmniej przez pierwsze 80% książki, ktoś już świetnie podsumował "jakby zabrać elementy fantasy to pozostaje nam brazylijska telenowela". Dawno nie nudziłam się tak przy czytaniu, irytowała mnie rozwlekła i często nielogiczna...

Po świetnym pierwszym tomie, nadziałem się na tego potworka. Gigantyczne stężenie nudy pokonało mnie w połowie książki i nie dałem rady dokończyć. Jak ktoś napisał w innej recenzji "jakby zabrać elementy fantasy to pozostaje nam brazylijska telenowela". Liczyłem na to, że drugi tom będzie jeszcze lepszy niż pierwszy, a tu taki zawód.

Po świetnym pierwszym tomie, nadziałem się na tego potworka. Gigantyczne stężenie nudy pokonało mnie w połowie książki i nie dałem rady dokończyć. Jak ktoś napisał w innej recenzji "jakby zabrać elementy fantasy to pozostaje nam brazylijska telenowela". Liczyłem na to, że drugi tom będzie jeszcze lepszy niż pierwszy, a tu taki zawód.