Janusz Korczak
Właściwie Henryk Goldszmit, ps. Stary Doktor lub pandoktor; polski pedagog, publicysta, pisarz, lekarz, działacz społeczny żydowskiego pochodzenia.
Prekursor działań na rzecz praw dziecka i całkowitego równouprawnienia dziecka. Wprowadził samorządy wychowanków, które miały prawo stawiać przed dziecięcym sądem swoich wychowawców. Zainicjował pierwsze pismo publikowane przez dzieci. Pionier działań w dziedzinie resocjalizacji nieletnich, diagnozowania wychowawczego, opieki nad dzieckiem trudnym.
W 1926 zainicjował pierwsze pismo redagowane w większości przez dzieci – „Mały Przegląd”. Jako Żyd-Polak poczuwał się do podwójnej identyfikacji narodowej.
Janusz Korczak zadebiutował we wrześniu 1896 pod pseudonimem Ryk w tygodniku satyrycznym „Kolce”.Był m.in. współautorem pisanej zespołowo powieści sensacyjnej Lokaj; od 1901 zaczął pisać felietony, których wybór pod tytułem Koszałki Opałki ukazał się w 1905 (łącznie było ich ponad 200). Tym samym spełniła się przepowiednia nauczyciela Korczaka z jego warszawskiego gimnazjum, który powiedział, podczas złapania chłopca na potajemnym czytaniu w czasie lekcji, że będzie pisał do nic nie znaczących gazet za 3 grosze za wiersz (w rzeczywistości stawka dla początkującego literata była w „Kolcach” dużo niższa).
Z czasopismem współpracował do 1904.
W 1898 Korczak wziął udział w konkursie na sztukę teatralną, ogłoszonym przez Ignacego Jana Paderewskiego na łamach czasopisma „Echo Muzyczne, Teatralne i Artystyczne”, który rozstrzygnięto w marcu 1899 r. Na konkurs Korczak wysłał dwa utwory, w tym wyróżniony czteroaktowy dramat Którędy? (sztuka nie zachowała się). Zgodnie z regulaminem konkursu, użył pseudonimu i podpisał się: „Janasz Korczak”. Ten pseudonim literacki zaczerpnął z powieści Kraszewskiego Historia o Janaszu Korczaku i o pięknej miecznikównie. Od 1900, publikując w „Wędrowcu” cykl felietonów pod tytułem Dzieci i wychowanie, zaczął używać powszechnie znanego pseudonimu „Janusz Korczak”.
Pomiędzy 1898–1901 publikował w tygodniku Czytelnia dla wszystkich, m.in. w odcinkach swoją pierwszą powieść Dzieci ulicy (w dodatku do czasopisma, nr 1–17). Samodzielne wydanie książkowe powieści ukazało się w 1901.
W latach 1904–1905 był współpracownikiem tygodnika Głos m.in. pisał artykuły o tematyce społecznej (ok. 60),większość z nich w rubryce Na mównicy pod kryptonimem „g.” W latach 1904–1905 na łamach „Głosu” ukazywała się w odcinkach jego druga powieść Dziecko salonu. Po zamknięciu „Głosu” w 1905 zaczął pisać do jego kontynuacji, „Przeglądu Społecznego”. Pomiędzy marcem a majem 1906 drukował w nim Feralny tydzień, zaś od lutego 1907 zbeletryzowany traktat Szkoła życia, zawierający utopijną wizję nowej szkoły. Dokończenie Szkoły życia znalazło się w kontynuacji „Przeglądu Społecznego” – „Społeczeństwie” (styczeń – kwiecień 1908). Jego teksty drukował również tygodnik „Echa Kieleckie”.
Dla dzieci napisał m.in.: Mośki, Joski i Srule, Józki, Jaśki i Franki, Sława, Król Maciuś Pierwszy, Król Maciuś na wyspie bezludnej, Bankructwo małego Dżeka, Prawidła życia, Kajtuś czarodziej, Uparty chłopiec. Życie Ludwika Pasteura, Ludzie są dobrzy i Trzy wyprawy Herszka.
Inne znane publikacje to m.in. Jak kochać dziecko, Prawo dziecka do szacunku, Sam na sam z Bogiem, Kiedy znów będę mały i Pedagogika żartobliwa (pełna lista w Dzieła Janusza Korczaka). W 1937 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury.
W czasie drugiej wojny światowej, w ostatnich miesiącach życia, Korczak prowadził pamiętnik. Jest to jego ostatni utwór literacki, dokument istotny również ze względu na czas i miejsce jego powstawania.
Od wiosny 1935 r, z przerwą w latach 1936–1938, współpracował z Polskim Radiem. Oryginalne audycje Korczaka, nazywane „gadaninkami radiowymi”, stały się z miejsca wielkim wydarzeniem radiowym i zostały zaliczane do klasyki literatury „słowa brzmiącego”. Wygłaszał je jako „Stary Doktor”, nie podając swojego prawdziwego pseudonimu literackiego. „Gadaninki” zostały jednak zdjęte z anteny w marcu 1936 r.
Korczak powrócił do Polskiego Radia w marcu 1938. Jednak od kwietnia 1939 aż do wybuchu II wojny światowej jego audycje nie figurowały już w programie.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Kajtuś Czarodziej
To "wielka" powieść dla dzieci. Określiłbym ją mianem "mądra". Porusza problemy dorosłych z perspektywy dziecka i myślą, że niestabletyzowane dziecko w wieku 7-8 lat juz na pokojnie to zrozumie z komentarzem rodzica, który na przykład czyta głośno
To "wielka" powieść dla dzieci. Określiłbym ją mianem "mądra". Porusza problemy dorosłych z perspektywy dziecka i myślą, że niestabletyzowane dziecko w wieku 7-8 lat juz na pokojnie to zrozumie z komentarzem rodzica, który na przykład czyta głośno
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo wyjątkowa opowieść, która może się spodobać dzieciom lubiącym magiczne klimaty. Dziś polecamy Waszej uwadze nowe wydanie tej powieści z katalogu Wydawnictwa Bukowy Las. Autor zaprasza czytelników do świata Antosia, który nazywany jest Kajtusiem. Chłopiec uwielbia przygody i dobrą zabawę. Pewnego dnia odkrywa, że potrafi czarować i zaczyna wykorzystywać tę niezwykłą umiejętność w oryginalny sposób. Kajtuś potrafi czarować, dzięki czemu jest w stanie zagrać na skrzypcach jak wirtuoz, może sprawić, że samochody latają, a drzewa stają do góry nogami. Wystarczy jedno zaklęcie, a rzeczywistość jest nie do poznania. Niestety wkrótce sztuka magiczna wymyka się spod kontroli, a konsekwencje magii mogą być nieodwracalne! Więcej na blogu: https://ksiazkizabawy.blogspot.com/2024/01/kajtus-czarodziej.html
To wyjątkowa opowieść, która może się spodobać dzieciom lubiącym magiczne klimaty. Dziś polecamy Waszej uwadze nowe wydanie tej powieści z katalogu Wydawnictwa Bukowy Las. Autor zaprasza czytelników do świata Antosia, który nazywany jest Kajtusiem. Chłopiec uwielbia przygody i dobrą zabawę. Pewnego dnia odkrywa, że potrafi czarować i zaczyna wykorzystywać tę niezwykłą...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo obu częściach „Króla Maciusia” (czy konieczne było złe zakończenie ?) Diabeł Morski podszepnął, by przeczytać „Kajtusia”. W naiwności bezmiernej sądziłam, iż będzie to coś milszego (skąd taki pomysł ?) i dostałam za swoje.
Wpierw garść wybiórczo dobranych wypowiedzi:
Katarzyna „Kiedyś jak byłam mała czytałam ją i pamiętam, że mi się podobała. Gdy syn podrósł chciałam, żeby również ją przeczytał. Niestety nie pamiętałam, że ta książka jest aż tak ciężka do czytania. Do pewnego czasu syn był zachwycony: zabawne sceny, fajne postacie. Aż w pewnym momencie książka robi się strasznie poważna i smutna. Atmosfera w książce już nie jest tak kolorowa.”
BetiFiore „Czytałam tę książkę w dzieciństwie, pamiętałam też magiczną atmosferę teatru telewizji. Okazuje się, że jednak bardzo mało pamiętałam samej treści. "Kajtuś Czarodziej" to dzieło bardzo smutne, czasami wręcz przerażające surowością (biorąc pod uwagę, że jest przeznaczone dla dzieci).”
Karolinaa3 „Ostatecznie wyciągam wnioski, że dla dziecka może być dość ciężkim utworem. Owszem niby troszkę fantastyki, czary i te sprawy, lecz utrzymana w bardzo wysokim napięciu, wręcz tragizmie. Taka budowa jest trudna dla odbioru nawet u dorosłej osoby, więc u dziecka tym bardziej.”
Z początku niby śmieszne, chociaż żarty w rodzaju „Fajtłapski i Synowie”, „Kundel i Cwajnos” czy „Ferdek Śmierdek” zbyt luzackie.
Im dalej, tym ciężej. Sam „Stary Doktor” tak to ujął:
„Kiedy przeczytałem osiemnasty rozdział o Kajtusiu w twierdzy wodza czarnoksiężników, jeden chłopiec powiedział:
– To straszne !”
Dalszy ciąg przypomina „Pinokia” w gorszym wykonaniu, zamiast osła pies.
Zakończenie pozostaje dla mnie niezrozumiałe.
Ostatnia książka Korczaka, jaką zaszczyciłam uwagą.
To było powyżej granic mojej wytrzymałości ...
Po obu częściach „Króla Maciusia” (czy konieczne było złe zakończenie ?) Diabeł Morski podszepnął, by przeczytać „Kajtusia”. W naiwności bezmiernej sądziłam, iż będzie to coś milszego (skąd taki pomysł ?) i dostałam za swoje.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWpierw garść wybiórczo dobranych wypowiedzi:
Katarzyna „Kiedyś jak byłam mała czytałam ją i pamiętam, że mi się podobała. Gdy syn podrósł chciałam,...
Książka ciekawa i szkoda, że dopiero po tylu latach na nią natrafiłem. Czy polecam ją dzieciom? Ciężko jednoznacznie stwierdzić. Z pewnością nie jest to produkcja poprawna politycznie, ale za to oferuje klimat i sznyt, którego obecnie brakuje.
Książka ciekawa i szkoda, że dopiero po tylu latach na nią natrafiłem. Czy polecam ją dzieciom? Ciężko jednoznacznie stwierdzić. Z pewnością nie jest to produkcja poprawna politycznie, ale za to oferuje klimat i sznyt, którego obecnie brakuje.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Kajtuś czarodziej" to książka autorstwa naszego wspaniałego Janusza Korczaka i aż wstyd mi się przyznać, nie znałam jej wcześniej... A to wielka strata! Tak bardzo cieszę się, że za sprawą dzieci i Wydawnictwa miałam możliwość jej poznania. Dlaczego? To niezwykle wartościowa książka.
Podzielona jest można powiedzieć na dwa etapy: pierwszy to poznanie Kajtusia, a w zasadzie Antosia, którego wszyscy nazywają Kajtuś 🤭. Poznajemy go jako chłopca żywiołowego, rezolutnego, takiego który co chwila zakłada się o coś z kolegami, robi żarty i na podwórku i w szkole.. Zadaje niewygodne pytania i rodzice mają z nim prawdziwe urwanie głowy.
Druga część to ta gdzie robi się poważniej, Kajtuś marzy o tym, by zostać czarodziejem .. i uwaga! Ciężko nad tym pracuje, skupia się, ćwiczy a nawet osiąga swój cel... Jednak .. czy to wszystko było tego warte? Czy jest takie jak mu się wydawało? Rzeczywistość niestety okazuje się troszkę inna... A Kajtuś poprzez to doświadczenie nabiera doświadczenia i już wie, że nie wszystko jest takie piękne jak nam się wydaje.
Zdecydowanie wspaniała książka. Z początku zapewnia nam rozrywkę, uśmiech czasami śmiech .. by potem wprowadzić dziecko w dojrzalsze klimaty .. :) Ja jako dorosła wyciągnęłam z tej lektury wiele, a mianowicie to, że dziecko naprawdę nie potrzebuje tysiąca prezentów... Dziecko potrzebuje uwagi, doświadczeń i nauki... Oraz naszego czasu! To przede wszystkim. Wstęp taki humorystyczny, zdecydowanie zaciekawił moją córkę, i już musiała poznać historię do końca!
Teraz nawet możemy obejrzeć ekranizację tego tytułu, my na pewno obejrzymy! Jestem ciekawa! A przy okazji odświeżymy sobie pamięć za jakiś czas!
P.s pamiętajcie, nie wszystko o czym marzycie jest warte zachodu!
"Kajtuś czarodziej" to książka autorstwa naszego wspaniałego Janusza Korczaka i aż wstyd mi się przyznać, nie znałam jej wcześniej... A to wielka strata! Tak bardzo cieszę się, że za sprawą dzieci i Wydawnictwa miałam możliwość jej poznania. Dlaczego? To niezwykle wartościowa książka.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPodzielona jest można powiedzieć na dwa etapy: pierwszy to poznanie Kajtusia, a w...
Kochani
Pierwsza świetna wiadomość jest taka, że ,,Kajtuś Czarodziej" doczekał się ekranizacji. Druga cudowna wiadomość jest taka, że piękne wydanie książki ukazało się nakładem Wydawnictwa Bukowy Las, a autorem jest znany i lubiany Janusz Korczak.
Kolejna dobra wiadomość jest taka, że już ją przeczytałam i mogę oczarować Was moją recenzją. 😁
Książka była również ze mną na sesji zdjęciowej w pieknej @rososzka i te zdjęcie to efekty pracy @zuzakadry.
Jak byście zareagowali w momencie kiedy przekonalibyście się, że macie jakieś tajemne moce?
Książka według mnie podzielona jest na dwie części. W pierwszej poznajemy Kajtusia łobuziaka, który potrafi rozbawić nas swoim zachowaniem i jest to część poświęcona dziecku, który do tej pory prowadził ciekawe lecz normalne życie i marzył, aby czarować. Druga część jest już bardziej poważna i z przesłaniem dla dziecka, gdyż Kajtuś, a tak naprawdę Antoś spełnia swoje marzenie, które nie do końca wygląda tak, jak sobie wyobrażał. Osiągnął swój cel, zyskał popularność, ale czy jest szczęśliwy?
To pozycja, która idealnie nadaje się zarówno dla dzieci jak też dla dorosłych. Dla dzieci pod tym katem, aby uświadomić ich, że manna nie spada sama z nieba, że trzeba wysiłku, aby osiągnąć swój cel, jednak nie zawsze jest to warte zachodu, a czasami trzeba też ponieść konsekwencje swoich czynów. Rzeczy materialne w życiu człowieka nie zastąpią nam drugiego człowieka i relacji międzyludzkich.
Dla dorosłych myślę jest to dobra lekcja na temat wychowania dzieci. Bardzo często rodzice kupując dziecku wszystko czego zapragnie, kupują też swój czas dla siebie. Czy to dobre? Uczymy dzieci już od małego, że rzeczy materialne mają większą wartość niż czas spędzony razem. Poza tym bezstresowe wychowanie, dawanie wszystkiego pod nos i zero wymagań od dziecka nie wróży niczego dobrego.
Autor w tej pozycji przemycił bardzo dużo ważnych informacji, nad którymi każdy człowiek powinien się w mniejszym, bądź większym stopniu zastanowić. Taka niby niepozorna a jednak.
Czytałam tę książkę już kiedyś, ale odbiór jej teraz jest zupełnie inny niż kilka lat temu.
Wybieracie się na film?
Kochani
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwsza świetna wiadomość jest taka, że ,,Kajtuś Czarodziej" doczekał się ekranizacji. Druga cudowna wiadomość jest taka, że piękne wydanie książki ukazało się nakładem Wydawnictwa Bukowy Las, a autorem jest znany i lubiany Janusz Korczak.
Kolejna dobra wiadomość jest taka, że już ją przeczytałam i mogę oczarować Was moją recenzją. 😁
Książka była również ze mną...
Film zaraz będzie w kinach, więc warto sobie przypomnieć dzieciństwo 🙂 zwłaszcza że jest to wartościowa książka i dla dzieci, i dla dorosłych.
"Kajtuś czarodziej" nazywany jest polskim Harrym Potterem, ale myślę, że to nie jest właściwe porównanie, ponieważ na zupełnie inne sprawy położony jest nacisk. Zdecydowanie więcej podobieństw widzę z Pinokiem niż bohaterem książek J. K. Rowling. Ale po kolei.
Antoś, na którego wołają Kajtuś, jest ruchliwym i ciekawym świata chłopcem, uczniem szkoły podstawowej, pewnie 2-3 klasy. Ma trudności z zachowaniem dyscypliny, rozrabia, daje się podpuszczać kolegom, zadaje nauczycielom niewygodne pytania. Początkowo jego przygody i wybryki nas bawią, potem jednak robi się poważniej. Pewnego dnia bowiem Kajtuś postanawia zostać czarodziejem. Ćwiczy intensywnie i w końcu mu się udaje. Cudownie? Wcale nie. Książka Korczaka to utwór o spełnionych marzeniach, które okazują się nie takie wspaniałe, jak tego oczekiwaliśmy. Kajtuś zdobywa sławę i bogactwo, ale nie daje mu to szczęścia. Bo tak naprawdę jest to opowieść o poszukiwaniu sensu życia. O samotności, wytrwałości, tęsknocie za bliskimi. Piękna, mądra i trudna. Korczak nie oszukuje, że sukces łatwo osiągnąć, mówi, że wymaga on pracy nad sobą, ale też właściwej hierarchii wartości. Pokazuje, że świat nie jest idealny, że jest na nim wiele zła i cierpienia, z którym wszyscy możemy i powinniśmy walczyć. Dzisiaj wszyscy oczekujemy, że będzie lekko, łatwo i przyjemnie i bardzo ciężko pogodzić się z tym, że wcale nie będzie, a rzeczy materialne nie są sensem życia. Dzieciom wychowanym w kulturze posiadania jeszcze trudniej niż nam, urodzonym w ciężkich czasach PRL-u.
Dziś mówi się bardzo dużo o prawach dziecka, ucznia. Bardzo słusznie, ale niestety najczęściej zapomina się o obowiązkach. Korczak mówi o jednych i drugich. I robi to w bardzo specyficzny sposób, który może budzić pewne trudności. Opowiada swoją historię tak, jakby opowiadało ją dziecko, z jego perspektywy - bardzo prostym, czasem wręcz dziecinnym językiem, prawie bez opisów, z ograniczoną narracją w dialogach, w czasie teraźniejszym. To powoduje, że traktujemy tekst jak napisany dla młodszych dzieci. A treść, moim zdaniem, skierowana jest do dzieci 10-letnich (ciekawi mnie film, bo ma być bez ograniczeń wiekowych). W moim wydaniu z lat 80. jest informacja, że to lektura dla 5 klasy - ta wskazówka zgadza się z moją intuicją.
Kolejna ważna sprawa to podejście do innych ras - bardziej przypomina podejście Sienkiewicza niż współczesne. Kajtuś ma służącego Murzynka, czarny bokser kaleczy język itd., dlatego w szkole (po przebojach z "W pustyni i w puszczy") raczej nie będzie ta książka lekturą. Tym bardziej warto przeczytać "Kajtusia" z własnymi dziećmi, bo to zdecydowanie książka do wspólnego czytania i rozmawiania o niej. Wtedy na bieżąco można prostować stereotypy i doceniać mądrość Autora. Zdecydowanie warto!
Film zaraz będzie w kinach, więc warto sobie przypomnieć dzieciństwo 🙂 zwłaszcza że jest to wartościowa książka i dla dzieci, i dla dorosłych.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Kajtuś czarodziej" nazywany jest polskim Harrym Potterem, ale myślę, że to nie jest właściwe porównanie, ponieważ na zupełnie inne sprawy położony jest nacisk. Zdecydowanie więcej podobieństw widzę z Pinokiem niż bohaterem książek...
Kiedyś jak byłam mała czytałam ją i pamiętam, że mi się podobała. Gdy syn podrósł chciałam, żeby również ją przeczytał.
Niestety nie pamiętałam, że ta książka jest aż tak ciężka do czytania.
Do pewnego czasu syn był zachwycony: zabawne sceny, fajne postacie. Aż w pewnym momencie książka robi się strasznie poważna i smutna. Atmosfera w książce już nie jest tak kolorowa.
Niestety syn nie dotrwał do końca, dla niego była za ciężka (jak ją czytał miał około 8 lat).
Kiedyś jak byłam mała czytałam ją i pamiętam, że mi się podobała. Gdy syn podrósł chciałam, żeby również ją przeczytał.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNiestety nie pamiętałam, że ta książka jest aż tak ciężka do czytania.
Do pewnego czasu syn był zachwycony: zabawne sceny, fajne postacie. Aż w pewnym momencie książka robi się strasznie poważna i smutna. Atmosfera w książce już nie jest tak...
Mimo że przez kilka tygodni usilnie trenowałam, nie udało mi się pójść w ślady Kajtusia :(
Mimo że przez kilka tygodni usilnie trenowałam, nie udało mi się pójść w ślady Kajtusia :(
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZanim świat poznał Harrego Pottera, my mieliśmy Kajtusia. Tylko że książka Korczaka jest głębsza, może smutniejsza, bardziej dojrzała.
Zanim świat poznał Harrego Pottera, my mieliśmy Kajtusia. Tylko że książka Korczaka jest głębsza, może smutniejsza, bardziej dojrzała.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to