Kamień rozstania

Arcydzieło, nic dodać nic ująć.

Arcydzieło, nic dodać nic ująć.

Offf ciężkie mi to ocenić. 3.5 pewnie bo tak - weszlo duuużo, dużo lepiej niż pierwsza część, ale jak mi zostało jakieś 50 stron do końca to zorientowałam się, że nie było tu za bardzo jakiejkolwiek fabuły oprócz tego, że wszyscy mają ostatecznie się dostac do Kamienia xD rozwój postaci i świata był w międzyczasie, a jakże, ale całość to bardzo, baaaaardzo rozciągniete przygotowanie do finału (który przeczytam, żeby nie było).

Z dalszych luźnych przemyśleń powtórzę to co już pisałam przy kolejnych aktualizacjach. Wspaniałe jest to umiejscowienie świata i fabuły w pewnym okresie historycznym, gdzie pewne rzeczy już przeminęły i pozostała po nich pamięć i smutek (tak, to celowe),a nostalgia i tęsknota siedzą w czytelniku trochę jak zadra (albo cierń). To jest absolutnie piękne i to coś, co kocham w klasycznym fantasy, bo tego jest też pełno u Tolkiena.

Nie ma postaci, która w tej książce wkurwiałaby mnie bardziej niż Miriamele, noż do licha, dziewczyno, get over yourself.

Odkryłam też kolejną inspirację Christophera Paoliniego i jest to ta seria xD

Bardzo mnie cieszył wątek Joshuy i Vorzhevy, i to jak bardzo widać tam było rozwój. Zresztą Vorzheva to super bohaterka i strasznie ją lubię.

Offf ciężkie mi to ocenić. 3.5 pewnie bo tak - weszlo duuużo, dużo lepiej niż pierwsza część, ale jak mi zostało jakieś 50 stron do końca to zorientowałam się, że nie było tu za bardzo jakiejkolwiek fabuły oprócz tego, że wszyscy mają ostatecznie się dostac do Kamienia xD rozwój postaci i świata był w międzyczasie, a jakże, ale całość to bardzo, baaaaardzo rozciągniete...

Podobnie jak poprzedni tom, potwornie na siłę rozciągnięta i rozwodniona treść. Skracając książkę o połowę i pozbywając się tych wszystkich nudnych wędrówek od punktu do punktu, w których nic się nie dzieje i są powtarzane ciągle te same informacje z innych rozdziałów, tyle że ubrane w inne słowa, to może nie wyszłoby to wcale najgorzej.
A tak bez termosu kawy ciężko przez całość przebrnąć.
Są tu ciekawe momenty, niestety tych zdecydowanie nudnych czy beznadziejnych jest więcej.
Jest to jedna z tych serii, które się okropnie źle zestarzały.

Podobnie jak poprzedni tom, potwornie na siłę rozciągnięta i rozwodniona treść. Skracając książkę o połowę i pozbywając się tych wszystkich nudnych wędrówek od punktu do punktu, w których nic się nie dzieje i są powtarzane ciągle te same informacje z innych rozdziałów, tyle że ubrane w inne słowa, to może nie wyszłoby to wcale najgorzej.
A tak bez termosu kawy ciężko przez...

Dla mnie jest to jedna historia, tylko rozbita na kilka tomów. Dlatego podtrzymuje to co powiedziałem na początku: Cała seria trochę przewidywalna, ale świat przedstawiony zasługuje na uznanie.

Dla mnie jest to jedna historia, tylko rozbita na kilka tomów. Dlatego podtrzymuje to co powiedziałem na początku: Cała seria trochę przewidywalna, ale świat przedstawiony zasługuje na uznanie.

Drugi tom „Pamięci, Smutku, Ciernia” intensyfikuje większość wad i zalet pierwszej części. Świat się rozrasta i nabiera głębi, dowiadujemy się chociażby więcej o historii Sithów, narasta też zagrożenie, choć wielki konflikt wciąż pozostaje raczej w sferze przygotowań. Mimo że nie dzieje się aż tak wiele, a główne wątki da się sprowadzić do przemieszczania się postaci, nie odniosłam wrażenia, że tom jest zapychaczem.
Prócz trzech głównych wątków (Simona, Josui i Miriamele) mamy kilka pobocznych i wydaje mi się, że ich rozłożenie jest głównym problemem książki. Fragmenty poszczególnych wątków są krótkie i bardzo często nic się w nich nie dzieje, a zanim zdążymy się zaangażować, przeskakujemy do następnego wątku. Do tego od czasu do czasu pojawiają się wątki, które mogłyby być ciekawe (Maegwin czy Guthwulfa),ale są zbyt małe, żeby zaangażować czytelnika. Jeśli spotykamy bohatera raz na trzysta stron, a wątek skupia się głównie na jego wewnętrznych przeżyciach, to trudno się zainteresować. Dlatego moim zdaniem „Kamieniowi Rozstania” dobrze zrobiłoby nieznaczne skrócenie, ale przede wszystkim skondensowanie wątków.

Drugi tom „Pamięci, Smutku, Ciernia” intensyfikuje większość wad i zalet pierwszej części. Świat się rozrasta i nabiera głębi, dowiadujemy się chociażby więcej o historii Sithów, narasta też zagrożenie, choć wielki konflikt wciąż pozostaje raczej w sferze przygotowań. Mimo że nie dzieje się aż tak wiele, a główne wątki da się sprowadzić do przemieszczania się postaci, nie...

Lepsze od pierwszej części, rozkręca się!

Lepsze od pierwszej części, rozkręca się!

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

To nie jest opinia, ale nowa wersja portalu wymaga wpisania kilku słów, by dołączyć książkę do biblioteczki.
Pozdrawiam

Kim jest Ineluki, Sithowie, co znaczy Kamień Rozstania? Dlaczego ludzie jak zawsze czekają, aż wszystko zacznie się walić, by w końcu ruszyć się do ratowania tego, co jeszcze da się ocalić? Kto pomoże w tej walce? Czytajcie

Kim jest Ineluki, Sithowie, co znaczy Kamień Rozstania? Dlaczego ludzie jak zawsze czekają, aż wszystko zacznie się walić, by w końcu ruszyć się do ratowania tego, co jeszcze da się ocalić? Kto pomoże w tej walce? Czytajcie

W drugim tomie śledzimy poczynania kilku bohaterów m.in. Simona i jego drużyny,Miriamele i pijanego mnicha Cadracha ,Josua kśiąże bez ziemi za to z kochanką i garstką lojalnych poddanych no i Isgrimnur .Czasami przynudza jak niewola u Trolli innym razem mocno wciąga jak uczta u Skodi czy Pryrates z wizytą u Lektora .Fabuła jest dobra,postacie dobrze rozpisani .Polecam.

W drugim tomie śledzimy poczynania kilku bohaterów m.in. Simona i jego drużyny,Miriamele i pijanego mnicha Cadracha ,Josua kśiąże bez ziemi za to z kochanką i garstką lojalnych poddanych no i Isgrimnur .Czasami przynudza jak niewola u Trolli innym razem mocno wciąga jak uczta u Skodi czy Pryrates z wizytą u Lektora .Fabuła jest dobra,postacie dobrze rozpisani .Polecam.

Williams trzyma dobry poziom. Bohaterowie się rozwijają, a atmosfera robi się coraz bardziej ponura.
https://naksiazkowymszlaku.blogspot.com/2018/12/tad-williams-kamien-rozstania-czyli.html

Williams trzyma dobry poziom. Bohaterowie się rozwijają, a atmosfera robi się coraz bardziej ponura.
https://naksiazkowymszlaku.blogspot.com/2018/12/tad-williams-kamien-rozstania-czyli.html