The City & The City

Tak dobrze żarło i zdechło :(.

Pierwsze dwie części oceniam naprawdę wysoko. Autorowi udało się stworzyć świat, w który uwierzyłam. Dwa miasta połączone przedwieczną tajemnicą – i każde z miast uważa się za lepsze od tego drugiego, i w każdym mieście narzekają na cudzoziemców którzy nic nie rozumieją, jest w tym wszystkim jakas taka wschodnio-europejska szarość i zazdrosne spojrzenie na zachód. Ale przede wsysztkim uwierzyłam w ten kompletnie absurdalny system, w którym ludzie udają, że nie widzą połowy miasta. Pojawiają się wzmianki o jakimś tajemniczym trzecim mieście, tajemniczych artefaktach i już czytelnik zastanawia się nad pochodzeniem miasta, źródłem tak dziwacznego tabu, mocach Przekroczeniówki...

Po czym w ostatniej częście okazuje się, że to wszystko pic na wodę! Nie ma żadnego Orciny, frajerzy! A Przekroczeniówka, zdaje się, nie ma wcale żadnych mocy, oprócz przełamania wpajanego całe życie tabu. No i w to nie uwierzę. Wiem, że ludzie są w stanie wymyślić naprawdę dziwne rytuały i zwyczaje, ale po prostu nie wierzę, że ludzie zachowywaliby się w tak nienaturalny i sprzeczny z intuicją sposób, gdyby nie wisiała nad nimi jakaś faktyczna groźba – gdyby Przekroczenie nie łamało jakiegoś niezrozumiałego prawa fizyki, gdyby Przekroczeniówka nie miała faktycznych nadnaturalnych mocy, by czemuś takiemu zapobiegać.

Liczyłam na odkrycie prawdy o Orciny – czy Orciny to śmiertelny wróg Przekroczeniówki? Czy ona sama? Skąd się wzięło i skąd wzięły się tak dziwaczne miasta? – a zamiast tego dostałam kiepskawy kryminał, w którym głównym złym jest jakaś zagraniczna korporacja, a wszsytkie fantastyczne wydarzenia mają przyziemne wytłumaczenie. Mam wrażenie, że ktoś mnie zrobił w balona.

Tak dobrze żarło i zdechło :(.

Pierwsze dwie części oceniam naprawdę wysoko. Autorowi udało się stworzyć świat, w który uwierzyłam. Dwa miasta połączone przedwieczną tajemnicą – i każde z miast uważa się za lepsze od tego drugiego, i w każdym mieście narzekają na cudzoziemców którzy nic nie rozumieją, jest w tym wszystkim jakas taka wschodnio-europejska szarość i zazdrosne...

China Mieville jest jak doskonały architekt, tworzy najpierw niesamowitą przestrzeń dla swojej opowieści, umieszcza w niej postacie i wciąga je w opowieść, tutaj są wykreowane dwa odmienne i przeciwstawne sobie światy, w których obywatele nie mogą i nie chcą się swobodnie przemieszczać, niewidzialna granica powiększa ich odmienność, dodatkowo jest jeszcze zagadka kryminalna, ale bardziej w stylu noir, mam wrażenie, że autor przemycił w tle - obok ciekawej opowieści - współczesne konflikty bazujące na odmiennościach, niestety cały czas aktualne, polecam bardzo choć nie czyta się łatwo

China Mieville jest jak doskonały architekt, tworzy najpierw niesamowitą przestrzeń dla swojej opowieści, umieszcza w niej postacie i wciąga je w opowieść, tutaj są wykreowane dwa odmienne i przeciwstawne sobie światy, w których obywatele nie mogą i nie chcą się swobodnie przemieszczać, niewidzialna granica powiększa ich odmienność, dodatkowo jest jeszcze zagadka...

Książka zawiera bardzo ciekawy świat przedstawiony, który do pewnego stopnia rekompensuje jej problemy. Mimo wszystko posiada je ona i nie mogę o nich tu nie wspomnieć. Akcja książki ma bardzo dziwne tempo - czasami skupia się na mało istotnych konwersacjach, a czasami przeskakuje duże fragmenty akcji. Dialogi są tak napisane, że często ciężko jest się zorientować kto mówi - szczególnie kiedy w scenie jest dużo postaci i ciężko jest nadążyć kim każda z nich jest. Zdarza się to zdecydowanie za często, szczególnie biorąc pod uwagę, że wiele postaci pojawia się tylko jedno lub dwukrotnie i szczerze mówiąc są fabularnie zbędne. Dodatkowo intryga wokół której obiega fabuła nie jest bardzo interesująca ani skomplikowana i prawie w ogóle nie wykorzystuje ona unikalnego świata książki, który jest jej najmocniejszą stroną. Moja ocena tej powieści jest w miarę pozytywna, ale wynika ona w największej części z kreacji środowiska w którym rozgrywa się akcja. Książka warta przeczytania dla osób zainteresowanych nietuzinkowym Worldbuildingiem, ale osoby spoza tego grona mogą wyjść z lektury niezadowolone.

Książka zawiera bardzo ciekawy świat przedstawiony, który do pewnego stopnia rekompensuje jej problemy. Mimo wszystko posiada je ona i nie mogę o nich tu nie wspomnieć. Akcja książki ma bardzo dziwne tempo - czasami skupia się na mało istotnych konwersacjach, a czasami przeskakuje duże fragmenty akcji. Dialogi są tak napisane, że często ciężko jest się zorientować kto mówi...

fascynujący pomysł, miasto mające swojego "ducha", wymaga myślenia, autor pierwsza klasa

fascynujący pomysł, miasto mające swojego "ducha", wymaga myślenia, autor pierwsza klasa

Bardzo fajny pomysł, prosta idea, dwóch podzielonych miast-państw, która daje szerokie pole do popisu. Jako kryminał z wątkami fantastyki socjologicznej świetne. Jednakże kulminacja i wyjaśnienie Orciny zawodzi. Liczyłem na ciekawą historię ukształtowania się tego niezwykłego systemu podziału lub połączenia miast, ale nic z tego. Już pomysł Yolandy odnośnie Orciny był lepszy niż to co w rzeczywistości dostaliśmy. Warto jednak przeczytać dla samego oryginalnego pomysłu, bo też dobrze się to czyta.

Bardzo fajny pomysł, prosta idea, dwóch podzielonych miast-państw, która daje szerokie pole do popisu. Jako kryminał z wątkami fantastyki socjologicznej świetne. Jednakże kulminacja i wyjaśnienie Orciny zawodzi. Liczyłem na ciekawą historię ukształtowania się tego niezwykłego systemu podziału lub połączenia miast, ale nic z tego. Już pomysł Yolandy odnośnie Orciny był...

Koncepcja tych miast jest tak zajebiście nietypowa, że dzięki niej byłam w stanie się wciągnąć nawet w historię kryminalną. Zazwyczaj nie lubię kryminalnych zagadek i sensacyjnych akcji, ale tu tajemnica była ciekawa i dobrze się przeplatała z tłumaczeniem o co właściwie chodzi z tymi miastami. (Niczego nie zdradzam, bo sama nic nie wiedziałam i stopniowe odkrywanie panujących w zbudowanym świecie zasad to był największy fun). Końcówka nie siadła mi tak bardzo jak początek, ale wcześniej rozważałam nawet ocenę maksymalną. Poniekąd się należy za samą pomysłowość i wyobraźnię autora. Obniżyłam, bo jednak za dużo tu takiej kryminalnej typóweczki, której zbyt nie lubię, by przymknąć oko.

Koncepcja tych miast jest tak zajebiście nietypowa, że dzięki niej byłam w stanie się wciągnąć nawet w historię kryminalną. Zazwyczaj nie lubię kryminalnych zagadek i sensacyjnych akcji, ale tu tajemnica była ciekawa i dobrze się przeplatała z tłumaczeniem o co właściwie chodzi z tymi miastami. (Niczego nie zdradzam, bo sama nic nie wiedziałam i stopniowe odkrywanie...

Z książkami Mieville'a mam taki "problem", że zdecydowanie większe wrażenie robi na mnie forma, niż treść. Wykreowany świat - imponujący i zapadający w pamięci, ale fabuła - umiarkowanie angażująca.

Z książkami Mieville'a mam taki "problem", że zdecydowanie większe wrażenie robi na mnie forma, niż treść. Wykreowany świat - imponujący i zapadający w pamięci, ale fabuła - umiarkowanie angażująca.

Coś bardzo ciekawego.
Pod koniec, ostatecznie, przypominąło mi Orwella.
Bardzo polecam zmierzyć się z tą pozycją, na pewno sięgnę po kolejne.

Coś bardzo ciekawego.
Pod koniec, ostatecznie, przypominąło mi Orwella.
Bardzo polecam zmierzyć się z tą pozycją, na pewno sięgnę po kolejne.

Właśnie takich książek fantastycznych więcej potrzebujemy!

Lubię klasyczne lochy i smoki czy urban fantasy jak każdy inny ale są to smaki, które szybko stają się nudne w zbyt dużych dawkach. W takich momentach znudzenia fantasy trzeba zaserwować sobie taką bombę smaku jaką jest właśnie "Miasto i miasto".

Mamy tutaj do czynienia z historią kryminalną. Znaleziono porzucone ciało nieznanej dziewczyny i inspektor Borlu próbuje rozwiązać sprawę. Jednak miasto, w którym dokonano tego przestępstwa to tak naprawdę dwa miasta, częściowo nakładające się na siebie dwa odmienne wymiary i historie jednej zurbanizowanej przestrzeni.

Ten dziwny i metafizczny świat świetnie dopełnia doskonale wszystkim znaną opowieść kryminalną.

Właśnie takich książek fantastycznych więcej potrzebujemy!

Lubię klasyczne lochy i smoki czy urban fantasy jak każdy inny ale są to smaki, które szybko stają się nudne w zbyt dużych dawkach. W takich momentach znudzenia fantasy trzeba zaserwować sobie taką bombę smaku jaką jest właśnie "Miasto i miasto".

Mamy tutaj do czynienia z historią kryminalną. Znaleziono porzucone...

Cyt.:
„Otwierają się w głębi miasta, żeby tak rzec, ulice podwójne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne”.
Bruno Schulz, „Sklepy cynamonowe”

China Miéville, jeden z najbardziej znanych i uznanych współczesnych brytyjskich twórców fantastyki w 2009 roku wydał swoją powieść „Miasto i Miasto” uważaną przez krytyków za najlepszą w jego dotychczasowej twórczości. Powieść zdobyła chyba wszystkie możliwe nagrody przyznawane autorom tego gatunku: Nagrodę Hugo za najlepszą powieść, Nagrodę Locusa za najlepszą powieść fantasy, World Fantasy Award, nagrodę im. Arthura C. Clarka, nagrodę BSFA dla najlepszej powieści i kilka pomniejszych. I jest to o tyle zaskakujące, że elementów sf czy też fantasy można się w niej doszukać jedynie przy dość dużej dobrej woli. A mimo to lub raczej dlatego można uznać tę powieść za niezwykłą.

Miasta Beszel i Ul Quma, zagubione gdzieś na południowo – wschodnich rubieżach Europy istnieją fizycznie w tej samej przestrzeni, ich obszary przenikają się i uzupełniają nawzajem, lecz z przyczyn historycznych wzajemnie się ignorują. Inna jest architektura obu miast, inaczej brzmią języki, którymi posługują się mieszkańcy, inaczej się ubierają i jedzą. Niewidzialne granice oddzielają mieszkańców obu miast a najcięższym przestępstwem jest dostrzeganie ludzi, rzeczy czy obiektów „drugiego miasta”. Inspektor Tyador Borlú z Brygady Najpoważniejszych Zbrodni w Beszel próbuje wyjaśnić okoliczności morderstwa zagranicznej studentki Mahalii Geary, której zwłoki odnaleziono na przedmieściach miasta. Ujawnia pewne okoliczności, które wskazują, że ofiara była zamieszana w kulturowe i historyczne zaszłości pomiędzy oboma miastami. Śledztwo przenosi się do Ul Qumy i inspektor, w miarę zbierania dowodów odkrywa niezwykły spisek.

Autor we wstępie zaznacza, że inspirację czerpał z prozy m.in. Brunona Schultza /powieść rozpoczyna cytat ze „Sklepów cynamonowych”/, Franza Kafki i Raymonda Chandlera. I o ile wpływów dwóch pierwszych można odnaleźć w powieści nawet w nadmiarze o tyle tego ostatniego raczej trudno się doszukać.

Bo wątek kryminalny, który w zamyśle ma spajać powieść, w pewnym momencie staje się wręcz nieistotny. To wizja funkcjonowania obu miast, którą prezentuje autor, wzajemnego życia obu społeczeństw, poruszająca czy wręcz przytłaczająca swoim rozmachem sprawia, że jest on w zasadzie mało istotnym dodatkiem. Ta niezwykła, niemal karkołomna koncepcja autora o świecie, w którym patrzymy i nie widzimy, blokujemy bodźce, czy staramy się nie przekraczać niewidzialnych granic jest niezwykła. Pytanie tylko, czy tak odległa od świata w którym żyjemy.

Cyt.:
„Otwierają się w głębi miasta, żeby tak rzec, ulice podwójne, ulice sobowtóry, ulice kłamliwe i zwodne”.
Bruno Schulz, „Sklepy cynamonowe”

China Miéville, jeden z najbardziej znanych i uznanych współczesnych brytyjskich twórców fantastyki w 2009 roku wydał swoją powieść „Miasto i Miasto” uważaną przez krytyków za najlepszą w jego dotychczasowej twórczości. Powieść...