Zaopiekuj się moją mamą

Interesująca powieść o znaczeniu macierzyństwa i tym jak zmieniło się ono w Korei, podobnie jak reszta obyczajów na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Alegoryczna historia pełna retrospekcji pokazuje losy jednej rodziny, której każdy członek ma swoją historię, swoje motywacje i sekrety. Nie jest to jazda bez trzymanki, jak Han Kang, ale też nie czyta się łatwo. Styl autorki nie przypadł mi do gustu i chyba nie będę już zgłębiał jej bibliografi.

Interesująca powieść o znaczeniu macierzyństwa i tym jak zmieniło się ono w Korei, podobnie jak reszta obyczajów na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Alegoryczna historia pełna retrospekcji pokazuje losy jednej rodziny, której każdy członek ma swoją historię, swoje motywacje i sekrety. Nie jest to jazda bez trzymanki, jak Han Kang, ale też nie czyta się łatwo. Styl...

To była lektura, która bolała. Pełna samotności i znoju. Łez i ukrytego cierpienia. O tym, jak trudno docenić coś, co się ma, dopóki nie jest za późno.

To była lektura, która bolała. Pełna samotności i znoju. Łez i ukrytego cierpienia. O tym, jak trudno docenić coś, co się ma, dopóki nie jest za późno.

Książka, która zmusza do refleksji, dostarcza wzruszeń i gorzkich prawd o każdym z nas. Pokazuje, że nie potrafimy docenić i odwzajemnić miłości najbliższych, tych, którzy są gotowi do najwyższych poświęceń. Słowa wcześniej nie wypowiedziane, gesty wcześniej nie dostrzegane docierają do nas z większą wyrazistością kiedy nie da się już cofnąć czasu czy zwyczajnie podziękować i przytulić.
Dla mnie sposób narracji był łatwy do odbioru i dodawał historii autentyczności i głębi. Najbardziej poruszyły mnie dwie pierwsze historie. Pozostałe dwie już słabsze konstrukcyjnie, co spowodowało obniżenie początkowej celującej oceny do 7☆.
Ogólnie polecam. Warta przeczytania i przemyślenia. Na pewno ponowne chętnie sięgnę po inny tytuł z tego obszaru kulturowego.

Książka, która zmusza do refleksji, dostarcza wzruszeń i gorzkich prawd o każdym z nas. Pokazuje, że nie potrafimy docenić i odwzajemnić miłości najbliższych, tych, którzy są gotowi do najwyższych poświęceń. Słowa wcześniej nie wypowiedziane, gesty wcześniej nie dostrzegane docierają do nas z większą wyrazistością kiedy nie da się już cofnąć czasu czy zwyczajnie podziękować...

Mało książek doprowadza mnie do łez, a podczas tej lektury płakałam kilkukrotnie. Niezwykle prawdziwy obraz rodziny z matczyną miłością i poświęceniem roli głównej.

Mało książek doprowadza mnie do łez, a podczas tej lektury płakałam kilkukrotnie. Niezwykle prawdziwy obraz rodziny z matczyną miłością i poświęceniem roli głównej.

Niemożebnie się namęczyłem na tą książką. Nie pamiętam żeby jakąś książka stanowiła dla mnie takie wyzwanie. Nie przejąłem się losem koreańskiej rodziny. Książka nie dla mnie.

Niemożebnie się namęczyłem na tą książką. Nie pamiętam żeby jakąś książka stanowiła dla mnie takie wyzwanie. Nie przejąłem się losem koreańskiej rodziny. Książka nie dla mnie.

To już moja druga książka autorki. Jest smutna i dająca do myślenia. Tak jak poprzednia. Przedstawia historie zaginionej matki. Poznajemy fragmentami historie życia zaginionej z perspektywy jej bliskich, dzieci i męża. Co stanowi ciekawą konstrukcję.

To już moja druga książka autorki. Jest smutna i dająca do myślenia. Tak jak poprzednia. Przedstawia historie zaginionej matki. Poznajemy fragmentami historie życia zaginionej z perspektywy jej bliskich, dzieci i męża. Co stanowi ciekawą konstrukcję.

“JAK DALEKO W GŁĄB PAMIĘCI SIĘGAJA WSPOMNIENIA DOTYCZĄCE JEDNEJ OSOBY? A TWOJE wspomnienia o Mamie “ tym cytatem dodam kilka słów o książce Zaopiekuj się moją mamą.
Początkowo ciężko było mi przywyknąć do narracji. Jednakże dzięki takiej stylistyce opowieść zyskała na atrakcyjności i wiarygodności. Umożliwiło to spojrzenie na tytułową Mamę z wielu perspektyw. W mojej opinii najciekawsza była opowieść MAMY, gdy opowiadała o swoim życiu zwracając się do młodszej córki, męża czy szwagierki.(dopełniło to całą powieść)
W książce na próżno szukać cukierkowego toposu familii. Z Zaopiekuj wyłania się raczej obraz rodziny w kryzysie, której ciężko jest zjednoczyć się, aby odszukać zaginioną matkę. (mierzą się ze swoimi słabościami, demonami). Każdy z członków rodziny na swój sposób opisuje kobietę- ich wspomnienia są zupełnie różne, gdyż dla każdego z czworga rodzeństwa matka była inna. Ewolucję w podejściu do macierzysta/wychowania najbardziej widać u najmłodszej córki- tęczowego dziecka. Dla niej matka była wspierającą, troskliwa czy kochająca. W zamian dziewczyna próbowała otwierać rodzicielkę na życie/nowości.
Warto nadmienić,że główna bohaterka była niepiśmienna i nie umiała czytać, dlatego dążyła, aby w miarę możliwości, każde z Jej dzieci, a w szczególności córki były wykształcone.
Autorka po mistrzowsku przedstawia jak drobne detale/ przedmioty dotyczące bliskich umykają w codziennym pędzie wydarzeń (praktycznie żaden członek rodziny nie zorientował się,że matka cierpiała w ciszy na bóle glowy- w całości poświęcała swoją uwagę dzieciom/meżowi)
Komu polecam- jeżeli lubicie dobrą prozę o relacjach rodzinnych bez filtrów i upiększaczy będziecie zadowoleni.
Jeżeli czytujecieie azjatycką literaturę, a kwestia płci /wychowania okraszoną informacjami o wychowywaniu- szczegolnie dziewczynek kobiet to książka powinna skraść ważne serduszko.
Dla fanów Kim-Jiyoung-urodzona w 1982
Momentami przypomniała mi Rzeczy,których nie wyrzuciłem.
Ps zgodnie z zapowiedzią wydawcy po tej lekturze już nie spojrzycie na swoją Mamę w ten sam sposób

“JAK DALEKO W GŁĄB PAMIĘCI SIĘGAJA WSPOMNIENIA DOTYCZĄCE JEDNEJ OSOBY? A TWOJE wspomnienia o Mamie “ tym cytatem dodam kilka słów o książce Zaopiekuj się moją mamą.
Początkowo ciężko było mi przywyknąć do narracji. Jednakże dzięki takiej stylistyce opowieść zyskała na atrakcyjności i wiarygodności. Umożliwiło to spojrzenie na tytułową Mamę z wielu perspektyw. W mojej opinii...

Do przeczytania w dwa, trzy wieczory, wciągająca, skłaniająca do refleksji nad własnymi relacjami w rodzinie. Obojętnie jakie stosunki łączą bądź łączyły nas z własną matką, dzięki temu obrazowi doświadczamy do jakiego poświęcenia skłonna jest jedna osoba i jak doceniane jest to za późno.

Do przeczytania w dwa, trzy wieczory, wciągająca, skłaniająca do refleksji nad własnymi relacjami w rodzinie. Obojętnie jakie stosunki łączą bądź łączyły nas z własną matką, dzięki temu obrazowi doświadczamy do jakiego poświęcenia skłonna jest jedna osoba i jak doceniane jest to za późno.

Książkę tę można polecić każdemu, nawet osobie, która kompletnie nie interesuje się kulturą koreańską. Choć historia osadzona jest głównie w Seulu, nie ma to większego znaczenia. Nie tło kulturalno-obyczajowe tutaj jest najważniejsze, a relacje między matką a resztą rodziny, przez co powieść nabiera uniwersalnego wymiaru i nie ma znaczenia pod jaką szerokością geograficzną będzie czytana.
Shin Kyung-sook w książce "Zaopiekuj się moją mamą" wnikliwie przygląda się interakcjom i stosunkom wewnątrzrodzinnym. Wzajemne pretensje i obwinianie się rodzeństwa, ojca oraz szwagierki powoli uwidoczniają brak prawdziwych, silnych więzi, brak umiejętności rozmawiania, porozumiewania się, mówienia o swoich uczuciach i pragnieniach. Wydaje się, że to So-nyo ,tytułowa mama, była swego rodzaju siłą łączącą i spajającą rodzinę – wyrozumiała, pełna ciepła, ale niezrozumiana i permanentnie raniona przez najbliższych. Bohaterowie powieści Shin stają się poniekąd symboliczną rodziną – jak w soczewce, tak w rodzinie So-nyo skupiają się typowe, uniwersalne problemy rodzin, niesnaski, wyrzuty i pretensje, ale także piękne i ulotne chwile szczęścia.
"Zaopiekuj się moją mamą” to książka, wobec której osoby nawet o najtwardszych sercach nie przejdą obojętnie i być może zaczną inaczej patrzeć na istnienie osoby tak pozornie oczywistej i branej za pewnik jak mama. Shin Kyung-Sook za pośrednictwem prostych środków stworzyła uniwersalną opowieść o rodzicielskiej miłości i poświęceniu.

Książkę tę można polecić każdemu, nawet osobie, która kompletnie nie interesuje się kulturą koreańską. Choć historia osadzona jest głównie w Seulu, nie ma to większego znaczenia. Nie tło kulturalno-obyczajowe tutaj jest najważniejsze, a relacje między matką a resztą rodziny, przez co powieść nabiera uniwersalnego wymiaru i nie ma znaczenia pod jaką szerokością geograficzną...

Mama. Słowo tak zwyczajne, że aż banalne. Każdy ją zna, każdy z nią był, słyszał jej głos, widział jej twarz, zna gesty, rzeczy, które posiada. Ale czy rzeczywiście ją znamy? Czy potrafimy spojrzeć na nią jak na kogoś więcej niż “tylko mamę”? Jak na osobę, która ma własne myśli, plany, pasje, drobne radości i tęsknoty? Czy zastanawiamy się nad tym, co czuje, czego pragnie, co ją martwi, gdy my jesteśmy pochłonięci swoim życiem?

Ta książka z niezwykłą siłą uderza w nasze zobojętnienie i codzienną rutynę relacji. Zmusza do refleksji nad słowami, których nie powiedzieliśmy, i gestami, których zabrakło. Jest to opowieść, która dotknie każdego – dzieci, rodziców, partnerów – i sprawi, że po jej lekturze spojrzymy na bliskich inaczej. Być może od tej chwili będziemy chcieli zobaczyć w nich coś więcej niż role, które pełnią w naszym życiu.

Mama. Słowo tak zwyczajne, że aż banalne. Każdy ją zna, każdy z nią był, słyszał jej głos, widział jej twarz, zna gesty, rzeczy, które posiada. Ale czy rzeczywiście ją znamy? Czy potrafimy spojrzeć na nią jak na kogoś więcej niż “tylko mamę”? Jak na osobę, która ma własne myśli, plany, pasje, drobne radości i tęsknoty? Czy zastanawiamy się nad tym, co czuje, czego pragnie,...