Sto lat samotności

„Sto lat samotności” to saga rodzinna wyjątkowo mocno przesiąknięta symbolami. Márquez miesza tutaj dosłownie wszystko – od tematu zasiedlania nowego miejsca i polityki wojennej, aż po wątki związków kazirodczych.
Muszę przyznać, że lektura była dla mnie dosyć męcząca. Specyficzny humor przeplatany z realizmem magicznym momentami wręcz utrudniał mi czytanie, a bohaterowie, którzy często nazywają się tak samo, zmusili mnie w końcu do narysowania drzewa genealogicznego. Całość przypomina pod pewnymi względami przypowieść biblijną, jednak mimo tej całej otoczki i monumentalności, książka nie wzbudziła we mnie głębszych emocji.

„Sto lat samotności” to saga rodzinna wyjątkowo mocno przesiąknięta symbolami. Márquez miesza tutaj dosłownie wszystko – od tematu zasiedlania nowego miejsca i polityki wojennej, aż po wątki związków kazirodczych.
Muszę przyznać, że lektura była dla mnie dosyć męcząca. Specyficzny humor przeplatany z realizmem magicznym momentami wręcz utrudniał mi czytanie, a bohaterowie,...

Oryginalna i specyficzna. Mnie wymęczyła.

Oryginalna i specyficzna. Mnie wymęczyła.

Klasyka niezapomnianych książek.

Klasyka niezapomnianych książek.

Coś niezwykle ciekawego, tudzież specyficznego. Mam wrażenie, że jest to książka, którą zachwycałaby się twoja nauczycielka polskiego i mówiła o geniuszu i kunszcie Marqueza.

Ja osobiście bawiłem się niemalże równie źle co świetnie. Jakoś ten dziwny humor i język mocno do mnie trafił, ale naprawdę rozumiem też ludzi którzy są niezwykle zawiedzeni.

Polecam przeplatanie czytania i audiobooka, trochę pomaga zrozumieć co gdzie i jak.

Coś niezwykle ciekawego, tudzież specyficznego. Mam wrażenie, że jest to książka, którą zachwycałaby się twoja nauczycielka polskiego i mówiła o geniuszu i kunszcie Marqueza.

Ja osobiście bawiłem się niemalże równie źle co świetnie. Jakoś ten dziwny humor i język mocno do mnie trafił, ale naprawdę rozumiem też ludzi którzy są niezwykle zawiedzeni.

Polecam przeplatanie...

Moje pierwsze spotkanie z Marquezem.
Márquez stworzył w Macondo świat, który paruje wilgocią, pachnie prochem i obłędem. To nie jest zwykła saga rodzinna, tylko gęsty, duszny realizm magiczny, gdzie lewitacja przy kawie jest tak samo naturalna jak śmierć. Język tętni życiem, jest barwny i bezczelnie dobry. Autor genialnie pokazuje, jak fatum samotności zapętla się w rodzie Buendiów, zmuszając ich do mielenia tych samych błędów przez wieki. Oryginalność tej powieści wgniata w fotel, bo pod warstwą fantastyki kryje się brutalnie prawdziwa diagnoza ludzkiej natury. Ta książka to totalny emocjonalny walec, który zostawia czytelnika z pustką i zachwytem jednocześnie.

Moje pierwsze spotkanie z Marquezem.
Márquez stworzył w Macondo świat, który paruje wilgocią, pachnie prochem i obłędem. To nie jest zwykła saga rodzinna, tylko gęsty, duszny realizm magiczny, gdzie lewitacja przy kawie jest tak samo naturalna jak śmierć. Język tętni życiem, jest barwny i bezczelnie dobry. Autor genialnie pokazuje, jak fatum samotności zapętla się w rodzie...

Bajeczka dla dorosłych chcących się pochwalić, że coś czytają. Historycznej wartości tej książki nie można zaprzeczyć, jako iż wprowadziła nowy gatunek, ale po przeczytaniu Borgesa czy Schulza czuje się, że czyta się książkę zdecydowanie niższej rangi. Aktualnie na rynku jest pełno tak miaukiej, składnie napisanej literatury,

Bajeczka dla dorosłych chcących się pochwalić, że coś czytają. Historycznej wartości tej książki nie można zaprzeczyć, jako iż wprowadziła nowy gatunek, ale po przeczytaniu Borgesa czy Schulza czuje się, że czyta się książkę zdecydowanie niższej rangi. Aktualnie na rynku jest pełno tak miaukiej, składnie napisanej literatury,

Książka o niczym, z akcją polegającą na tym, że ktoś się potknął i nabił sobie siniaka, albo że ktoś przyszedł i wyszedł.
W rolach głównych osoby mocno zaburzone o skłonnościach do zboczeń i kazirodztwa.
W tle duchy i urojenia, nie wiadomo zresztą po co.
Książka jest na siłę skomplikowana, niejasna i zwyczajnie irytująca.

Książka o niczym, z akcją polegającą na tym, że ktoś się potknął i nabił sobie siniaka, albo że ktoś przyszedł i wyszedł.
W rolach głównych osoby mocno zaburzone o skłonnościach do zboczeń i kazirodztwa.
W tle duchy i urojenia, nie wiadomo zresztą po co.
Książka jest na siłę skomplikowana, niejasna i zwyczajnie irytująca.

Zaczynając przygodę z tą książką zupełnie nie spodziewałam się tego, co mnie czeka. Przez większość czasu miałam totalnego mindfucka i zadawałam sobie pytania: "Co to, do cholery, jest?", "Co autor miał w głowie?". To ten typ literatury, że człowiek skrycie się brzydzi, ale oderwać się nie sposób.
Książka przeczytana w ramach wyzwania czytelniczego LC na marzec.

Zaczynając przygodę z tą książką zupełnie nie spodziewałam się tego, co mnie czeka. Przez większość czasu miałam totalnego mindfucka i zadawałam sobie pytania: "Co to, do cholery, jest?", "Co autor miał w głowie?". To ten typ literatury, że człowiek skrycie się brzydzi, ale oderwać się nie sposób.
Książka przeczytana w ramach wyzwania czytelniczego LC na...

Niestety nie weszła.
W takiej rzadkiej sytuacji pierw szukam winy u siebie i tak tutaj nie pomógł okres o obniżonej możliwości skupienia.
Jednak ta lektura nie należy do łatwo przyswajalnych.
Jeśli książka jest pisana przez wiele lat to na autora jest zastawiona pułapka wynikająca z braku pewnego dynamicznego impulsu, chęci podzielenia się jakąś konkretną historią , która w ostatecznym rozrachunku zwiększa szanse na wygenerowanie bardziej spójnej z wyrazistym wątkiem treści.
Również jeśli chce się komuś opowiedzieć historię swojej rodziny dobrze jest pieczołowicie zadbać o czytelnika.
Autor jako że jest duchowo zanurzony w temacie wszystko co opisuje odbiera jako ważne i niosące wystarczający ładunek emocjonalny.
Osoba postronna pozbawiona tej więzi potrzeba umiejętnego wprowadzenia i prowadzenia po nieznanym terenie.

Niestety nie weszła.
W takiej rzadkiej sytuacji pierw szukam winy u siebie i tak tutaj nie pomógł okres o obniżonej możliwości skupienia.
Jednak ta lektura nie należy do łatwo przyswajalnych.
Jeśli książka jest pisana przez wiele lat to na autora jest zastawiona pułapka wynikająca z braku pewnego dynamicznego impulsu, chęci podzielenia się jakąś konkretną historią , która...

Po książkę sięgnąłem , ze względu na to że była często polecana przez innych czytelników i dobre oceny zbierała.
Niestety u mnie tego zachwytu nie było, wręcz przeciwnie rozczarowanie.
Początkowo zapowiadało się świetnie i czytało się przyjemnie , lecz z postępem wydarzeń kolejnymi postaciami i groteskowymi sytuacjami , miałem wrażenie że zaczyna się z tego robić coś jak „ brazylijska telenowela”
, odpuściłem nie dałem rady w to brnąć .

Po książkę sięgnąłem , ze względu na to że była często polecana przez innych czytelników i dobre oceny zbierała.
Niestety u mnie tego zachwytu nie było, wręcz przeciwnie rozczarowanie.
Początkowo zapowiadało się świetnie i czytało się przyjemnie , lecz z postępem wydarzeń kolejnymi postaciami i groteskowymi sytuacjami , miałem wrażenie że zaczyna się z tego robić coś jak „...