Sandman: Zabawa w ciebie

Podoba mi się ta seria. Nowa postaci, Sandman ledwo się pojawia, ale to nadal to samo. Jedna różnica jest taka, że wyraźnie czuć inspirację innym utworem – Alicją w krainie czarów – oraz silnym naciskiem na większą ilość dialogów. Naprawdę dobrych, momentami szybkich dialogów. Są wyraziste i pochłaniają. Kreski nadal nie umiem skomentować, chyba bliżej jej do metody grafiki. Sama postać Morfeusza tym razem ma mocniej zarysowane kości policzkowe. A historia jest brutalna. To jest o snach bohaterów i widzimy, co im się śni. Ludzie umierają na kartach tej powieści. Ich ciała są niszczone. Tematycznie jest tu też aborcja, transseksualność, psychika. Sporo tutaj momentów, które przytłaczają tym, co widzimy – ten tom autentycznie ma prawo podchodzić pod horror.

Wciągnęła mnie konstrukcja narracyjna, jak wiele detali jest niewiadoma, a część po prostu okazuje się być niewyjaśniona. Fabuła o percepcji, o przetwarzaniu rzeczywistości przez fantazję, o pogrążaniu się w fantazji. I ta złowieszcza nieobecność morału, ponieważ sama protagonistka nie umie dojść do żadnych wniosków. Ludzie zginęli, cała kraina musiała umrzeć… I po tym wszystkim pozostaje pustka. Ciarki. Też będę wracać. Moment do zastanowienia: życie Barbie zostało uratowane, bo jej przyjaciółka opuściła pokój, aby uratować starszej życie podczas katastrofy. „Nie lubię psów” – hm.

Podoba mi się ta seria. Nowa postaci, Sandman ledwo się pojawia, ale to nadal to samo. Jedna różnica jest taka, że wyraźnie czuć inspirację innym utworem – Alicją w krainie czarów – oraz silnym naciskiem na większą ilość dialogów. Naprawdę dobrych, momentami szybkich dialogów. Są wyraziste i pochłaniają. Kreski nadal nie umiem skomentować, chyba bliżej jej do metody...

Podobała mi się przedmowa, którą oczywiście przeczytałam pod koniec, bo spoilery. Całkiem trafne podsumowanie, o czym ten tom jest.

No jest o kobietach. O tym, czym chcą być a czym nie, jak je postrzegają inni i co im przypisują, co wymagają a czego nie. Ale to też historia o jednym gościu, który chce być kobietą, ale boi się utracić część siebie [wcale mu się nie dziwię, też nic tracić nie chcę], i dlatego jest najbardziej kobiecy z nich wszystkich. Nooo, jest to trochę pogmatwane, ale takie pewnie miało być.

Podobała mi się przedmowa, którą oczywiście przeczytałam pod koniec, bo spoilery. Całkiem trafne podsumowanie, o czym ten tom jest.

No jest o kobietach. O tym, czym chcą być a czym nie, jak je postrzegają inni i co im przypisują, co wymagają a czego nie. Ale to też historia o jednym gościu, który chce być kobietą, ale boi się utracić część siebie [wcale mu się nie dziwię,...

W pewien sposób odpoczynek od głównych losów Morfeusza. Historia wspomnianej wcześniej Barbie i jej (nieprzypadkowego) snu. Klimat, ciekawe postaci, wartościowy wstęp i dużo refleksji o tożsamości. Przenikanie się "snu" i "jawy" przenika też do codzienności. Potwierdzenie wysokiego poziomu serii.

W pewien sposób odpoczynek od głównych losów Morfeusza. Historia wspomnianej wcześniej Barbie i jej (nieprzypadkowego) snu. Klimat, ciekawe postaci, wartościowy wstęp i dużo refleksji o tożsamości. Przenikanie się "snu" i "jawy" przenika też do codzienności. Potwierdzenie wysokiego poziomu serii.

Opowieść z jedynie marginalnym udziałem Pana Snów to pomysł, który zdecydowanie sprawdził się w przypadku „Zabawy w ciebie”. Oto bowiem przenosimy się do Nowego Jorku, gdzie mieszka Barbie, od pewnego czasu mająca problem ze snami, a w zasadzie to z ich brakiem. Tymczasem w równoległym świecie, zwanym Krainą, kilka nietuzinkowych istot podejmuje próbę sprowadzenia tam Barbie, zwaną przez nich księżniczką Barbarą. Jest ona bowiem jedyną osobą, która może powstrzymać tajemniczą Kukułkę, siejącą strach i terror. W całą sytuację wplątane zostają inne osoby zamieszkujące w tej samej kamienicy, co główna bohaterka, odgrywając różne role i kończąc je z różnym efektem. Standardowo w historii nie brakuje absurdu i szaleństwa, przy czym jest ich chyba trochę mniej niż w poprzednich tomach. Polecam

Opowieść z jedynie marginalnym udziałem Pana Snów to pomysł, który zdecydowanie sprawdził się w przypadku „Zabawy w ciebie”. Oto bowiem przenosimy się do Nowego Jorku, gdzie mieszka Barbie, od pewnego czasu mająca problem ze snami, a w zasadzie to z ich brakiem. Tymczasem w równoległym świecie, zwanym Krainą, kilka nietuzinkowych istot podejmuje próbę sprowadzenia tam...

Na ten moment - mój ulubiony tom. Miałem ciary jak podczas czytania "Strażników" czy "Zabójczego żartu" Moore'a, czyli jednych z moich dwóch ukochanych komisków.

Na ten moment - mój ulubiony tom. Miałem ciary jak podczas czytania "Strażników" czy "Zabójczego żartu" Moore'a, czyli jednych z moich dwóch ukochanych komisków.

Ciężko zawsze prowadzi mi się analizę komiksów, szczególnie tych o Panie snów. Doskonale za to robi to jeden z redaktorów we wstępie, który radzę przeczytać po skończeniu całego komiksu. Co ciekawe główny bohater występuje tu bardzo mało, bo historia opowiada dalszy ciąg snów jednej z bohaterek poprzednich części czyli Barbie. Ta musi powrócić do krainy swojego snu by zrobić coś, o czym jeszcze nie wie. Za nią podążają inne kobiety z bloku, w którym mieszka. Potem giną kolejne postacie zarówno w świecie snu, jak i tym prawdziwym. Zresztą oba te światy do siebie przenikają, więc jest niezłe zamieszanie. Tak czy inaczej warto przeczytać.

Ciężko zawsze prowadzi mi się analizę komiksów, szczególnie tych o Panie snów. Doskonale za to robi to jeden z redaktorów we wstępie, który radzę przeczytać po skończeniu całego komiksu. Co ciekawe główny bohater występuje tu bardzo mało, bo historia opowiada dalszy ciąg snów jednej z bohaterek poprzednich części czyli Barbie. Ta musi powrócić do krainy swojego snu by...

Komiks fajny ale tylko dobry. Pewnie przez moje osobiste preferencje. Zejście z głównego wątku, na poboczną postać jaką jest Barbie. Nie pomogło. Przyjemna historia, jej duża część dzieje się w śnie. Nadal jest klimat ale lekko się wynudziłem.

Komiks fajny ale tylko dobry. Pewnie przez moje osobiste preferencje. Zejście z głównego wątku, na poboczną postać jaką jest Barbie. Nie pomogło. Przyjemna historia, jej duża część dzieje się w śnie. Nadal jest klimat ale lekko się wynudziłem.

To nadal jest dobry komiks, ale jak dla mnie po genialnej Porze Mgieł już nieco słabszy.
Ponownie opuszczamy główny wątek, żaby poświęcić cały tom śnie jednej z bohaterek pomysłu. Mam wrażenie że nie było tu niczego, czego nie było już w poprzednich tomach (a do tej pory zawsze czymś udało się mnie zaskoczyć).

To nadal jest dobry komiks, ale jak dla mnie po genialnej Porze Mgieł już nieco słabszy.
Ponownie opuszczamy główny wątek, żaby poświęcić cały tom śnie jednej z bohaterek pomysłu. Mam wrażenie że nie było tu niczego, czego nie było już w poprzednich tomach (a do tej pory zawsze czymś udało się mnie zaskoczyć).

Tak jak uwielbiam komiksy o Sandmanie, tak tę część trochę przemęczyłam. Ten tom skupia się głównie na Barbie - jednej z postaci, która przewinęła się już we wcześniejszych częściach - oraz jej przyjaciołach, tych na jawie i we śnie. I tak jak przypadły mi do gustu postacie ze świata rzeczywistego, tak wyimaginowany świat Barbie zupełnie do mnie nie trafił. Poza tym strasznie brakowało mi samego Sandmana, który w tej części jest jedynie postacią epizodyczną. Mam nadzieję, że w następnych tomach będziemy mieć z nim więcej do czynienia. Plus za zgrabne zakończenie historii.

Tak jak uwielbiam komiksy o Sandmanie, tak tę część trochę przemęczyłam. Ten tom skupia się głównie na Barbie - jednej z postaci, która przewinęła się już we wcześniejszych częściach - oraz jej przyjaciołach, tych na jawie i we śnie. I tak jak przypadły mi do gustu postacie ze świata rzeczywistego, tak wyimaginowany świat Barbie zupełnie do mnie nie trafił. Poza tym...

Wyzwanie LC sierpień 2022 - Przeczytam komiks
Moim ulubieńcem niezmiennie jest Morfeusz. Z reguły dostaje najbardziej ekspresyjne graficznie kadry. Choć w tomie 5 nie ma go za wiele, a fabuła jest oparta zaledwie na dwóch wątkach, ubogo jak na serię, to i tak miałam frajdę. Bo mocno żeńska obsada dodaje nową perspektywę, bo wiedźma chodzi w różowych króliczko-papuciach, bo idea mentalnej kukułki zaskakuje prostotą i trafnością.
Godne zadośćuczynienie po zawodzie poprzednim tomem.

Wyzwanie LC sierpień 2022 - Przeczytam komiks
Moim ulubieńcem niezmiennie jest Morfeusz. Z reguły dostaje najbardziej ekspresyjne graficznie kadry. Choć w tomie 5 nie ma go za wiele, a fabuła jest oparta zaledwie na dwóch wątkach, ubogo jak na serię, to i tak miałam frajdę. Bo mocno żeńska obsada dodaje nową perspektywę, bo wiedźma chodzi w różowych króliczko-papuciach, bo...