Księga mieczy

Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Epicka!

Epicka!

Po rewelacyjnej "KSIĘDZE MAGII" (czyli tak jakby drugim tomie - ale to antologie opowiadań, więc można czytać jak się chce) nie mogłam nie sięgnąć po "KSIĘGĘ MIECZY". Jest to zbiór opowiadań fantasy zebranych przez Gardnera Dozois'a, który wykonał wyśmienitą robotę. Zamieszczone w tym tomie (jak i również w drugim) teksty, są wybrane z rozmysłem i widać, że pomysłodawca postarał się, by były to opowieści na wysokim poziomie.
Już pierwsza historia wskazuje na wyjątkowość tego zbioru. "Najlepszy wygrywa" K.J. Parker'a jest idealnym opowiadaniem rozpoczynającym "KSIĘGĘ MIECZY". Dozois nie mógł lepiej tego ułożyć. od początku czytelnik przeczuwa, co się stanie i faktycznie, to co przeczuwa - się dziej, ale to bez znaczenia, bo tutaj chodzi o warstwę psychologiczną, o ludzką naturę, o mechanizm zemsty i o młodzieńczą naiwność i wiarę, że przecież musi się udać, że to JA jestem tym mądrzejszym i przebieglejszym. Dlaczego to znakomity tekst otwierający ten zbiór? Ponieważ przybliża nam proces powstawania miecza - tutaj wchodzimy w pewnego rodzaju relację z tym przedmiotem, zaczynamy go rozumieć, widzimy jego narodziny, a to daje świetny start w głąb tej antologii.
Przyznaję, że "KSIĘGĘ MIECZY", podobnie jak "KSIĘGĘ MAGII" czytałam dość długo. Podczytywałam sobie po jednej historii na dzień i delektowałam się nimi - a było czym. Osobiście uważam, że jest bardzo mało opowiadań fantasy na polskim rynku, tym bardziej te dwa tomy są warte uwagi. Nie trafiłam jednak na wiele recenzji, znani i lubiani chyba zapomnieli o tych książkach, a ja zupełnie tego nie rozumiem.
W "KSIĘDZE MIECZY" mamy 16 opowiadań, to naprawdę pokaźny zbiór i podkreślam, że nie ma tu żadnego kiepskiego - a to wydaje się niemal niemożliwie - tyle, że niemożliwe stało się możliwym, bo tak właśnie jest. Bałam się trochę tego tomu, ponieważ nie jestem wielką fanką fantasy miecza i bohaterów w stylu rycerzy Króla Artura. "KSIĘGA MAGII" podejmowała tematy, które lubię poznawać (czarownice, magów, czarodziei, wiedźmy itp.),tutaj stresowałam się, że to bohaterstwo mnie przytłoczy, ale tak się nie stało. MIECZ jest tylko pretekstem do opowiedzenia o rozterkach, bardzo powszechnych i targających ludźmi silnych emocjach.
Jestem niesamowicie zadowolona z tej lektury, podobnie jak z poprzedniczki. Wspaniale mi się to podczytywało i dzięki tym opowieścią w każdy dzień podróżowałam do innego, świetnie skonstruowanego świata fantasy, poznawałam interesujących bohaterów, którzy czasem byli tylko przechodniami, ale jako przechodnie, zmieniali całą historię - bo tak to w życiu bywa, jedno niby nic nieznaczące spotkanie, okazuje się, że odmienia cały nasz świat. Po tym jednym, już nic nie jest takie, jak było...
Odwaga, waleczność, ideały, zasady, wielkie zbrodnie i samoobrona, mięśnie i umysł - to wszystko łączy MIECZ - czy odnajdziesz swój? Spróbuj, bo dobrze mieć się czym bronić przed złem ukrytym w drugim człowieku.
Ucieszyłam się również z opowiadania napisanego przez George'a R.R. Martina "Synowie smoka". Jest to historia ze świata GRY O TRON, której nie czytałam i nie oglądałam, ale z przyjemnością zaglądnęłam na chwilę w jej progi. "KSIĘGA MIECZY" - zdecydowanie godna polecenia! Razem z "KSIĘGĄ MAGII" tworzą najlepsze zbiory opowiadań fantasy jakie czytałam i jakie mam na swojej półce. POLECAM!

sięgnij po MIECZ - życie to walka
8/10
tom I
Wydawnictwo Zysk i S-ka

Po rewelacyjnej "KSIĘDZE MAGII" (czyli tak jakby drugim tomie - ale to antologie opowiadań, więc można czytać jak się chce) nie mogłam nie sięgnąć po "KSIĘGĘ MIECZY". Jest to zbiór opowiadań fantasy zebranych przez Gardnera Dozois'a, który wykonał wyśmienitą robotę. Zamieszczone w tym tomie (jak i również w drugim) teksty, są wybrane z rozmysłem i widać, że pomysłodawca...

Od dekad Gardner Dozois wiedzie niekwestionowany prym wśród redaktorów antologii; ma ich w dorobku ponad setkę, opracowywanych zarówno samodzielnie, jak we współpracy z innymi redaktorami. W Polsce najbardziej znane są jego kolekcje tematyczne, m.in. „Chodząc nędznymi ulicami” (urban fantasy),„Niebezpieczne kobiety” czy „Łotrzyki”. Najnowsza antologia, „Księga mieczy” zawiera szesnaście opowiadań utrzymanych w konwencji „sword & sorcery”, spopularyzowanej między innymi przez Roberta E. Howarda, Fritza Leibera czy Michaela Moorcocka.

Dla wielu czytelników najważniejszym tekstem tego zbioru będzie kolejne opowiadanie George’a R.R. Martina ze świata „Pieśni Lodu i Ognia” ‒ o ile „Synów smoka” można nazwać opowiadaniem. Podobnie jak kilka wcześniejszych utworów, które Martin napisał, gdy odpuścił sobie opowieści z Dunkiem i Jajem, są one sprzedawane jako fragmenty kronik Westeros, a w rzeczywistości stanowią bardziej konspekt, który dałoby się rozwinąć w pełnowymiarową powieść. Wszystko wskazuje na to, że zapowiadana na jesień tego roku książka „Fire & Blood” będzie właśnie zbiorem podobnych konspektów, tworzonych w ostatnich latach, na boku prac nad „Wichrami zimy”; odcinaniem kuponów od popularności uniwersum. I chociaż tekst jest interesujący, szczególnie dla fanów cyklu, nie uważam takiego działania za zagranie fair w stosunku do czytelników. Także Robin Hobb osadza akcję swojego opowiadania („Miecz jej ojca”) w świecie znanym z cyklu o Bastardzie i Błaźnie, jednak tutaj mamy do czynienia z pełnowartościową, poruszającą historią dziejącą się podczas plagi kuźnicy.

Twórcy pozostałych opowiadań prezentują bardzo różnorodne podejścia do tematu. Teksty bardzo klasyczne, jak choćby znakomity, na wskroś howarowski w duchu „Dym złota jest chwałą” Scotta Lyncha, czy „Colgridzka łamigłówka” Richa Larsona (bliższa z kolei opowieściom o Fafrydzie i Szarym Kocurze),sąsiadują z nieortodoksyjnymi, jak „Wodospad” Laviego Tidhara, wedle podtytułu nowelka rewolweru i magii.

C.J. Cherryh w „Hruntingu” nawiązuje do legendy o Beowulfie, zaś Cecelia Holland w „Mieczu Tyraste” przenosi czytelnika w czasy wikingów. Bardziej egzotyczne podejście proponuje Ken Liu, w którego „Ukrytej dziewczynie” znajdziemy oryginalny mariaż historii spod znaku „miecza i magii” z chińskim gatunkiem wuxia.

Jak zwykle w podobnych antologiach, trafiają się tu utwory lepsze i gorsze, chociaż Dozois w roli selekcjonera jest gwarantem, że jakość nie schodzi poniżej przyzwoitego poziomu. Na szczególne wyróżnienie zasługuje opowiadanie Kate Elliott „Jestem przystojnym mężczyzną ‒ rzekł Apollo Crow”. Wprowadza ono na scenę niezwykle oryginalną, zapadającą w pamięć tytułową postać, która aż się prosi, żeby poświęcić jej więcej uwagi. Cały zbiór polecam miłośnikom fantasy jako kolejny dowód, że w tym gatunku, przez wielu uznawanym za wyeksploatowany do cna, można wciąż stworzyć coś świeżego i pasjonującego.

[recenzja opublikowana pierwotnie w "Nowej Fantastyce" 06/2018]

Od dekad Gardner Dozois wiedzie niekwestionowany prym wśród redaktorów antologii; ma ich w dorobku ponad setkę, opracowywanych zarówno samodzielnie, jak we współpracy z innymi redaktorami. W Polsce najbardziej znane są jego kolekcje tematyczne, m.in. „Chodząc nędznymi ulicami” (urban fantasy),„Niebezpieczne kobiety” czy „Łotrzyki”. Najnowsza antologia, „Księga mieczy”...

Zbiór dość krótkich opowiadań fantasy, w których akcja w większym lub mniejszym stopniu kręci się wokół miecza.
A to szukamy legendarnej broni, a to w spadku ją dostajemy, a to słuchamy legend rodzinnych.
Trzy, może cztery historie wybijają się na tle całości i potrafią wzbudzić większe emocje i mocniej zainteresować.
Cała reszta to taka sztampa - niby poprawna, niby jakaś historia jest, ale w sumie to flaki z olejem.

Przeczytać się da, ale raczej nie ma czego polecać.

Zbiór dość krótkich opowiadań fantasy, w których akcja w większym lub mniejszym stopniu kręci się wokół miecza.
A to szukamy legendarnej broni, a to w spadku ją dostajemy, a to słuchamy legend rodzinnych.
Trzy, może cztery historie wybijają się na tle całości i potrafią wzbudzić większe emocje i mocniej zainteresować.
Cała reszta to taka sztampa - niby poprawna, niby jakaś...

Solidna porcja rozrywki.

Solidna porcja rozrywki.

Fantastyka przeżywa ostatnio drugą młodość. Nie tylko powstają nowe zajmujące powieści, czy zbiory opowiadań, ale i wznawiane są dzieła pisarzy, którzy stali się już legendami gatunku.
Tym bardziej cieszy to kogoś, kto jak ja przekłada niemożliwe krainy nad inną literaturę. Owszem czytam różne gatunki, jednak do fantasy, czy jej naukowej siostry science fiction mam szczególną słabość. Ostatnio trafiłem na zbiór opowiadań, których treść można określić jako nowość, bowiem wcześniej nie było publikowane, a przynajmniej u nas. Ich redaktorem jest słynny wydawca i pisarz Gardner Dozois. Swoją drogą nigdy nie słyszałem o takim pisarzu, chociaż parę zbiorów opowiadań które redagował znam a nawet lubię. A co znajdziemy w zbiorze pod znaczącym tytułem”Księga mieczy”?

A no to co w fantastyce lubię najbardziej. Magii i miecza tu pod dostatkiem, a jednocześnie możemy się zapoznać z nowymi przygodami swoich ulubieńców. W moim przypadku będzie to Bastard i jego perypetie w pewnej wiosce. Autorką tego opowiadania jest oczywiście Robin Hobb.
Ale to nie jedyna gwiazda. C. J. Cherryh, czy R. R. Martin to kolejne tuzy tego gatunku. Wspomniany przeze mnie Martin wraca z nowym opowiadaniem, którego akcja rozgrywa się oczywiście w świecie Gry o tron. Opowiada ono historię dziejącą się znacznie wczesniej, co daje nam wyobrażenie jak ta kraina wyglądała tysiące lat wcześniej. Kolejny dobry znajomy to Garth Nix, który opowie nam historię pościgu za potężnym wrogiem. Trzeba go dopaść, jednak ewentualny sukces może się skończyć śmiercią bohaterów. Szesnaście opowiadań, każde opisujące nam walkę, która nie zawsze ma szczęśliwe zakończenie. Polecam uwadze nie tylko miłośnikom gatunku.

Słowem podsumowania, nie wszystkie opowiadania zasługują w tym zbiorze na naszą uwagę. Przynajmniej dla mnie niektóre z nich były nieprzemyślane i przede wszystkim niezrozumiałe. Nie wiedziałem o co autorowi chodzi, ani co chce przez swój tekst przekazać, a w fantastyce także chodzi o przekaz, nie myślcie sobie. Na szczęście większość jest naprawdę dobra i od niektórych trudno się oderwać. Pozostaje mi polecić ten zbiór.

Fantastyka przeżywa ostatnio drugą młodość. Nie tylko powstają nowe zajmujące powieści, czy zbiory opowiadań, ale i wznawiane są dzieła pisarzy, którzy stali się już legendami gatunku.
Tym bardziej cieszy to kogoś, kto jak ja przekłada niemożliwe krainy nad inną literaturę. Owszem czytam różne gatunki, jednak do fantasy, czy jej naukowej siostry science fiction mam...

Księga Mieczy to kolejny już zbiór opowiadań wydany nakładem wydawnictwa Zysk, sygnowany nazwiskiem uznanego na całym świecie pisarza Georga R.R Martina oraz mniej znanego Gardnera Dozoisa. Utrzymany w klimatach fantastycznych, podobnie jak wcześniej Niebezpieczne Kobiety i Łotrzyki, opowiada czytelnikowi kilkanaście niezwiązanych ze sobą historii, które wciągają czytelnika w wir przygód.

Księga Mieczy to całkiem przyjemny, choć niepozbawiony słabych tekstów zbiór opowiadań, mogący dumnie stanąć na półce tuż obok Niebezpiecznych Kobiet i Łotrzyków, nie ustępuje im bowiem, a z pewnością potrafi zapewnić wiele frajdy. Dla fanów fantastyki – obowiązkowo.

http://kulturacja.pl/2018/06/george-r-r-martin-ksiega-mieczy-recenzja/

Księga Mieczy to kolejny już zbiór opowiadań wydany nakładem wydawnictwa Zysk, sygnowany nazwiskiem uznanego na całym świecie pisarza Georga R.R Martina oraz mniej znanego Gardnera Dozoisa. Utrzymany w klimatach fantastycznych, podobnie jak wcześniej Niebezpieczne Kobiety i Łotrzyki, opowiada czytelnikowi kilkanaście niezwiązanych ze sobą historii, które wciągają czytelnika...

Większość opowiadań była nieco mdła i bez polotu. Znając prozę wielu z autorów umieszczonych w antologii spodziewałam się czegoś więcej. Nie zaszkodzi się jednak z tą pozycją zapoznać.

Większość opowiadań była nieco mdła i bez polotu. Znając prozę wielu z autorów umieszczonych w antologii spodziewałam się czegoś więcej. Nie zaszkodzi się jednak z tą pozycją zapoznać.

Tradycyjnie zacznijmy od kwestii technicznych. Od tej strony trudno coś zarzucić Księdze mieczy – w ręce dostajemy bardzo ładne (ilustracja Katarzyny Bech jest po prostu piękna),twardookładkowe wydanie, a obszerny wstęp Gardnera Dozoisa skupiający się na fantasy magii i miecza oraz historii tego gatunku, świetnie wprowadza czytelnika do tego, co ma za chwilę nastąpić. Dobrym posunięciem było też umieszczenie przed każdym z opowiadań krótkiej notki dotyczącej poszczególnych autorów. Co jednak z samą treścią książki?

W trakcie rozmowy o mieczach i ich roli w świecie fantastyki (a jest to, według mnie, szalenie ciekawy temat),trudno nie wspomnieć o Andurilu, Dragnipurze, Zwiastunie Burzy i wielu innych legendarnych ostrzach. Każde z nich w taki czy inny sposób zmieniło losy wielu istnień, a czasem nawet całych uniwersów. Utwory zebrane przez Gardnera Dozoisa skupiają się właśnie na mieczach i ich znaczeniu. Nie zawsze mamy tutaj jednak do czynienia po prostu z potężną bronią – niektórzy z autorów potraktowali temat bardzo symbolicznie i ledwie napomknęli o jakimś ostrzu, inni z kolei postawili po prostu na znaczenie, jakie może ono mieć w życiu człowieka.

Opowiadaniem otwierającym zbiór jest Najlepszy wygrywa K.J. Parker i sądzę, że był to dobry wybór ze strony redaktora. W swoim utworze autor opowiada nam historię zemsty, w której główną rolę odegrają kowal, jego uczeń oraz najwspanialszy miecz, jaki wykonano. Pomimo iż samo zakończenie jest nieco przewidywalne, to klimat tekstu oraz fakt, że w trakcie lektury kilkukrotnie miałem skojarzenia z Inigo Montoyą (jeśli nie macie jeszcze w zakładkach tej legendarnej sceny, służę pomocą),sprawiają, że całość czyta się naprawdę przyjemnie.
Zapraszam do lektury pełnej recenzji - https://fantasmarium.com/2018/05/20/ksiega-mieczy-gardner-dozois-recenzja/

Tradycyjnie zacznijmy od kwestii technicznych. Od tej strony trudno coś zarzucić Księdze mieczy – w ręce dostajemy bardzo ładne (ilustracja Katarzyny Bech jest po prostu piękna),twardookładkowe wydanie, a obszerny wstęp Gardnera Dozoisa skupiający się na fantasy magii i miecza oraz historii tego gatunku, świetnie wprowadza czytelnika do tego, co ma za chwilę nastąpić....