Hans Christian Andersen
Duński pisarz i poeta, najbardziej znany ze swej twórczości baśniopisarskiej. Urodził się 2 kwietnia 1805 roku w najbiedniejszej dzielnicy Odense jako syn 27-letniego szewca Hansa Andersena i ok. 30-letniej, niepiśmiennej praczki Anne Marie z domu Andersdatter (inne źródła podają, że była o 15 lat starsza od Hansa Christiana). Ojciec umarł z powodu komplikacji zdrowotnych po udziale w wojnie napoleońskiej, matka z powodu alkoholizmu. W dniu urodzenia został ochrzczony w domu, ze względu na to, że w tamtych czasach wiele noworodków umierało zaraz po urodzeniu. 15 kwietnia został ochrzczony w kościele św. Jana w Odense. W krainę baśni pierwsza wprowadziła go babcia (od strony ojca). Andersen spotykał się z nią w szpitalu psychiatrycznym, gdzie przebywał jego chory dziadek. Kilka motywów z opowieści babki zostało później wykorzystanych przez Andersena w jego utworach. Po śmierci ojca i powtórnym małżeństwie matki (z Nielsem Gunersenem) Andersen wyjechał we wrześniu 1819 do Kopenhagi, z zamiarem zostania aktorem. W latach 1820-1821 uczęszczał do szkoły baletowej w Kopenhadze. Próbował także gry w teatrze, ale nie przyjęto go. Karierę rozpoczął jako śpiewak z wysokim sopranem, ale utracił go po mutacji. Za wszelką cenę starał się być jak najbliżej teatru, w którym zadebiutował jako autor w 1829 sztuką Kjærlighed paa Nicolaj Taarn (Miłość na Wieży Mikołaja). Od tego czasu pisał sporo sztuk teatralnych, które nie zawsze cieszyły się powodzeniem. Ze względu na brak wykształcenia sztuki pełne były błędów ortograficznych, interpunkcyjnych i stylistycznych. Krytycy od początku je odrzucali. Dzięki wytrwałości dostał w 1822 stypendium królewskie, które umożliwiło mu dalszą naukę w szkole, a później studia. Pomógł mu Jonas Collins, który od początku wierzył w talent chłopca. W jego synu, Edvardzie Andersen się zakocha, co rozpocznie jego homoseksualne przygody. Pewniejsza sytuacja materialna pozwoliła na kontynuowanie pracy twórczej i rozwijanie zainteresowań. Zwiedził niemal całą Europę. Ciekawość świata i ludzi, ale także nieustanny niepokój ducha, poczucie osamotnienia, kompleksy, skomplikowany charakter dziwaka, nadmierna wrażliwość, egocentryzm uniemożliwiały mu znalezienie stałego miejsca i prowadzenie ustabilizowanego życia. Martwił się, iż oszaleje podobnie jak jego dziadek. Miewał stany depresyjne i melancholiczne, a pod koniec życia chorował na gruźlicę. Miał wielu wybitnych i sławnych znajomych, należeli do nich: Bertel Thorvaldsen, Adam Oehlenschlager, Heiberg, Lind, Bjornson, Karol Dickens czy bracia Grimm. W 1851 w wyrazie uznania dla wiedzy i zasług Andersena przyznano mu tytuł profesora, a w 1874 tytuł radcy. Zmarł 4 sierpnia 1875 roku w Rolighed koło Kopenhagi. Debiutował w 1822 zbiorem utworów Młodzieńcze próby wydanych pod pseudonimem William Christian Walter. Twórczości dla dzieci początkowo nie traktował poważnie, raczej jako zajęcie na marginesie pisarstwa dla dorosłych. Choć zastrzegał, iż jego baśnie to pudełka: dzieci oglądają opakowanie, a dorośli mają zajrzeć do wnętrza. Bardzo nie lubił, gdy jego baśnie od początku uznano za dzieła dla dzieci, bez głębszego sensu. Jednak właśnie baśnie przyniosły mu wielki rozgłos i sławę. Pierwszy ich zbiór (Eventyr fortalte for Børn (Baśnie opowiedziane dla dzieci)),został wydany w Kopenhadze w roku 1835, a kolejne tomy ukazały się w latach 1836 i 1837. Zachęcony powodzeniem pierwszej serii, pisarz wydawał kolejne aż do roku 1872. Wydał kilka tomów wierszy, wiele opowiadań, szkiców, powieści, sztuki teatralne. Także dziennik swojego życia. Ilustratorami pierwszych (i wielu kolejnych, do dziś) wydań baśni Andersena byli Lorenz Frølich i Vilhelm Pedersen. Baśnie zostały przetłumaczone na ponad 80 języków. Na język polski tłumaczyli je m.in. Stefania Beylin, Jarosław Iwaszkiewicz, Franciszek Mirandola i Władysław Syrokomla. W 1956 powstała międzynarodowa nagroda dla najwybitniejszych twórców literatury dla dzieci – Medal im. H.C. Andersena, przyznawany co dwa lata przez IBBY, a także Lista Honorowa im. H.C. Andersena, na której umieszczane są najlepsze książki dla dzieci i młodzieży. W roku 2005, z okazji dwusetnej rocznicy urodzin baśniopisarza Poczta Polska wypuściła dwa znaczki, na których znajdują się wizerunki postaci z dwóch popularnych baśni Andersena: z Małej Syrenki oraz Królowej Śniegu. Natomiast w Danii postanowiono wydać wszystkie jego baśnie tak, jak je napisał – bez poprawek wydawnictw.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Opowiadania bożonarodzeniowe
Przyjemnie się czytało.
Przyjemnie się czytało.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWspaniała książka! Z wielką przyjemnością czytałam poszczególne opowiadania, te znane i te mniej znane. Bardzo spodobało mi się opowiadanie "Ślady". Całość dopełniają przecudowne, oryginalne ilustracje czeskich ilustratorów. Polecam szczególnie na prezent pod choinkę.
Wspaniała książka! Z wielką przyjemnością czytałam poszczególne opowiadania, te znane i te mniej znane. Bardzo spodobało mi się opowiadanie "Ślady". Całość dopełniają przecudowne, oryginalne ilustracje czeskich ilustratorów. Polecam szczególnie na prezent pod choinkę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLiteracki popis wielu znamienitych autorów.
Literacki popis wielu znamienitych autorów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKocham tę książkę, kocham wracać do niej każdego roku w grudniu. Moim zdaniem nie nadaje się do czytania przez dzieci mimo, że sugeruje to piękna, baśniowa szata graficzna.
Kocham tę książkę, kocham wracać do niej każdego roku w grudniu. Moim zdaniem nie nadaje się do czytania przez dzieci mimo, że sugeruje to piękna, baśniowa szata graficzna.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTaki zbiór ni w pięć, ni w dziewięć. Chwytliwy tytuł, odpowiednie ilustracje, ale opowiadania dobrane przypadkowo. Podstawowe pytanie brzmi: dla kogo jest tak książka? Dla dzieci? - za dorosła. Dla dorosłych - za dziecinna, chociaż skłaniam się ku tej odpowiedzi.
12 tekstów, z tego 5 zaliczyłabym do utworów dziecięcych - to powszechnie znane baśnie i mniej znane legendy.
Natomiast pozostałych 7 to nowele i opowiadania z motywem zimy i mrozu, ale nic ponadto. Jakie dziecko pojmie utwór Bułhakowa czy Tołstoja? Nazwisko - London - wskazuje na dziecięcego odbiorcę, ale tekst jest potwornie długi, nudny i opowiada o ciężkim życiu na kanadyjskiej prerii, pełnym głodu i przemocy. Utwór Tołstoja to pierwszoosobowa narracja, refleksje życiowe bohatera - dziewiętnastowiecznego obywatela Rosji. I w to wetknięty Andersen i bracia Grimm.
Do tego książka jest obszerna i ciężka. Nieporęczna.
Taki zbiór ni w pięć, ni w dziewięć. Chwytliwy tytuł, odpowiednie ilustracje, ale opowiadania dobrane przypadkowo. Podstawowe pytanie brzmi: dla kogo jest tak książka? Dla dzieci? - za dorosła. Dla dorosłych - za dziecinna, chociaż skłaniam się ku tej odpowiedzi.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to12 tekstów, z tego 5 zaliczyłabym do utworów dziecięcych - to powszechnie znane baśnie i mniej znane legendy....
Zbiór 13 przeróżnych opowiadań o Świętach i zimie, których autorami są wybitni pisarze. Znajdziemy tutaj utwory przeznaczone dla dzieci, młodzieży jak i dorosłego czytelnika. Ich klimat jest różnorodny ale je wszystkie łączy wyjątkowy nastrój, baśniowy klimat oraz biała zima.
Opowiadania w zależności od gustu, czytelnik uzna za lepsze lub gorsze, natomiast od wieku - każdy może interpretować inaczej. Dla dzieci najprawdopodobniej będą to opowieści baśniowe i magiczne, z kolei dla starszego czytelnika i dorosłych, opowieści z drugim dnem.
Wszystkie uczą, przedstawiają ważne prawdy rządzące światem. Jednocześnie wywołują niezwykłe i trudne do opisania emocje - takie, które towarzyszył nam w dzieciństwie, kiedy mama bądź babcia wieczorami przy przyćmionym świetle czytały nam ulubione baśnie. Wyraźnie czuć tutaj tę baśniowość, co obecnie jest rzadko spotykane.
"Opowiadania bożonarodzeniowe" to wyjątkowy i magiczny zbiór - lektura na długie lata i dla całej rodziny. Do czytania w wolne popołudnia, długie, zimowe wieczory, samodzielnie jak i w rodzinnym gronie. Pełna klimatu, nastroju, magii i niezwykłości. Lektura po którą warto sięgnąć.
Osobiście najbardziej spodobało mi sie ostatnie opowiadanie pt "Święta noc", które w piękny sposób mówi o Wigilii i Świętach Bożego Narodzenia
Zbiór 13 przeróżnych opowiadań o Świętach i zimie, których autorami są wybitni pisarze. Znajdziemy tutaj utwory przeznaczone dla dzieci, młodzieży jak i dorosłego czytelnika. Ich klimat jest różnorodny ale je wszystkie łączy wyjątkowy nastrój, baśniowy klimat oraz biała zima.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpowiadania w zależności od gustu, czytelnik uzna za lepsze lub gorsze, natomiast od wieku -...
Jest to zbiór kilkunastu opowiadań o tematyce zimowo-bożonarodzeniowej.
Tego zimowego klimatu dodaje również wyjątkowe wydanie książki, począwszy od nietypowego jej formatu, który pasuje do takiego bajkowego zbioru, a skończywszy oczywiście na świetnej szacie graficznej. Książka jest bogato ilustrowana, nawet bardzo, praktycznie każdą stronę zdobi jakiś obrazek, nie mówiąc już o tych całostronicowych. Rysunki te są bardzo urokliwe i plastyczne, dobrze dopełniają, a nawet potęgują ten zimowy, mroźny i jakże bliski mi klimat i nastrój bijący z opowieści. Co prawda nie wiem czy mam rację, ale właśnie w ten sposób wyobrażam sobie bogato ilustrowany zbiór baśni z dawnych lat.
Same opowiadania również składają się na wyjątkowość tej książki. Każde z nich oczywiście traktuje o zimie lub Świętach, przedstawiając uroki tej pięknej pory roku, ale także i niedogodności z nią związane, zwłaszcza podczas podróży na szlaku - choć sam chętnie bym takie przygody przeżył, lub te już najbardziej tragiczne, pokazane w "Dziewczynce z zapałkami".
Czytając można przez chwilę poczuć jak kiedyś wyglądały zimy, bez tych wszystkich udogodnień naszych czasów. Może trochę to naiwne z mojej strony, ale to naprawdę coś pięknego.
"Opowiadanie Bożonarodzeniowe" to idealna pozycja do czytania na Święta, tudzież inne zimowe, mroźne dni. Najlepiej w fotelu, przy kominku, jak się ma, a jak nie to trzeba znaleźć inny ciepły i przytulny zakątek w domu, bo to taka właśnie książka - pełna zimowego ciepła, uroku i przedświątecznego nastroju.
Jest to zbiór kilkunastu opowiadań o tematyce zimowo-bożonarodzeniowej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTego zimowego klimatu dodaje również wyjątkowe wydanie książki, począwszy od nietypowego jej formatu, który pasuje do takiego bajkowego zbioru, a skończywszy oczywiście na świetnej szacie graficznej. Książka jest bogato ilustrowana, nawet bardzo, praktycznie każdą stronę zdobi jakiś obrazek, nie...
Opowiadania bożonarodzeniowe to opowieści o Bożym Narodzeniu, ale przede wszystkim o zimie. O różnych ludziach, rożnych miejscach i rożnych kulturach. Są traperzy w Ameryce Północnej, Indianie, walczący z groźnym powiewem wiatru północnego, wzruszające opowiadanie o wzajemnych prezentach pary zakochanych, o pięknie Nocy Narodzenia wśród bogaczy i biedaków, o śladach na śniegu, tropionych przez Pana Rybkę. Mi najbardziej przypadły do gustu opowieści rosyjskich autorów -od ludowej baśni o panu zimy Mróźko, przez opowiadanie Bułhakowa i Tołstoja do cudnej sentymentalnej i parodystycznej historii Puszkina. Pięknie wydana, literacko świetna książka dla dorosłych i dzieci (Andersen, Bracia Grimm),nie tylko na czas świąteczny, ale cała zimę.
Opowiadania bożonarodzeniowe to opowieści o Bożym Narodzeniu, ale przede wszystkim o zimie. O różnych ludziach, rożnych miejscach i rożnych kulturach. Są traperzy w Ameryce Północnej, Indianie, walczący z groźnym powiewem wiatru północnego, wzruszające opowiadanie o wzajemnych prezentach pary zakochanych, o pięknie Nocy Narodzenia wśród bogaczy i biedaków, o śladach na...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to