Kresy imperium. Szkice i materiały do dziejów polityki Rosji wobec jej peryferii (XVIII-XXI wiek)

Dobrych wrażeń o Panu Henryku dostarczyła nam onegdaj jego rzeczowa i dość bezlitosna „Policja tajna przy robocie”. Bez specjalnych ceregieli sięgnęliśmy zatem po pozycję niniejszą. Stanowi ona o czym zreszta wyraźnie ostrzega okładka zbiór szkiców, powiązanych dość karkołomnie w całość tematem relacji Rosji z jej nieszczęsnymi sąsiadami. Ponieważ zaś Rosja na przestrzeni dziejów miała tych sąsiadów niemało i dla prawie każdego z nich na pewnym etapie to sąsiedztwo przechodziło w stan najczęściej przymusowej adopcji to z pewnością jest o czym pisać. W szczególności będąc synem narodu stanowiącego złośliwą pinezkę w łożu tego kto akurat rezyduje na Kremlu. Złośliwą, bo w przeciwieństwie do większości słowiańszczyzny, przynajmniej nieśmiało zerkająca, a od pewnego czasu całkiem już tęsknie spoglądająca ku łacińskiej kulturze Zachodu. I tam też lokującą swoje uczucia i tożsamość (co zreszta jak wiemy też nie kończy się zawsze szczęśliwie). A przy tym mającą niezupełnie wiadomo skąd i czym usprawiedliwione poczucie odrębności i wyjątkowości każące uparcie odrzucać dobrodziejstwo rosyjskiej kurateli. Stąd pewnie znacząca cześć materiału zgromadzonego w książce poświęcona jest intelektualnym piruetom jakie musieli wykręcać rosyjscy doktrynerzy polityczni, chcąc jakoś logicznie tę relację ze swoim enfant terrible zdefiniować i opisać. Co w dużym uproszczeniu można sprowadzić do popularnego onegdaj: Kura nie ptica, Polsza nie zagranica.
Bardziej pod górkę mieli chyba tylko z ludami Kaukazu.
***
Nieco męcząca jest pewna powtarzalność przytaczanych ideologów i ich płodów.
Miejscami doskonały esej o Michale Grabowskim jako ilustracja niszowego w naszym narodowym uniwersum niekoniecznie mickiewiczowskiego modelu miłości do Ojczyzny. Plus Ukraina jako wciąż najważniejszy klucz do polskiej niezawisłości.
Na koniec zaś nieco już nieaktualny rys geopolityki Azji Środkowej z przełomu XX i XXI wieku.

Dobrych wrażeń o Panu Henryku dostarczyła nam onegdaj jego rzeczowa i dość bezlitosna „Policja tajna przy robocie”. Bez specjalnych ceregieli sięgnęliśmy zatem po pozycję niniejszą. Stanowi ona o czym zreszta wyraźnie ostrzega okładka zbiór szkiców, powiązanych dość karkołomnie w całość tematem relacji Rosji z jej nieszczęsnymi sąsiadami. Ponieważ zaś Rosja na przestrzeni...