Kieszonkowy atlas kobiet

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Zaczęłam czytać i odpadłam po 30 stronach. Później przeczytałam kilka fragmentów na "chybił, trafił". Dla mnie to książka - wyliczanka. Wyliczanie tego co oko gdzieś tam wychwyci a potem podnoszenie pawiego ogona, żeby nadać temu jaskrawy koloryt i jakiś charakter. Dlatego wyszło sztucznie. Nawet łudziłam się, ze może pójdzie to w stronę Prousta ale nie poszło. Zastanawia mnie jak to jest, że pisarze opcji lewicowej tak często sięgają do motywów Matki Boskiej (może to jednak rodzaj jakiejś tęsknoty?). Bo czytam też prawicowych autorów i tam nawiązań do tęcz czy wielopłci jakoś nie ma. Książka mnie nie porwała, bo zwyczajnie nie niesie za sobą przekazu. Tak jak napisałam na początku - wyliczanka. Dodatkowa gwiazdka za poczucie humoru autorki.

Zaczęłam czytać i odpadłam po 30 stronach. Później przeczytałam kilka fragmentów na "chybił, trafił". Dla mnie to książka - wyliczanka. Wyliczanie tego co oko gdzieś tam wychwyci a potem podnoszenie pawiego ogona, żeby nadać temu jaskrawy koloryt i jakiś charakter. Dlatego wyszło sztucznie. Nawet łudziłam się, ze może pójdzie to w stronę Prousta ale nie poszło. Zastanawia...

Umęczyłam się i nie doczytałam do końca, bo nie dałam rady...

Umęczyłam się i nie doczytałam do końca, bo nie dałam rady...

To jest jedna z ważniejszych polskich książek, szkoda, że trochę zapomniana.

To jest jedna z ważniejszych polskich książek, szkoda, że trochę zapomniana.

Pierwsze trzy opowiadania bardzo dobre, czwarte jak dla mnie zdecydowanie odbiegające poziomem in minus. Co czaruje w tej książce ( a raczej w 3/4 tej książki),to niewiarygodna wręcz umiejętność wczucia się pisarki w kreowane przez siebie postacie. Autorka musi być osobą o niewiarygodnym zmyśle obserwacji i głębokiej empatii, aby umieć stworzyć i przedstawić wnętrza i życie bohaterek w taki sposób.
Jak dotąd znałem Sylwię Chutnik tylko z jej działalności społecznej. Pierwsza lektura zdecydowanie zachęciła do dalszego poznawania jej jako pisarki.

Pierwsze trzy opowiadania bardzo dobre, czwarte jak dla mnie zdecydowanie odbiegające poziomem in minus. Co czaruje w tej książce ( a raczej w 3/4 tej książki),to niewiarygodna wręcz umiejętność wczucia się pisarki w kreowane przez siebie postacie. Autorka musi być osobą o niewiarygodnym zmyśle obserwacji i głębokiej empatii, aby umieć stworzyć i przedstawić wnętrza i...

Książka jest literacko słabiutka, ale nadrabia niebanalnymi bohaterkami i tematami. Warto sięgnąć po ten tytuł

Książka jest literacko słabiutka, ale nadrabia niebanalnymi bohaterkami i tematami. Warto sięgnąć po ten tytuł

opowiadania sylwii chutnik są jak sylwia chutnik. podobała mi się historia czarnej mańki i mariana.

opowiadania sylwii chutnik są jak sylwia chutnik. podobała mi się historia czarnej mańki i mariana.

"Kieszonkowy atlas kobiet” Sylwii Chutnik to nie jakieś tam "literackie pierwociny", a debiut w pełni dojrzały, który autorka z dumą może ustawić na półce pomiędzy późniejszymi książkami. Nie żeby się nie rozwijała/nie rozwija - wciąż to robi. Czytając "Kieszonkowy...", nagrodzony Paszportem "Polityki" i nominacją do Nagrody Literackiej NIKE, odniosłem jednak wrażenie, że Chutnik już pisząc go była w pełni świadoma - tego, o czym chce w książkach opowiadać i jak zamierza to robić.
To cztery historie (choć tak naprawdę w tle jest ich o wiele więcej, dzięki bohaterkom drugoplanowym rzecz jasna) o kobietach wykluczonych, mieszkających w kamienicy przy ul. Opaczewskiej na warszawskiej Ochocie. Szalona Mańka jest kloszardką i opiekuje się dzieckiem, którego nie ma. Pani Maria żyje wspomnieniami, zarówno tymi oficjalnymi - z Powstania Warszawskiego, jak i przez całe życie skrywanymi - z warszawskiego getta. Marysia nosi w sobie wkurw na cały świat (pod tym względem mogłaby przybić piątkę z nieco starszymi siostrami z "Cwaniar" tejże autorki) i kombinuje, jakby go tu rozpirzyć. Jest jeszcze "paniopan" (urocze słowo) Marian - kulturalny i uprzejmy, uwielbiający haftowanie i pieczenie ciast.
Mieszkają obok siebie, a jednak osobno. Wszystkie są samotne, zniewolone (przypisanymi im rolami społecznymi, w których się nie odnajdują),pogubione (także Marian, choć przecież taki dla wszystkich miły). Są inne, a więc nierozumiane i odrzucane. Spotykają się też z agresją (byliby zapewne i tacy, którzy by uznali, że agresję prowokują, skoro tak odstają).
Tę ciężką tematycznie opowieść snuje Sylwia Chutnik wyjątkowo lekkim językiem, z charakterystycznym także dla swoich późniejszych książek poczuciem humoru. W sposób tak wiarygodny, że momentami sprawia wrażenie, jakby to był... reportaż, a nie legenda miejska, baśń nawet może.
Debiut potrafi zaskoczyć, nawet po latach 🙃 Ciekawe, na jakie jeszcze niespodzianki natrafię, doczytując książki Sylwii Chutnik...
Zapraszam na profil Sczytalim na Instagramie!

"Kieszonkowy atlas kobiet” Sylwii Chutnik to nie jakieś tam "literackie pierwociny", a debiut w pełni dojrzały, który autorka z dumą może ustawić na półce pomiędzy późniejszymi książkami. Nie żeby się nie rozwijała/nie rozwija - wciąż to robi. Czytając "Kieszonkowy...", nagrodzony Paszportem "Polityki" i nominacją do Nagrody Literackiej NIKE, odniosłem jednak wrażenie, że...

Nudne, banalne, nieciekawe. Doceniam aktywizm pisarki z różową grzywką, ale talentu w jej pisaniu nie widzę. Duże rozczarowanie, zwłaszcza po tak zmasowanym ataku promocji tej pozycji, kiedy tylko się ukazała. Ale cóż, kiedy się ma kontrakt z molochem wydawnictwem, bogatym itd., nie można się dziwić. Same opowiadania niczym mnie nie pochwyciły, nie zatrzymały. Dałam szansę tej książce do trzech historii. Szkoda mi czasu na pierdolety.

Nudne, banalne, nieciekawe. Doceniam aktywizm pisarki z różową grzywką, ale talentu w jej pisaniu nie widzę. Duże rozczarowanie, zwłaszcza po tak zmasowanym ataku promocji tej pozycji, kiedy tylko się ukazała. Ale cóż, kiedy się ma kontrakt z molochem wydawnictwem, bogatym itd., nie można się dziwić. Same opowiadania niczym mnie nie pochwyciły, nie zatrzymały. Dałam szansę...

Pani Sylwio,
kocham Panią! (za te książkę!). Komedio-Dramat! Uwielbiam Pani wrażliwość, czułość z jaka opisuje Pani swoich bohaterów... bardzo podoba mi się ta Warszawa, Pani Warszawa....Dziękuję

Pani Sylwio,
kocham Panią! (za te książkę!). Komedio-Dramat! Uwielbiam Pani wrażliwość, czułość z jaka opisuje Pani swoich bohaterów... bardzo podoba mi się ta Warszawa, Pani Warszawa....Dziękuję