Bajki Charles'a Perraulta

„Moje książeczki. Księga pierwsza” to solidna książka w grubej oprawie z czarnym kotem w czerwonych butach na okładce. W środku znajdziemy ilustracje przypominające dziecięce malowanki i utwory z bardzo dużą czcionką. Zawiera ona bajki znane nam z dzieciństwa.”Koniczyna pana Floriana” Heleny Behlerowej przenosi dzieci w świat końskich marzeń. Białogrzywek z karuzeli dzięki magicznej koniczynie zyskuje wolność, a Kasztanek piękne lejce. Adam Bahdaj w „Podróży w nieznane” wyprawia małą łakomą myszkę na środek jeziora, gdzie może ona zaznać radości, smutku, strachu i zawrzeć nowe, interesujące znajomości. Anna Świrszczyńska w „O wesołej Ludwiczce” pokazuje nam pogodną dziewczynkę zawierającą nietypowe znajomości, które mają opierać się na wzajemnym wspieraniu, radowaniu, szukaniu zalet w innych, niesieniu pomocy. Natomiast Ada Kopcińska w „Prawie wszystkich przygodach Zuzanny” pokaże małym czytelnikom świat z punktu widzenia ciekawskiego szczeniaka. Helena Bechlerowa podzieli się z nami magicznym „Zajączkiem z rozbitego lusterka”. Mały, niepozorny zwierzak staje się dla Piotrusia pocieszeniem w czasie jego chorób lub w deszczowe dni. Adam Bahdaj zaprosi nas na do obserwacji nietypowego „Wielkiego wyścigu”, a Hanna Januszewska przeniesie w świat „Złotego koszyczka” stylistycznie doskonale wpisującego się w rosyjskie baśnie. Całość bardzo dobrze uzupełniają ilustracje, które odbiegają od Disneyowskich kanonów, dzięki czemu otwierają dziecko na różnorodność. Akcja we wszystkich utworach toczy się wolno. Do tego użyto prostego języka zrozumiałego dla małych czytelników. Książkę polecam przedszkolakom. Bardzo dobrze sprawdzi się również podczas nauki czytania.

Dla mnie twórczość Wandy Chotomskiej to przykład na to że literatura dziecięca może być absolutnym mistrzostwem świata Piękno języka, tematów. Wspaniali bohaterowie Ogrom radości, wzruszeń. Coś co do dzieci trafia w punkt a w rodzicu przy okazji porusza czułe struny i raduje serducho Bardzo polecam

"Legendy Polskie" to zbior bogato ilustrowanych legend godnych polecenia dla nieco starszych dzieci (takich, ktore fascynuje znajdowanie szczegoliw na obrazkach). Kazdej legendzie poświęcona jest jedna strona, a rodzic za pomoca numerów przy poszczególnych elementach na obrazku wciela sie w role narratora. Dla ułatwienia wszystkie legendy sa w skrócie opowiedziane na wstępie.

To wydanie klasycznej powieści zachwyca już od pierwszego kontaktu. Na szczególne uznanie zasługuje świetne tłumaczenie, które oddaje lekkość i magię oryginału, jednocześnie pozostając bardzo przystępne dla młodszych czytelników mimo mocno filozoficznego przekazu. Ogromnym atutem książki są ilustracje Manueli Adreani – przepiękne, subtelne i pełne wyobraźni. Nie są przebodźcowujące, a wręcz przeciwnie: uwrażliwiają i pobudzają dziecięcą fantazję, pozwalając zatrzymać się na dłużej przy każdej stronie i naprawdę wejść w świat Oz. Z perspektywy dziecka można jednak dostrzec drobną niedogodność w układzie treści. W książce pojawiają się rozkładówki wypełnione wyłącznie ilustracją (co ma swój urok i buduje nastrój), po których następują strony niemal w całości tekstowe. Dla młodszych dzieci taka zmienność może być momentami trudniejsza do śledzenia i utrzymania koncentracji. Mimo tego niewielkiego mankamentu, jest to wydanie zdecydowanie warte uwagi – piękne, dopracowane i sprzyjające rozwijaniu wyobraźni. Idealne zarówno do wspólnego czytania, jak i pierwszych samodzielnych spotkań dziecka z klasyką literatury. Jestem nim szczerze zachwycona.

Uwielbiam książki, a zwłaszcza te dla dzieci - mam do nich sentyment od czasów swojego dzieciństwa, a teraz mam nawet wymówkę, żeby je czytać, ponieważ czytam swojemu małemu dzieciowi. Kupiłam ją zachęcona ładną oprawą graficzną i opisem książki. Mam jednak co do niej bardzo, ale to bardzo, mieszane uczucia. Obrazki, jak już wspomniałam, są naprawdę bardzo ładne, kolorowe i takie... hm... dziecięce :) Jednak dobór wierszy trochę mnie przeraził. Owszem, znajdziemy takie wiersze jak: Paweł i Gaweł, Na jagody, czy serię przygód kota, który nazywał się Pimpuś, ale są też wiersze i opowiadania, które mi osobiście nie pasują do dzieci. Może też jest to kwestia, jak dużym dzieciom się czyta, ale opowiadanie o Taradaju i Taradajce, Kwiecie paproci albo wiersz Golono czy strzyżono, budzą we mnie zdecydowanie mieszane uczucia. I to na tyle, że omijałam wyżej wspomniane utwory albo nie doczytałam ich do końca. Zdaję sobie sprawę, że pokazują one ważne prawdy i postawy życiowe, ale po bajkach dla dzieci oprócz morału, spodziewałam się również szczęśliwego zakończenia.

Pamiętam wiersze Pana Juliana ze swojego dzieciństwa. To niesamowite, że teraz mogę czytać to samo swojej córeczce. To jest właśnie siła klasyki. Z pokolenia na pokolenie i dalej się nie nudzi. Jeśli chodzi o twórczość Pani Ireny, to nie przypominam sobie abym wcześniej miała z nią styczność. Aczkolwiek nawet czytając teraz, mogę śmiało stwierdzić, że wiersze tak samo piękne jak brata, ale te dwa opowiadania nie przypadły mi do gustu, a przynajmniej nie w całości. Córka też jakoś nie prosi o ponowne czytanie. O Pingwinku Kleofasie było całkiem ciekawe, ale mam niedosyt po zbyt szybkim - moim zdaniem - zakończeniu, a "Pampilio" w ogóle do mnie nie przemówił, chyba go nie zrozumiałam. Co nie zmieniła faktu, że książka, w ogóle dorobek rodzeństwa Tuwim, wart jest przeczytania. Jeśli chodzi o wygląd książki, to nie mam żadnych zarzutów. Gruby papier, piękne ilustracje, bardzo ładne wydanie. Do tego wielki plus za wspomnienia z dzieciństwa autorów. Całą rodziną uwielbiamy i czytamy dziecięcą klasykę. Polecam. ♥️

" Prawdziwie piękne jest to, co czyni człowieka lepszym ". A. Staël - Holstein " Piękne jest to, co podoba się całkiem bezinteresownie ". E. Kant " Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jena z najpiękniejszych baśni w historii literatury dziecięcej ! Po raz pierwszy opublikowana w 1740 r. W 1756 r. skrócona i uproszczona przez J - M. L. de Beaumont stała się podstawą dla większości późniejszych adaptacji. Pierwszy przekład w Polsce ukazał się 1768 r. Baśń doczekała się wielu adaptacji filmowych i najbardziej magicznego musicalu wszech czasów !!! Dobroć jest ważniejsza niż powierzchowny wygląd, prawdziwa miłość przezwycięży wszystkie przeszkody i przeciwności to ponadczasowe wartości przekazywane w tej cudownej baśniowej opowieści !!! Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne, polskie i zagraniczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. Wszystkim kochającym dzieci, POLECAM !!!

Tyle już o Puchatku napisano - zresztą, ilu czytelników (zwłaszcza małych), tylu Puchatków... Nie widzę sensu analizowania artystycznych zalet tej książki - to jest po prostu coś, co zostaje w człowieku na zawsze... ot, takie małe co nieco, chyba prosto z nieba...

Sztandarowy wybór baśni polskich, uzupełniony o mniej znane opowieści Ja uważam, że warto znać swoje "korzenie". A jeśli mowa o baśniach, to poznajemy dzięki nim ogrom spraw. Dawne wierzenia, obawy i styl życia. Ale również kawał historii i bazę, na której budowana została nasza kultura i sztuka Ilustracje, podobnie jak baśnie - trochę straszne i mocno klimatyczne Całość to pięknie wydana książka typu "must have". No, chyba że znacie je wszystkie na pamięć :) To wtedy zazdroszczę Ja czytam, dozuję sobie baśnie, z ogromną przyjemnością. Wracam dzięki nim do czasów dzieciństwa i opowiadań babci. Wy - sprawdźcie sami :)

Długo zastanawiałam się zanim sięgnęłam po Opowieści Biblijne wznowione ostatnio przez NK. Po dosyć traumatycznych przeżyciach z tego typu książeczkami w dzieciństwie, chciałam znaleźć takie opracowanie, aby syn nie miał powtórki z mojej wątpliwej rozrywki. Chyba wszyscy urodzeni w latach osiemdziesiątych otrzymali w prezencie komunijnym Biblię w obrazkach dla najmłodszych. Ja dostałam i niestety z ciekawością małego mola od razu zaczęłam czytać. A muszę jeszcze dodać, że do pierwszej komunii przystąpiłam w wieku siedmiu lat. Pamiętam swój strach, przerażenie i setki pytań, które pojawiły się w mojej głowi po lekturze. Oczywiście mama próbowała powstrzymać moją rozbuchaną już wtedy wyobraźnię i łagodzić sytuację tłumacząc swoimi słowami, to, co tak kiepsko zostało ujęte w książce. No nie polecam takich doświadczeń, szczególnie, że jak widać zostają w głowie na długo. Tymek zaczął od jakiegoś czasu zadawać coraz więcej pytań. Chce wiedzieć skąd się wziął na ziemi pierwszy ślimak, kwiatek i człowiek, gdzie jest pradziadzio, który zmarł jakiś czas temu. itp. Chciałabym, aby poznał wszystkie możliwe wersje w przystępny dla dziecka w jego wieku sposób. Opowieści Biblijne najpierw oczywiście przeczytałam sama. Przeczytałam od deski do deski i żałowałam, że nie wydano tej książki, kiedy ja potrzebowałam takiej lektury. Ośmioro autorów (znanych i cenionych twórców książek dla dzieci), przeróżne style, narracje. Tu opowiadanie, tam baśń czy historia opowiedziana z perspektywy uczestnika. I wszyscy oni tak pięknie i niezwykle łagodnie wprowadzają najmłodszych w świat bohaterów Starego i Nowego Testamentu. I nie ważne przecież, w co wierzymy – czytanie Biblii nie jest zarezerwowane tylko dla tych, którzy wierzą w to, co zapisano na jej kartach. To jedne z najważniejszych tekstów kultury, które powinniśmy znać (choćby dlatego, żeby rozumieć setki nawiązań, związków frazeologicznych, przysłów). I wbrew pozorom, jak się sama przekonałam, dzieciom wcale nie jest tak trudno się z nimi zmierzyć. Nie obowiązują je bowiem ograniczenia rozumowe, które dorosłym niejednokrotnie każą wątpić. Tymek słuchając historii Marcina Wrońskiego Stworzenie świata, czyli Bóg jest artystą, słuchał z otwarta buzią i pełnym zachwytem w oczach. Przyjął, stwierdził, że to super, a potem biegał z pędzelkiem po domu i tworzył. Nie wszystkie teksty przypadły mu do gustu, niektórych jeszcze nie zrozumiał i odłożyliśmy je na przyszłość, a jeszcze inne tak polubił, że każe sobie czytać po kilka razy. Tak jak przypuszczałam największe emocje wzbudziły w nim opracowania Grzegorza Gortata, pisane z perspektywy uczestnika. Ogromne znaczenie mają też ilustracje Anny Gensler. Niezwykle bajkowe i ciepłe, choć też nieco kanciaste. Pięknie współgrają łagodząc bądź co bądź poważne teksty. Cieszę się ogromnie, że grupa autorów, niezwykle wrażliwa na dziecięce uczucia i wyobraźnię stworzyła opracowania tekstów biblijnych z myślą właśnie o tych najmłodszych. To bardzo trudne zadanie, które moim zdaniem zaliczyli na piątkę z plusem. Historie są raczej zrozumiałe, a te, bardziej skomplikowane opatrzone są dodatkowymi wyjaśnieniami. Pobudzają wyobraźnię, odpowiadają na ważne pytania i zachęcają do dalszych poszukiwań. Nie straszą, choć też sztucznie nie infantylizują zmieniając całkowicie narrację. Próżno szukać tutaj zbytecznego moralizowania. Od razu da się wyczuć, że celem autorów było tylko i wyłącznie zapoznanie czytelników z ważnymi tekstami kultury. Polecamy!

Nie tego się spodziewałam. Liczyłam na coś bardziej krwawego i mrocznego. Może przeczytałam za dużo horrorów. A może gdybym czytała to parę lat wcześniej to bym odczuła jakiś lęk. W takiej wersji znałam Kopciuszka, Czerwonego Kapturka i Królewne Śnieżkę. Innych baśni w ogóle nie znałam i cieszę się, że mogłam je przeczytać. Na koniec każdego opowiadania są przypisy i notka od autora. Można poznać historię powstania baśni i podobne występujące w innych zbiorach.

Wspaniała książka! Z wielką przyjemnością czytałam poszczególne opowiadania, te znane i te mniej znane. Bardzo spodobało mi się opowiadanie "Ślady". Całość dopełniają przecudowne, oryginalne ilustracje czeskich ilustratorów. Polecam szczególnie na prezent pod choinkę.

Chcecie się dowiedzieć, co się stało z Małym Księciem po ukąszeniu przez żmiję? Przeczytajcie tę książkę. Mama ułożyla plan na życie dla swojego dziecka. Jej córka miała za zadanie dostać się do Akademii Werth. Jednak egzamin nie poszedł pomyślnie. Mama miala przygotowany plan B. Przeprowadzka do miejscowości, w której znajduje szkoła doprowadzi do przyjęcia jej córki to tej szkoły. Dziewczynką przez całe wakacje ma tylko się uczyć. Poznaje sąsiada pilota, ktory remontuje swoj samolot. Staruszek opowiada swoją przygodę na pustyni. Dziewczynka poznaje historię Małego Księcia i jego miłości do róży. Starzec pragnie wyremontować samolot i wyruszyć w podróż, aby odnaleźć swojego przyjaciela. Jak skończy się znajomość dziewczynki z legendarnym pilotem?

Bajki Brzechwy w przewadze znakomite, choć zdarzają się gorsze, jak np. Pan Doremi. Rysunki piękne, ale pojawił się zgrzyt w bajce Krasnoludki w ciepłych krajach. W treści jest: "jak widzicie na obrazku", a obrazka autorstwa J. Richter-Magnuszewskiej brak.

Jedno jest pewne, Bracia Grimm stworzyli najbardziej nieoczekiwane remake'i znanych na całym świecie "Baśni Braci Grimm" ;) Fenomenalna przygoda pozwalająca na nowo odkryć to, co niby dobrze znane. Czapki z głów dla translatorki, Pani Elizy Pieciul-Karmińskiej, za profesjonalizm i oddanie w ręce polskich czytelników nie tyle zbioru przetłumaczonych historyjek, co możliwości doświadczenia niemalże oryginału.

Bajka o królewnie Śnieżce w wersji Marii Krüger to oczywiście wielce pouczająca bajka dla dzieci, a właściwie dla grzecznych małych królewien, aby takimi były zawsze. Ileż się tam kryje klasycznych stereotypów. Pozytywna królewna/księżniczka (często zastanawiałem się nad tym, jaka jest różnica między nimi) to blondynka, która nie roztaje się ze swoją złotą koroną (gotuje z nią, a nawet z nią śpi). Jest grzeczna i dobra niemal dla wszystkich. Jest uwielbiana przez wszystkich. Ta dobroć jest potem źródłem jej problemów. Ciągle pouczana, mimo wszystko notorycznie ufa nieznajomym. Zła królowa, też może być piękna, tyle że jest brunetką. Jej uwielbienie samej siebie jest wręcz chorobliwe i obsesyjne. Nie wystarcza jej, że jest bardzo, bardzo piękna. Ona musi swoją urodą przyćmiewać wszystkich. Biedne dziewczynki karmione są wizją kanonu piękna à la Barbi, gdzie królewnom o talii osy nie szkodzi nawet regularne opychanie się ciasteczkami z kremem i kakao z bitą śmietaną. Na koniec pojawia się przypadkowy piękny i młody królewicz na białym koniu. Szkoda, że tak mało lub wcale nie ma, młodych pięknych królewiczów. Drogie, przyszłe piękne królewny, bądźcie dobre i miłe dla wszystkich, aby w przyszłości zasłużyć sobie na księcia z bajki.

Najpiękniejsze wiersze i historyjki dla dzieci, na których się człowiek wychował i bez których ciężko by było być takim samym jak teraz... Wiele z tych bajek mimo upływu wielu, wielu lat pozostają w pamięci... Bo trudno zapomnieć takiego tekstu: "Pan Kotek był chory i leżał w łóżeczku"... Wiersz ten osładzał czas spędzany w domu i w łóżku w czasie choroby... Jak dla mnie klasyka i arcydzieło... Polecam...

"Kopciuszek" autorstwa Charlesa Perraulta to jedna z najbardziej znanych wersji tej baśni na świecie. Francuski pisarz stworzył opowieść, która od wieków fascynuje czytelników w każdym wieku. Perrault nadał bajce wyjątkowy francuski szyk. Opisy strojów, balów i pałaców są pełne elegancji i wyrafinowania. Wróżka, która pomaga Kopciuszkowi, dodaje bajce elementu magii. Przemiana z dziewczyny w księżniczkę jest niezwykle efektowna i podkreśla motyw przemiany. Perrault wplata w swoją opowieść morał o tym, że dobro zawsze zwycięża, a cierpliwość i wytrwałość są nagradzane. Choć bajka jest skierowana przede wszystkim do dzieci, zawiera też subtelne przesłania społeczne. Kopciuszek symbolizuje osoby pokrzywdzone przez los, które mimo wszystko odnajdują szczęście. Tematy poruszane w bajce, takie jak miłość, zazdrość, dobro i zło, są uniwersalne i odnajdujemy je w każdej kulturze. Klasyczny happy end, w którym dobro zwycięża, sprawia, że bajka jest pełna nadziei i optymizmu. Perrault używa pięknego i poetyckiego języka, który sprawia, że czytanie tej bajki jest prawdziwą przyjemnością.

Książka, którą po prostu trzeba pokazać dzieciom. Jest wielowymiarowa, dlatego po jej przeczytaniu możemy porozmawiać zarówno o byciu grzecznym/niegrzecznym, o przyjaźni, o roli domów opieki dla sierot, o historii itd. Komiksowa forma podoba się także chłopcom, dlatego warto poświęcić jeden wieczór na lekturę i rozmowę. Polecam zarówno jako matka 7-latka, jak i pedagog. Wartościowy tytuł.

Kiedy dajesz młodszym kawałek cząstki siebie i tego co Ty mogłeś doświadczyć i pokazać swoje dzieciństwo w takich książkach jak te... jest to wspaniałe. Szczególnie wtedy, kiedy dziecko samo garnie się do czytania lub prosi Cię o przeczytanie tego, co niegdyś sama chętnie chciałaś czytać. Czytanie wzbogaca i kreuje naszą wyobraźnię. Czytajmy dzieciom.