Mój łagodny bliźniak

Jak zwykle proza autorki trzyma poziom i klimat. Historia relacji dwojga bohaterów jak i pozostałych postaci bardzo ciekawa i emocjonująca. Co prawda
ze wszystkich książek pani Haratischwili ta zajęłaby na mojej osobistej liście pewnie ostatnie miejsce, ale zdecydowanie jest to bardzo dobra powieść.

Jak zwykle proza autorki trzyma poziom i klimat. Historia relacji dwojga bohaterów jak i pozostałych postaci bardzo ciekawa i emocjonująca. Co prawda
ze wszystkich książek pani Haratischwili ta zajęłaby na mojej osobistej liście pewnie ostatnie miejsce, ale zdecydowanie jest to bardzo dobra powieść.

Rzecz o bardzo toksycznych relacjach. Parę, przybrane rodzeństwo, zaczyna łączyć coś więcej niż tylko braterska miłość. Od tej pory on ciągnie ją w dół, w alkohol, narkotyki, przygodny seks dla zemsty. Nie polubiłam Stelli. Dorosła kobieta, matka i żona, wiedząc, że odnowienie relacji z Ivo nie przyniesie nic dobrego, idzie w ten związek jak ćma do świecy. Zostawia rodzinę, pracę, najpierw desperuje, pije i pali, potem rusza za bratem do Gruzji, żeby oboje uporali się z przeszłością. Grzebiąc i mieszając w przeszłości innych. Co rzadko kończy się dobrze.

Rzecz o bardzo toksycznych relacjach. Parę, przybrane rodzeństwo, zaczyna łączyć coś więcej niż tylko braterska miłość. Od tej pory on ciągnie ją w dół, w alkohol, narkotyki, przygodny seks dla zemsty. Nie polubiłam Stelli. Dorosła kobieta, matka i żona, wiedząc, że odnowienie relacji z Ivo nie przyniesie nic dobrego, idzie w ten związek jak ćma do świecy. Zostawia rodzinę,...

Przepadłam w tej książce. Niepowtarzalny styl opowieści Nino Haratischwili daje o sobie znać już w tej debiutanckiej powieści. Mimo, że daleko jej do „ Ósmego zycia” czy „Coraz mniej światła”, to i tak czyta się to wspaniale. Destrukcyjna, desperacka miłość, wojna, historia rodzinnych traum i wielkich namiętności. Piękna powiesc.

Przepadłam w tej książce. Niepowtarzalny styl opowieści Nino Haratischwili daje o sobie znać już w tej debiutanckiej powieści. Mimo, że daleko jej do „ Ósmego zycia” czy „Coraz mniej światła”, to i tak czyta się to wspaniale. Destrukcyjna, desperacka miłość, wojna, historia rodzinnych traum i wielkich namiętności. Piękna powiesc.

6

6

Mam bardzo mieszane uczucia wobec tej książki. Z jednej strony pomysł na fabułę oraz umiejscowienie części akcji w Gruzji w pierwszych latach po rozpadzie ZSRR były ciekawymi zabiegami, z drugiej zaś, nie do końca rozumiałem motywów postępowania głównych bohaterów książki i niekiedy gubiłem się w narracji. Jeśli chodzi o twórczość Nino Haratischwili bardziej podobały mi się dwa tomy "Ósmego życia" oraz "Kotka i generał".

Mam bardzo mieszane uczucia wobec tej książki. Z jednej strony pomysł na fabułę oraz umiejscowienie części akcji w Gruzji w pierwszych latach po rozpadzie ZSRR były ciekawymi zabiegami, z drugiej zaś, nie do końca rozumiałem motywów postępowania głównych bohaterów książki i niekiedy gubiłem się w narracji. Jeśli chodzi o twórczość Nino Haratischwili bardziej podobały mi...

Nie polubiłam bohaterów - on wie lepiej, że ona nie jest szczęśliwa w małżeństwie mimo że nie widzieli się kilka lat, ona zostawia rodzinę żeby z nim wyjechać. Plus trudne wspólne dzieciństwo, które wydaje się usprawiedliwiać czyny dorosłych ludzi. Wolę pózniejsze książki autorki.

Nie polubiłam bohaterów - on wie lepiej, że ona nie jest szczęśliwa w małżeństwie mimo że nie widzieli się kilka lat, ona zostawia rodzinę żeby z nim wyjechać. Plus trudne wspólne dzieciństwo, które wydaje się usprawiedliwiać czyny dorosłych ludzi. Wolę pózniejsze książki autorki.

Opowieść nie dla wszystkich, albo od razu pokochacie albo od razu was odrzuci. Ja pokochałam. Przepiękna historia o zagubieniu, poszukiwaniu i oczywiście miłości, o wszystkich odcieniach uczuć. Bardzo emocjonalna, wciągająca i intrygująca. Polecam

Opowieść nie dla wszystkich, albo od razu pokochacie albo od razu was odrzuci. Ja pokochałam. Przepiękna historia o zagubieniu, poszukiwaniu i oczywiście miłości, o wszystkich odcieniach uczuć. Bardzo emocjonalna, wciągająca i intrygująca. Polecam

Mam mocno mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Pomysł ciekawy, ale narracja nie do końca do mnie przemawia... spodziewałam się czegoś więcej.

Mam mocno mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Pomysł ciekawy, ale narracja nie do końca do mnie przemawia... spodziewałam się czegoś więcej.

Ciężko mi się wypowiadać na temat pisarki ponieważ to moja pierwsza książka tej autorki. Ze smutkiem muszę przyznać, że nasz pierwszy raz jest średnio udany. Autorka przeplata wątki tak, że czasami ciężko się połapać. Nie zniechęcam się jednak i Kotkę i Ósme życie też przeczytam

Ciężko mi się wypowiadać na temat pisarki ponieważ to moja pierwsza książka tej autorki. Ze smutkiem muszę przyznać, że nasz pierwszy raz jest średnio udany. Autorka przeplata wątki tak, że czasami ciężko się połapać. Nie zniechęcam się jednak i Kotkę i Ósme życie też przeczytam

"Ósme życie" to jedna z moich ulubionych książek. Niezwykła, mocna, wybitna. Ta jest zupełnie inna. Nie jestem do niej przekonana. Może dlatego, że mam problem zarówno z femme fatale w literaturze jak i z mrocznymi mężczyznami, którzy niszczą wszystko, co spotkają na swojej drodze. To nagłe przeniesieni akcji do Gruzji to takie "ale o co chodzi". A jednak talent Haratischwili sprawia, że ta historia poranionych dzieci, które zmieniają się w poranionych dorosłych łapie chwilami za gardło.

"Ósme życie" to jedna z moich ulubionych książek. Niezwykła, mocna, wybitna. Ta jest zupełnie inna. Nie jestem do niej przekonana. Może dlatego, że mam problem zarówno z femme fatale w literaturze jak i z mrocznymi mężczyznami, którzy niszczą wszystko, co spotkają na swojej drodze. To nagłe przeniesieni akcji do Gruzji to takie "ale o co chodzi". A jednak talent...