Rzeź bezkręgowców

Zwariowana komedia kryminalna.

Zwariowana komedia kryminalna.

Polecam.

Polecam.

Bardzo zabawna i zjadliwa historia o atakach na "fikcyjnych" polskich filmowców i o chorej ambicji. Główny pomysł, o autorach książek likwidujących reżyserów tworzących nieudane i niewierne adptacje ich dzieł, mroczny i absurdalnie uroczo zakręcony. Szczerość i wyobraźnia autorki są rozbrarające.

Bardzo zabawna i zjadliwa historia o atakach na "fikcyjnych" polskich filmowców i o chorej ambicji. Główny pomysł, o autorach książek likwidujących reżyserów tworzących nieudane i niewierne adptacje ich dzieł, mroczny i absurdalnie uroczo zakręcony. Szczerość i wyobraźnia autorki są rozbrarające.

Okładka książki standardowo pasuje do całej serii. Tym razem mamy dodatek żółtego koloru. Lektura nie posiada skrzydełek, a więc nie ma dodatkowej ochrony przez uszkodzeniami mechanicznymi. Mała czcionka, mniejszy format całości. Ja niestety ten egzemplarz musiałam odkupić z drugiej ręki, ten i jeszcze jeden, ponieważ w czasie publikacji i sprzedaży serii mój tata nigdzie nie mógł "dopaść" akurat tych części. Znalazłam je na vinted lub olx, w kiepskim stanie, ale są. I to jest najważniejsze.

Kolejne w tym roku spotkanie z autorką, do czego się już przyzwyczaiłam. Tym razem dostałam naprawdę dobrą opowieść, którą czytałam z zainteresowaniem. Strony szybko uciekały, a ja zaciekawiona treścią, nawet się nie irytowałam, jak to czasem bywało w poprzednich książkach. Wydaje mi się, że ta książka jest mocniej zbliżona naszym czasom i napisana przystępniej.

Oczywiście naszą główną bohaterką jest nie kto inny jak Joanna, która znów pakuje się w kłopoty. Słynie z tego, że zawsze mówi co myśli, a w tym przypadku działa to na jej niekorzyść. Mimo to udaje się jej oczyścić z zarzutów. Ginie znany reżyser, który jak się okazuje miał wielu nieprzyjaciół. We wszystko wplątana zostaje pisarka Ewa Mursz, a nasza Joanna postanawia ją odnaleźć i rozwikłać tajemnice. Bohaterów mamy kilku, mają oni różne charaktery, dzięki czemu jednych polubicie, a drugich niekoniecznie. Są z krwi i kości, niczego im nie brakuje i śmiało moglibyście spotkać ich na ulicy.

Mamy kryminał, jest kilku trupów i mnóstwo zagadek, które Joanna chciałaby rozwiązać. Nie jest to takie proste... Wszystko uwikłane, pojawiające się wciąż nowe okoliczności, nowe postacie i nowe trupy powodują ogromne zamieszanie. Niemniej jednak z przyjemnością śledziłam poczynania kobiety i uważam, że jest to jedna z lepszych powieści pisarki, którą będę polecać.

Reasumując uważam, że jest dobra, może nie porywająca, ale też nie nudna jak flaki z olejem. Myślę, że wielu starszym osobom może przypaść do gustu, wszak perypetie Joanny są nie z obecnych czasów, a co najmniej kilkanaście lat wstecz. Fani twórczości Chmielewskiej z pewnością się odnajdą w historii, a wszystkim zainteresowanym polecam, może akurat polubicie się z Joanną i będziecie chcieli poznawać jej przygody z pozostałymi książkami.

Okładka książki standardowo pasuje do całej serii. Tym razem mamy dodatek żółtego koloru. Lektura nie posiada skrzydełek, a więc nie ma dodatkowej ochrony przez uszkodzeniami mechanicznymi. Mała czcionka, mniejszy format całości. Ja niestety ten egzemplarz musiałam odkupić z drugiej ręki, ten i jeszcze jeden, ponieważ w czasie publikacji i sprzedaży serii mój tata nigdzie...

Książka kolokwialnie mówiąc „przegadana”. Ciągle ktoś coś opowiada, do kogoś dzwoni. Zawiłe wyjaśnienia, męcząca.

Książka kolokwialnie mówiąc „przegadana”. Ciągle ktoś coś opowiada, do kogoś dzwoni. Zawiłe wyjaśnienia, męcząca.

Są wszystkie "chmielewskie" elementy. Galimatias i ambaras, ale tylko przyjemne.

Są wszystkie "chmielewskie" elementy. Galimatias i ambaras, ale tylko przyjemne.

Jak na książki pani Chmielewskiej, które do tej pory przeczytałam, ta nie była najgorsza, ale niestety nadal fanką twórczości autorki nie jestem.

Jak na książki pani Chmielewskiej, które do tej pory przeczytałam, ta nie była najgorsza, ale niestety nadal fanką twórczości autorki nie jestem.

Fakt, nie miała pani Chmielewska szczęścia do filmowych/telewizyjnych adaptacji i właściwie w wolnej chwili warto by się zastanowić, czemu nie. Swoją frustrację miała prawo wyrazić jak na literatkę przystało - w książce. A ja, jak na czytelniczkę przystało, mam prawo ocenić: ależ z tego wyszedł gniot! No klękajcie narody!. Dodatkowa gwiazdka pocieszenia za dwa uśmiechy, które z "chmielewskiej narracji" uchowały się w starym stylu, jaki niektórzy z nas tak kiedyś pokochali, że dawali kolejnym produkcjom autorki kolejne szanse

Fakt, nie miała pani Chmielewska szczęścia do filmowych/telewizyjnych adaptacji i właściwie w wolnej chwili warto by się zastanowić, czemu nie. Swoją frustrację miała prawo wyrazić jak na literatkę przystało - w książce. A ja, jak na czytelniczkę przystało, mam prawo ocenić: ależ z tego wyszedł gniot! No klękajcie narody!. Dodatkowa gwiazdka pocieszenia za dwa uśmiechy,...

Czytałam Chmielewską jako nastolatka i pamiętam, że uwielbiałam jej książki. Po "Rzeź bezkręgowców" sięgnęłam przypadkiem po wieeeeelu latach i jestem w szoku, jak bardzo inaczej odbieram ją teraz. Albo zmieniły mi się gusta albo po prostu ta książka jest słaba...ledwo przebrnęłam; nie wiem, o co w niej chodziło a chaos językowy sięgał zenitu. Jeśli chcecie polubić Chmielewską, nie zaczynajcie od tej książki, bo się bardzo zawiedziecie.

Czytałam Chmielewską jako nastolatka i pamiętam, że uwielbiałam jej książki. Po "Rzeź bezkręgowców" sięgnęłam przypadkiem po wieeeeelu latach i jestem w szoku, jak bardzo inaczej odbieram ją teraz. Albo zmieniły mi się gusta albo po prostu ta książka jest słaba...ledwo przebrnęłam; nie wiem, o co w niej chodziło a chaos językowy sięgał zenitu. Jeśli chcecie polubić...

„Rzeź bezkręgowców” to powieść, która nie powinna się zdarzyć. Joanna Chmielewska chciała przeskoczyć samą siebie i pokazać czytelnikowi, że pomimo wieku nadal ma pazur i potrafi napisać zgrabną intrygę. O ile w poprzedzającej „Rzeź bezkręgowców” „Zapalniczce” się to udało o tyle tym razem autorka poniosła fiasko. Sromotne.

Przede wszystkim powieść jest zbyt zagmatwana ale i chaotyczna. Ale też absurdalna, powody morderstw dokonywanych w powieści mogą wywołać co najwyżej uśmiech politowania, fabuła również, bohaterowie mało ciekawi, humoru jak na lekarstwo. A całość okraszona negatywnym stosunkiem autorki do telewizji jako instytucji oraz dziennikarzy, co można uznać za nadmierną zgryźliwość, z gatunku tych, co nie bawią ani trochę. A przede wszystkim umieszczanie akcji w miejscu, którego autorka unika i którego, jak sama wielokrotnie przyznaje, nie rozumie, nie jest dobrym pomysłem. Brakuje bowiem zarówno wiarygodności jak i sensu.

Mało ciekawa, przekombinowana, zbyt przegadana powieść.

„Rzeź bezkręgowców” to powieść, która nie powinna się zdarzyć. Joanna Chmielewska chciała przeskoczyć samą siebie i pokazać czytelnikowi, że pomimo wieku nadal ma pazur i potrafi napisać zgrabną intrygę. O ile w poprzedzającej „Rzeź bezkręgowców” „Zapalniczce” się to udało o tyle tym razem autorka poniosła fiasko. Sromotne.

Przede wszystkim powieść jest zbyt zagmatwana...