Pasjonat oczu

Udana kontynuacja pierwszej części. Jak to zwykle bywa w książkach Fitzka, autor wodzi nas za nos i w sumie nie wiadomo czego możemy się spodziewać na kolejnych stronach. Dla niektórych fabuła może być przekombinowana, jednak czytelnicy, którym odpowiada styl pisarza, nie będą zawiedzeni.

Udana kontynuacja pierwszej części. Jak to zwykle bywa w książkach Fitzka, autor wodzi nas za nos i w sumie nie wiadomo czego możemy się spodziewać na kolejnych stronach. Dla niektórych fabuła może być przekombinowana, jednak czytelnicy, którym odpowiada styl pisarza, nie będą zawiedzeni.

Cóż, po dość otwartym zakończeniu „Kolekcjonera oczu” po prostu nie sposób nie sięgnąć po kontynuację przygód Alexandra Zorbacha. Trzeba się przekonać, czy temu jednemu ojcu uda się zmieścić w limicie czasu i odzyskać porwanego syna.

Z tym, że tym razem główną bohaterką jest tak naprawdę Alina Gregoriev, a nie były policjant (a teraz również były dziennikarz). W większości rozdziałów to ona jest narratorką i to z jej perspektywy (osoby niewidomej) poznajemy świat. I to również ona tym razem wpada w tarapaty, a za chęć pomocy de facto obcym sobie ludziom płaci wysoką cenę. Coś na zasadzie: każdy dobry uczynek zostanie przykładnie ukarany.

W tej części serii do pary wraz z cały czas poszukiwanym mordercą z „Kolekcjonera”, otrzymujemy kolejnego sadystę, wybitnego w swoim fachu okulistę, który „po godzinach” (jeśli można to tak określić) zajmuje się torturowaniem i okaleczaniem kobiet. Zdecydowanie można gościa określić pasjonatem oczu (stąd zapewne tytuł książki) i stąd jego niebywałe zainteresowanie samą Aliną i jej utraconym wzrokiem. Niestety, spotkania z genialnym lekarzem nie odbywają się w eleganckim gabinecie, nie są dobrowolne i są częścią gry, jaką toczy z porwanymi kobietami Zarin Suker (bo tak się chłop nazywa).

I jak to u tego autora bywa, od początku aż do końca nie można być pewnym kto jest kim i w czyjej drużynie gra. Nagłe zwroty akcji i niespodziewane wydarzenia, są na porządku dziennym. Do tego autor nie daje czytelnikowi wiele czasu do namysłu, bo wszystko toczy się błyskawicznie. Czy to dobrze, czy źle, tego nie wiem, ale na pewno dzięki temu książkę czyta się bardzo szybko i nie sposób się od niej oderwać.

Dobra kontynuacja „Kolekcjonera oczu”, co należy podkreślić, bo nie sądziłam, że pan Fitzek będzie w stanie tyle „wycisnąć” z historii już raz opowiedzianej.

Cóż, po dość otwartym zakończeniu „Kolekcjonera oczu” po prostu nie sposób nie sięgnąć po kontynuację przygód Alexandra Zorbacha. Trzeba się przekonać, czy temu jednemu ojcu uda się zmieścić w limicie czasu i odzyskać porwanego syna.

Z tym, że tym razem główną bohaterką jest tak naprawdę Alina Gregoriev, a nie były policjant (a teraz również były dziennikarz). W...

Pierwsza część była dobra a tej jest jeszcze lepsza.
Fajnie jak książka zaskakuje gdy nie możemy być pewni co do losów bohatera. I tutaj to jest.

Pierwsza część była dobra a tej jest jeszcze lepsza.
Fajnie jak książka zaskakuje gdy nie możemy być pewni co do losów bohatera. I tutaj to jest.

Jest mrocznie, zaskakująco i zatrważająco. Mamy się tu czego bać i czym zaskoczyć. Co jak co, ale Fitzek umie w thrillery i tą książką zdecydowanie to potwierdza!

7/10 - bardzo dobra

Jest mrocznie, zaskakująco i zatrważająco. Mamy się tu czego bać i czym zaskoczyć. Co jak co, ale Fitzek umie w thrillery i tą książką zdecydowanie to potwierdza!

7/10 - bardzo dobra

Mój ulubiony dwupak, chociaż mój przyjaciel twierdzi, że mój zachwyt tym dwupakiem nie jest uzasadniony

Mój ulubiony dwupak, chociaż mój przyjaciel twierdzi, że mój zachwyt tym dwupakiem nie jest uzasadniony

Świetny,mocny thriller. Zdecydowanie najlepsza książka Fitzka jaką czytałem.

Świetny,mocny thriller. Zdecydowanie najlepsza książka Fitzka jaką czytałem.

Matkoboskoczęstochowsko....

Matkoboskoczęstochowsko....

„Pasjonat oczu” to jedna z tych powieści, w których właściwie w żadnym momencie nie można być pewnym wszystkich elementów historii. To znaczy pewnym może i można być, ale raczej się nie powinno. Niemiecki pisarz ma przygotowanych sporo asów w rękawie i wszystko potrafi się zmienić ze strony na stronę. Rozpędzona do utraty tchu akcja, wiszące nieustannie nad bohaterami zagrożenie, napięcie niepozwalające, szczególnie pod koniec, odłożyć książki nawet na chwilę.

Jedyne czego autorowi nie do końca udało się we mnie wywołać, to mocne przywiązanie do bohaterów, takie które przetrwa dłużej, niż pewien czas po zamknięciu książki. Są wyraziści, targają nimi udzielające się emocje, ale nie myślałam o nich długo po lekturze „Kolekcjonera oczu” i mam przeczucie, że podobnie będzie z „Pasjonatem oczu”. Sebastian Fitzek bardziej przyciąga mnie do siebie umiejętnością budowania takiej fabuły, w której jest w stanie wielokrotnie przekładać różne elementy, budzić ciągłe wątpliwości, a mimo wielu poszlak i podsuwanych możliwości, na końcu i tak odpalić petardę, której się zupełnie nie spodziewałam.

Pełna opinia na K-czyta.pl: https://www.k-czyta.pl/2021/10/sebastian-fitzek-pasjonat-oczu.html

„Pasjonat oczu” to jedna z tych powieści, w których właściwie w żadnym momencie nie można być pewnym wszystkich elementów historii. To znaczy pewnym może i można być, ale raczej się nie powinno. Niemiecki pisarz ma przygotowanych sporo asów w rękawie i wszystko potrafi się zmienić ze strony na stronę. Rozpędzona do utraty tchu akcja, wiszące nieustannie nad bohaterami...

Fitzek w najlepszym wydaniu ;)
świetna!

Fitzek w najlepszym wydaniu ;)
świetna!

Książka, która szokuje. Świetny thriller.

Książka, która szokuje. Świetny thriller.