Szkło, śnieg i jabłka oraz inne historie

Powiem bez ogródek, kupiłam to jedynie dla komiksu o Królewnie Śnieżce, bo nie dość, że ma NIESAMOWITĄ oprawę graficzną, przywodzącą na myśl te wszystkie wariacje w duchu wschodniosłowiańskim ilustracji do baśni braci Grimm, to w dodatku jest to komiksowa wersja mojego ulubionego opowiadania Neila Gaimana. Reszty historii nie przeczytałam, a teraz ta książka jest w jakimś kartonie, schowana, ale to nie znaczy, że kiedyś nie wrócę do niej.
Bo wrócę.
Tak samo, jak wracałam do zbioru "Dym i Lustra".
Jedynie po to, by po raz kilkunasty przeczytać "Śnieg, jabłka, heban", nic więcej.

Powiem bez ogródek, kupiłam to jedynie dla komiksu o Królewnie Śnieżce, bo nie dość, że ma NIESAMOWITĄ oprawę graficzną, przywodzącą na myśl te wszystkie wariacje w duchu wschodniosłowiańskim ilustracji do baśni braci Grimm, to w dodatku jest to komiksowa wersja mojego ulubionego opowiadania Neila Gaimana. Reszty historii nie przeczytałam, a teraz ta książka jest w jakimś...

Ciekawe trzy historie, mi najbardziej przypadła do gustu tytułowa opowieść czyli mroczna wersja królewny Śnieżki. Wspaniałe ilustracje.

Ciekawe trzy historie, mi najbardziej przypadła do gustu tytułowa opowieść czyli mroczna wersja królewny Śnieżki. Wspaniałe ilustracje.

To jest dokładnie ta wersja królewny śnieżki którą zawsze chciałam przeczytać. Nie tą co teraz Ð!$n3y zrobił, bez wartości i głębi. Ta historia pokazuje jak różnie może być przedstawiona jedna historia..
No i mamy jeszcze dwa inne niezwykle intrygujące opowiadania do których przeczytania bardzo zachęcam.
Bardzo przyjemny zbiór opowiadań, który pomógł mi z zastojem czytelniczym (serio, jest to moja dopiero druga książka przeczytana w 100% w tym roku chyba)

To jest dokładnie ta wersja królewny śnieżki którą zawsze chciałam przeczytać. Nie tą co teraz Ð!$n3y zrobił, bez wartości i głębi. Ta historia pokazuje jak różnie może być przedstawiona jedna historia..
No i mamy jeszcze dwa inne niezwykle intrygujące opowiadania do których przeczytania bardzo zachęcam.
Bardzo przyjemny zbiór opowiadań, który pomógł mi z zastojem...

Jack od zawsze wierzył w potwory. Noc kryła zło, a dzień zawsze oznaczał bezpieczeństwo. Do czasu. Do czasu dotarcia do mostu...

Piętnastoletni Enn jest dość nieśmiały. Daje się jednak namówić przyjacielowi na prywatkę u nieznajomej. Chłopcy mylą imprezy i trafiają... na domówkę "dziewczyn z wymiany".
Wdowa po królu, zleca zabicie swej pasierbicy... Czyni to dla dobra poddanych. Poznajcie Śnieżkę oczami jej macochy.

"Trollowy most", „Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach” i „Szkło, śnieg i jabłka” to adaptacje opowiadań słynnego pisarza Neila Gaimana. Osobliwy nastrój, tajemnica oraz niedopowiedzenia tworzą mocny, niezapomniany komiks. Szata graficzna idealnie współgra z opowiadanymi historiami.
Moje serce skradło tytułowe opowiadanie, którego ilustracje zainspirował Henry Patrick Clarke, irlandzki artysta zajmujący się witrażami oraz ilustrowaniem książek.

Jack od zawsze wierzył w potwory. Noc kryła zło, a dzień zawsze oznaczał bezpieczeństwo. Do czasu. Do czasu dotarcia do mostu...

Piętnastoletni Enn jest dość nieśmiały. Daje się jednak namówić przyjacielowi na prywatkę u nieznajomej. Chłopcy mylą imprezy i trafiają... na domówkę "dziewczyn z wymiany".
Wdowa po królu, zleca zabicie swej pasierbicy... Czyni to dla dobra...

Trzy historie Neila Gaimana, bez udziału Sandmana. W pierwszej, dzieciak szwędający się po terenach pozamiejskich spotyka obleśnego trolla. Udaje mu się uniknąć pożarcia, ale stwór będzie dalej na niego czekał pod mostem. Kto czytał Gaimana wcześniej, ten wie, że facet często nie mówi "wprost". Niekiedy piekielnie trudno odszyfrować, co poeta ma na myśli. Domyślam się o czym była ta historia, ale nie zdradzę wam. Podobnie z drugą opowieścią. Dwóch kumpli, jeden nieśmiały, drugi (podobno) kobieciarz, trafiają na imprezę pełną dziewczyn. Tyle, że one są jakieś dziwne. Jak z innej planety. Trzecia historia jest łatwiejsza do ogarnięcia, a jeśli przypomni wam Śnieżkę, to będziecie na dobrej ścieżce. Neil pozmieniał trochę role. Szkoda, że finału nie zmienił.

Do przełożenia na karty komiksu opowiadań, które wcześniej ukazały się drukiem, Gaiman zatrudnił świetnych rysowników. Kawał dobrej roboty. Każda część – inny styl. Tytułowa nawiązuje do secesji. Chyba. Miałem kiedyś książkę z baśniami Puszkina. Coś w tym stylu. Polecam.

8/10.

Trzy historie Neila Gaimana, bez udziału Sandmana. W pierwszej, dzieciak szwędający się po terenach pozamiejskich spotyka obleśnego trolla. Udaje mu się uniknąć pożarcia, ale stwór będzie dalej na niego czekał pod mostem. Kto czytał Gaimana wcześniej, ten wie, że facet często nie mówi "wprost". Niekiedy piekielnie trudno odszyfrować, co poeta ma na myśli. Domyślam się o...

Oprócz samego, iście genialnego konceptu, na największe pochwały zasługuje szata graficzna. Colleen Doran przedstawiła tę mroczną adaptację horroru w przepięknym secesyjnym stylu, który zapiera dech w piersiach. Śmiertelna niewinność i drapieżna natura Snow White są wyraźnie widoczne na stronach. Detale, przemyślany rozkład kadrów, kreska – wszystko jest tak niesamowicie na miejscu, że prawdopodobnie komiks ten mógłby być pozbawiony słów Gaimana, a i tak by się obronił. Chciałbym zobaczyć większą ilość takich horrorowych reinterpretacji klasycznych bajek i baśni!
Więcej przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2022/07/28/szklo-snieg-jablka-i-inne-historie-recenzja-komiksu/

Oprócz samego, iście genialnego konceptu, na największe pochwały zasługuje szata graficzna. Colleen Doran przedstawiła tę mroczną adaptację horroru w przepięknym secesyjnym stylu, który zapiera dech w piersiach. Śmiertelna niewinność i drapieżna natura Snow White są wyraźnie widoczne na stronach. Detale, przemyślany rozkład kadrów, kreska – wszystko jest tak niesamowicie na...

Kolejny komiks od Neila Gaimana „Szkło, śnieg, jabłka i inne historie” wypadł znacznie lepiej. Trzy historie, które poznałam w tym tomie są bardziej ze sobą spójne, przedstawiają trzy ciekawe style rysunkowe i rzeczywiście mają ze sobą coś wspólnego.
Najbardziej lubię retelling Królewny Śnieżki, który pokochałam już w zbiorze opowiadań. Jest ciekawy, krwawy i zaskakujący, a w tym konkretnie przypadku nie mogę nie wspomnieć o zachwycających rysunkach. Jeden z najpiękniejszych komiksów jakie widziałam, po prostu cudo.
Druga historia, „Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach” jest… dziwna. Trochę mnie bawiła, trochę niepokoiła, chociaż z całego zbioru jest zdecydowanie najlżejsza. Żałuję tylko, że końcówka zostawiła aż tyle niedomówień, byłam bardzo ciekawa kobiet z prywatki, tego co sobą reprezentowały. Końcówka trochę zbyt urwana, ale wciąż to coś ciekawego.
„Trollowy most” to z kolei najsmutniejsza i dla mnie bardzo niepokojąca historia. Początkowo wzięłam to za historię o dorastaniu, jednak to nie to. To przykra opowieść o odchodzeniu. Główny bohater nie radzi sobie z życiem, o które mimo wszystko za każdym razem się targuje aż docieramy do smutnego finału. Było mi go żal, chociaż był dupkiem.
Ten zbiór znacznie bardziej polecam, przede wszystkim ze względu na piękne rysunki.
~Idris

Kolejny komiks od Neila Gaimana „Szkło, śnieg, jabłka i inne historie” wypadł znacznie lepiej. Trzy historie, które poznałam w tym tomie są bardziej ze sobą spójne, przedstawiają trzy ciekawe style rysunkowe i rzeczywiście mają ze sobą coś wspólnego.
Najbardziej lubię retelling Królewny Śnieżki, który pokochałam już w zbiorze opowiadań. Jest ciekawy, krwawy i zaskakujący, a...

Nie oczekiwałem niczego, a dostałem przeżycie, jakiego nie miałem od kiedy pierwszy raz czytałem Sandmana. Tytułowa historia zmiotła mnie z planszy. Piękne rysunki… w tomie są dwie inne prace, też świetne, ale taki retelling Królewny Śnieżki to coś niebywałego… po prostu wow :)

Nie oczekiwałem niczego, a dostałem przeżycie, jakiego nie miałem od kiedy pierwszy raz czytałem Sandmana. Tytułowa historia zmiotła mnie z planszy. Piękne rysunki… w tomie są dwie inne prace, też świetne, ale taki retelling Królewny Śnieżki to coś niebywałego… po prostu wow :)

W sumie to nie wiem co napisać bo tak najbardziej to podobał mi się ostatni komiks- tytułowy.... dla fanów polecam jak najbardziej . Plus za to ze każda cześć jest narysowana inna kreska

W sumie to nie wiem co napisać bo tak najbardziej to podobał mi się ostatni komiks- tytułowy.... dla fanów polecam jak najbardziej . Plus za to ze każda cześć jest narysowana inna kreska

Trzy bardzo różne historie, które łączy osobliwy nastrój, pewna nuta tajemnicy i niedopowiedzenia, która decyduje o ich uroku. Warstwa graficzna za każdym razem świetnie dopasowana do opowieści. Największe wrażenie robi tytułowa historia, jeden z lepszych mroczno-przewrotnych retellingów "Królewny Śnieżki", z jakimi miałam do czynienia, w warstwie graficznej inspirowany kunsztowną twórczością Harry'ego Clarke'a, ale pozostałe dwie są równie dobre, każda na swój własny sposób: "Trollowy most" tchnie nostalgią za zmarnowaną niewinnością (człowieka i krajobrazu),"Jak rozmawiać z dziewczynami" to świetna i wyrazista wariacja na temat nastoletnich kompleksów, przypominająca psychodeliczny sen. Czysta przyjemność.

Trzy bardzo różne historie, które łączy osobliwy nastrój, pewna nuta tajemnicy i niedopowiedzenia, która decyduje o ich uroku. Warstwa graficzna za każdym razem świetnie dopasowana do opowieści. Największe wrażenie robi tytułowa historia, jeden z lepszych mroczno-przewrotnych retellingów "Królewny Śnieżki", z jakimi miałam do czynienia, w warstwie graficznej inspirowany...