If there be thorns

Temat kazirodztwa to tabu. Chyba słusznie i nie ma co o tym dyskutować. Kolejny tom o rodzeństwie przetrzymywanym przez matkę i babkę na strychu pokazuje nam, że geny wygrają. Syn teoretycznie otoczony miłością ewidentnie wdał się w rodzinę, czyli w pradziadka, prababcię i babcię. Zaczynamy mieć wrażenie, że pojęcie grzechu jest względne, a ci którzy deklarują największą pobożność, mają najwięcej na sumieniu. Jest film, ale radzę najpierw przeczytać książkę.

Temat kazirodztwa to tabu. Chyba słusznie i nie ma co o tym dyskutować. Kolejny tom o rodzeństwie przetrzymywanym przez matkę i babkę na strychu pokazuje nam, że geny wygrają. Syn teoretycznie otoczony miłością ewidentnie wdał się w rodzinę, czyli w pradziadka, prababcię i babcię. Zaczynamy mieć wrażenie, że pojęcie grzechu jest względne, a ci którzy deklarują największą...

Nie spodziewałam się wiele po kolejnym tomie z cyklu "Rodzina Dollangangerów", bo w drugim tomie Cathy i Chris poniekąd "pożegnali się" z osobami, które uczyniły im największą krzywdę. Owszem, demony przeszłości miały prześladować ich już zawsze, ale nie powinni już odczuwać żadnego zagrożenia od żywych ludzi.

Okazuje się, że jednak nie. Nie wszystkie demony są pogrzebane, bo niektóre wracają i to z różnymi intencjami.

Ten tom ewidentnie jest słabszy, znacznie mniej dynamiczny od poprzednich. Tym razem historia nie jest przedstawiana z perspektywy Cathy, tylko jej synów Jory'ego i Barta. Starszy syn ewidentnie jest jedyną normalną postacią z tego uniwersum. Naprawdę trzymałam kciuki, by tak zostało do końca, bo brakowało tu głosu rozsądku a jego młodszy brat jest zupełnie odklejony. Co tu dużo pisać, Bart jest dziesięcioletnim psycholem, który jest wręcz przerażający. Byłam jednak pod wrażeniem tego, jak ukazano jego wypaczony umysł. Autorka pod tym względem wykonała naprawdę dobrą robotę.

Mam wrażenie, że ten tom jeszcze bardziej szedł na terytorium horroru, zarówno przez wydarzenia, jak i ukazanie psychiki niektórych postaci. Dalej też sporo się dzieje a autorka ponownie nie przestaje szokować.

Odkrywanie prawdy wraz z bohaterami wciąga i fascynuje.

Nie spodziewałam się wiele po kolejnym tomie z cyklu "Rodzina Dollangangerów", bo w drugim tomie Cathy i Chris poniekąd "pożegnali się" z osobami, które uczyniły im największą krzywdę. Owszem, demony przeszłości miały prześladować ich już zawsze, ale nie powinni już odczuwać żadnego zagrożenia od żywych ludzi.

Okazuje się, że jednak nie. Nie wszystkie demony są pogrzebane,...

To już 3 tom ,,Kwiatów na poddaszu ,, I moim zdaniem jest tu tendecja spadkowa jeśli chodzi o zainteresowanie czytelnika. ,,A jeśli ciernie,, są poświęcone dwóm synom Cathy, jest to powieść widziana ich oczami i jak początek książki zapowiada się ciekawie to później już zainteresowanie spada ,ponieważ ilość wizji , omamów ,chęci skrzywdzenia rodziny przez Barta ,młodszego z synów Cathy jest ogromna. Mam wrażenie ze później książka jest poświęcona tylko jemu ,jemu i chorej wizji nienawieści do kobiet przez Malcolma-dziadka Barta.

To już 3 tom ,,Kwiatów na poddaszu ,, I moim zdaniem jest tu tendecja spadkowa jeśli chodzi o zainteresowanie czytelnika. ,,A jeśli ciernie,, są poświęcone dwóm synom Cathy, jest to powieść widziana ich oczami i jak początek książki zapowiada się ciekawie to później już zainteresowanie spada ,ponieważ ilość wizji , omamów ,chęci skrzywdzenia rodziny przez Barta ,młodszego...

Ta część była dla mnie bardziej nudna w porównaniu do poprzednich dwóch. Bart, wiecznie niezadowolony i wysunięty na pierwszy plan, po pewnym czasie stał się po prostu uciążliwy. Mimo wszystko chętnie sięgnę po kolejną część.

Ta część była dla mnie bardziej nudna w porównaniu do poprzednich dwóch. Bart, wiecznie niezadowolony i wysunięty na pierwszy plan, po pewnym czasie stał się po prostu uciążliwy. Mimo wszystko chętnie sięgnę po kolejną część.

Trzeci tom sagi od początku wydawał się mniej dynamiczny niż poprzednie części. Największym atutem tej części było nowe spojrzenie na znane już wydarzenia z innej perspektywy. Mimo nowego kontekstu momentami książka wydawała mi się nieco nużąca. Wątpię, czy autorce uda się mnie jeszcze zaskoczyć w ostatnich tomach, ale jest coś wyjątkowego w tej historii, co sprawia, że nie chcę odrywać się od tej serii.

Jestem ciekawa, jak rozwinie się wątek braci, choć nie należą oni do moich ulubionych postaci. Bart już teraz, we wczesnej młodości, staje się szaleńcem, co sugeruje, że w przyszłości może wyrządzić wiele zła. Jordy, jako „ten dobry”, nie budzi we mnie większych emocji. Na ten moment przyszłość Cindy oraz dalsze losy Chrisa i Catherine wydają się najbardziej obiecujące.

Trzeci tom sagi od początku wydawał się mniej dynamiczny niż poprzednie części. Największym atutem tej części było nowe spojrzenie na znane już wydarzenia z innej perspektywy. Mimo nowego kontekstu momentami książka wydawała mi się nieco nużąca. Wątpię, czy autorce uda się mnie jeszcze zaskoczyć w ostatnich tomach, ale jest coś wyjątkowego w tej historii, co sprawia, że nie...

Chyba z wszystkich tomów tej sagi ten właśnie podobał mi się najmniej, ale nie zmienia to faktu, że i tak książka wciąga tak samo jak poprzednie części.

Chyba z wszystkich tomów tej sagi ten właśnie podobał mi się najmniej, ale nie zmienia to faktu, że i tak książka wciąga tak samo jak poprzednie części.

Pierwsze dwa tomy były wspaniałe. Czytało się je bardzo przyjemnie oraz szybko. Dlatego też z nadzieją na podobny poziom chwyciłam za trzecią część. No i się zawiodłam. Bardzo zawiodłam.
Myślę, że winowajcą może być zmiana narratora na dzieci głównej bohaterki, zamiast jej samej. A przede wszystkim perspektywa Barta. Przysięgam, że dla mnie to chodząca reklama antykoncepcji.
To dziecko jest ciągle niezadowolone i kłótliwe. Bart nie potrafi usiedzieć w miejscu i ciągle, ale to ciągle, robi zamęt wokół siebie. Wykazuje totalny brak poszanowania dla innych osób i nie zważa na ich uczucia. Często używa wulgaryzmów i obraża innych. Jest złośliwy i szkodliwy dla innych osób oraz nawet zwierząt, w tym własnego psa. Jego zachowanie jest agresywne oraz całkowicie nieprzewidywalne. Najgorsze jest jednak to, że miałam wrażenie, iż inni absolutnie to ignorują. I nawet w sytuacjach ich złości, Bart ostatecznie wcale nie został ukarany.
W szczególności końcówka dla mnie była niesamowicie frustrująca.

Pierwsze dwa tomy były wspaniałe. Czytało się je bardzo przyjemnie oraz szybko. Dlatego też z nadzieją na podobny poziom chwyciłam za trzecią część. No i się zawiodłam. Bardzo zawiodłam.
Myślę, że winowajcą może być zmiana narratora na dzieci głównej bohaterki, zamiast jej samej. A przede wszystkim perspektywa Barta. Przysięgam, że dla mnie to chodząca reklama...

Spodziewałam się czegoś innego. Zdecydowanie zbyt duży skok czasowy z poprzedniej części do tej.
Raczej nie sięgnę po następną część.

Spodziewałam się czegoś innego. Zdecydowanie zbyt duży skok czasowy z poprzedniej części do tej.
Raczej nie sięgnę po następną część.

Dawno się tak nie męczyłam przy żadnej książce. Cały środek prawie nic nie wnoszący. Po połączeniu 3 pierwszych i 3 ostatnich rozdziałów sens książki pozostałby taki sam. Bardzo irytujące zachowania bohaterów. Cieszę się, że wreszcie ją skończyłam i na pewno zrobię sobie sporą przerwę od tej serii. Niestety zawiodłam się :(

Dawno się tak nie męczyłam przy żadnej książce. Cały środek prawie nic nie wnoszący. Po połączeniu 3 pierwszych i 3 ostatnich rozdziałów sens książki pozostałby taki sam. Bardzo irytujące zachowania bohaterów. Cieszę się, że wreszcie ją skończyłam i na pewno zrobię sobie sporą przerwę od tej serii. Niestety zawiodłam się :(

Cóż, co za dużo to niezdrowo. Kolejna część to już odcinanie kuponów. Nie ciekawiło mnie już tak bardzo, co wydarzy się dalej. Interesującym zabiegiem była zmiana perspektywy - teraz świat poznajemy od strony Jory'ego i Barta.

Cóż, co za dużo to niezdrowo. Kolejna część to już odcinanie kuponów. Nie ciekawiło mnie już tak bardzo, co wydarzy się dalej. Interesującym zabiegiem była zmiana perspektywy - teraz świat poznajemy od strony Jory'ego i Barta.