Potęga sławy

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

książka byłaby lepsza, gdyby autorka inaczej podeszła do tematu. to debiut autorki, która ewidentnie nie zna się na pisaniu, powinna posunąć się bardziej w stronę satyry lub dramatycznej akcji, ponieważ połączenie obu podgatunków zaowocowało niedbałą książką non-fiction. autorka traktuje tematy takie jak głód i wojna zbyt pogardliwie, dodając archetyp bridget jones – rosie richardson. początkowy wątek z olivierem był bezcelowy, ponieważ jego postać w ogóle nie była atrakcyjna, pseudoromantyczne zachowanie, które w zasadzie sprowadzało się do jego nachalnej natarczywości, nie przekonało mnie do jego „uroku”. banalny moment, gdy bohater wypowiada tytuł książki na głos, paląc jointa. nudny romans z lekarzem. to wszystko prowadzi do nieudanej książki, której celem prawdopodobnie było zmuszenie czytelników do refleksji nad pomocą humanitarną z krajów zachodnich. jeśli lubisz „dziennik bridget jones” i pobłażliwe traktowanie krajów trzeciego świata, ta książka powinna ci się spodobać.

książka byłaby lepsza, gdyby autorka inaczej podeszła do tematu. to debiut autorki, która ewidentnie nie zna się na pisaniu, powinna posunąć się bardziej w stronę satyry lub dramatycznej akcji, ponieważ połączenie obu podgatunków zaowocowało niedbałą książką non-fiction. autorka traktuje tematy takie jak głód i wojna zbyt pogardliwie, dodając archetyp bridget jones – rosie...

Książka ciekawa poprzez zestawienie dwóch światów: dostatniego i głodującego. Jednak język powieści jest prosty, niewyszukany. Bohaterowie opisani mało dogłębnie. Temat pomocy udzielanej przez bogatą część świata tej biednej i jej zorganizowania bardzo ważny. Okazuje się że ważne, jeżeli nie najważniejsze, jest by pomagać mądrze.

Książka ciekawa poprzez zestawienie dwóch światów: dostatniego i głodującego. Jednak język powieści jest prosty, niewyszukany. Bohaterowie opisani mało dogłębnie. Temat pomocy udzielanej przez bogatą część świata tej biednej i jej zorganizowania bardzo ważny. Okazuje się że ważne, jeżeli nie najważniejsze, jest by pomagać mądrze.

Książka z rozdwojeniem jaźni. Z jednej strony mamy bohaterkę, która póki jest w Londynie zachowuje się, myśli i działa jak, bardzo pechowa, ale jednak, Bridget Jones. Z drugiej strony mamy klęskę głodu w Afryce potraktowaną nielekko i momentami z patosem. Jak to się ma do siebie. No nijak. Zamiast napisać dwie książki, jedną o Bridget tkwiącej w toksycznym związku z zaburzonym kochankiem, a drugą o społecznej działaczce usiłującej zwrócić uwagę mediów na problemy głodu, ucisku i wojny, autorka zaserwowała nam niekoniecznie strawne danie z wymieszanych luźno bigosu z deserem.
Są w powieści ciekawe wątki spostrzeżenia jak na przykład ukazanie w jaki sposób działają toksyczne relacje i dlaczego tak łatwo w nie wpaść, a trudno się wydostać.
Ale są też rozwydrzone gwiazdy, które zmieniaja kierowcy położenie lusterek, żeby sprawdzić stan fryzury. Perfidia celebrytów naprawdę nie polega na tym że mają 50IQ, raczej że mając o 100 więcej przejawiają obojętność.
Przyklady można mnożyć. Nie twierdzę że książka to chała, z całego chic-litu to pewnie jedna z lepszych pozycji, ale wygląda jakby autorka miała ochote pisać o czymś ważnym, ale została przymuszona przez wydawcę do przymróżania oka i wkręcania na siłę gagów.

Książka z rozdwojeniem jaźni. Z jednej strony mamy bohaterkę, która póki jest w Londynie zachowuje się, myśli i działa jak, bardzo pechowa, ale jednak, Bridget Jones. Z drugiej strony mamy klęskę głodu w Afryce potraktowaną nielekko i momentami z patosem. Jak to się ma do siebie. No nijak. Zamiast napisać dwie książki, jedną o Bridget tkwiącej w toksycznym związku z...

Tematyka książki jakże ważna i poruszająca, niemniej sama historia i postać głównej bohaterki, przez większość książki jest po porostu nudna.

Tematyka książki jakże ważna i poruszająca, niemniej sama historia i postać głównej bohaterki, przez większość książki jest po porostu nudna.

Książkę dobrze się czyta, aczkolwiek przyznam szczerze, że spodziewałam się lżejszej, wręcz komediowe lektury. Niemniej jednak pozycja napisana w dobry sposób, pełna rozterek głównej bohaterki, przeplatana jednak zabawnymi w tej całej sytuacji historiami.

Książkę dobrze się czyta, aczkolwiek przyznam szczerze, że spodziewałam się lżejszej, wręcz komediowe lektury. Niemniej jednak pozycja napisana w dobry sposób, pełna rozterek głównej bohaterki, przeplatana jednak zabawnymi w tej całej sytuacji historiami.

Szmira. Sięgnąłem, bo pomyliłam autorki, przypisują Helen Fielding autorstwo Smażonych Zielonych Pomidorów, bo była na półce kwatery wakacyjnej, a za oknem lało jak z cebra. Jako zabijacz czasu. Ale wraz z poprawą pogodny nie wróciłam.
Może gdyby ją sfilmować jak Brigit Jones byłoby zabawnie, a tak jest irytująco.

Szmira. Sięgnąłem, bo pomyliłam autorki, przypisują Helen Fielding autorstwo Smażonych Zielonych Pomidorów, bo była na półce kwatery wakacyjnej, a za oknem lało jak z cebra. Jako zabijacz czasu. Ale wraz z poprawą pogodny nie wróciłam.
Może gdyby ją sfilmować jak Brigit Jones byłoby zabawnie, a tak jest irytująco.

Tak wiele zależy od tak niewielu, którym nie zależy. Banał.

Potęga sławy. O taaak, ma wielką moc. Ale komu ona służy? Garstce, w zdobyciu kolejnej setki, tysiąca, miliona? Celebryci, gwiazdy, osoby znane z tego, że są znane. Skąd ta wielka władza? Ojej, to my maluczcy szastamy nią bezmyślnie, to my wywyższamy, to my wznosimy, to my obarczamy. Kogo? Kogokolwiek.

Rosie zadała się z jednym takim ze świecznika. Miał nie po kolei w głowie ale mieszkał na Olimpie, wśród równych sobie, pławił się w swej chwilowej nieśmiertelności. Rosie się zadała i grzała się w tym sztucznym świetle. Ciągła huśtawka, nie dość dobra, za dobra. Jeden taki dał Rosie do wiwatu, przetracił jej skrzydełko, pogmerał w serduszku. Biedna Rosie. Głupia Rosie. O czym ona myślała?
Potem stoczyła się na samo dno. Do Afryki, do obozu uchodźców, na spotkanie głodowi. Rosie się zmieniła. Rosie dorosła. Wie czego nie chce.

Helen Fielding podejmuje temat trudny, z właściwym sobie humorem, lekko, nie trywializując jednak, opowiada o nawracającej pladze głodu w Afryce, o nierównym rozdziale dóbr, o bogatej północy i biednym południu. Czy to się kiedyś skończy? Może…raczej….nie.

Mnie się podobało.

Tak wiele zależy od tak niewielu, którym nie zależy. Banał.

Potęga sławy. O taaak, ma wielką moc. Ale komu ona służy? Garstce, w zdobyciu kolejnej setki, tysiąca, miliona? Celebryci, gwiazdy, osoby znane z tego, że są znane. Skąd ta wielka władza? Ojej, to my maluczcy szastamy nią bezmyślnie, to my wywyższamy, to my wznosimy, to my obarczamy. Kogo? Kogokolwiek.

Rosie...

ha! niby łatwe, lekkie choć temat nie do końca przyjemny. ale zbieżność pewnych doświadczeń oraz kapitalne poczucie humoru powodują, że czytało się świetnie. ja tam polecam jak najbardziej :)

ha! niby łatwe, lekkie choć temat nie do końca przyjemny. ale zbieżność pewnych doświadczeń oraz kapitalne poczucie humoru powodują, że czytało się świetnie. ja tam polecam jak najbardziej :)

Aż trudno uwierzyć, że autorką "Potęgi sławy" i "Bridget Jones" jest ta sama osoba! Na dodatek "Potęga sławy" jest debiutem Helen Fielding. Oczywiście, "Potęga sławy" to nie fizyka kwantowa, ale bardzo sprawnie napisane czytadełko, z całą galerią kapitalnie nakreślonych sympatycznych i niesympatycznych postaci i problemem wielkiego głodu gdzieś w tle. Polecam z czystym sumieniem na paskudny, deszczowy, samotny wieczór. No, niechby i na dwa:-)

Aż trudno uwierzyć, że autorką "Potęgi sławy" i "Bridget Jones" jest ta sama osoba! Na dodatek "Potęga sławy" jest debiutem Helen Fielding. Oczywiście, "Potęga sławy" to nie fizyka kwantowa, ale bardzo sprawnie napisane czytadełko, z całą galerią kapitalnie nakreślonych sympatycznych i niesympatycznych postaci i problemem wielkiego głodu gdzieś w tle. Polecam z czystym...