Zapewne, jak wszyscy śmiertelnicy, nie umie dostrzec szczęścia, które ma w zasięgu ręki, bo oślepia go szczęście nieosiągalne.

Czyli tak zaczyna się starość. Widzisz siebie w samochodowym lusterku i już wiesz dlaczego skalpel jest najlepszym przyjacielem kobiety.

Czyli tak zaczyna się starość. Widzisz siebie w samochodowym lusterku i już wiesz dlaczego skalpel jest najlepszym przyjacielem kobiety.

-Kochasz to miasto, prawda?
-A ty nie kochasz Berlina?
-Nie aż tak. Ty je kochasz, uwielbiasz, kochasz każdy kamień na rynku; ja tak nie potrafię.
-Bo masz mamę- wyjaśniam mu spokojnie.
-Co?
-Mamę. Gothel jest twoim domem i zawsze nim była, wciąż chowasz się pod jej spódnicą. Ja nie mam nikogo, tylko to miasto.

-Kochasz to miasto, prawda?
-A ty nie kochasz Berlina?
-Nie aż tak. Ty je kochasz, uwielbiasz, kochasz każdy kamień na rynku; ja tak nie potrafię.
-Bo masz mamę- wyjaśniam mu spokojnie.
-Co?
-Mamę. Gothel jest twoim domem i zawsze nim była, wciąż chowasz się pod jej spódnicą. Ja nie mam nikogo, tylko to miasto.

Tęskniłem do ciebie bezgranicznie, myślałem o tobie dzień i noc. Przecież my należymy do siebie, jesteś mi potrzebna, nie tylko jako przyjaciółka, wyobrażałem sobie nieustannie, że jesteś przy mnie blisko, pieściłem cię w marzeniach, czułem pod palcami twoją skórę...

Tęskniłem do ciebie bezgranicznie, myślałem o tobie dzień i noc. Przecież my należymy do siebie, jesteś mi potrzebna, nie tylko jako przyjaciółka, wyobrażałem sobie nieustannie, że jesteś przy mnie blisko, pieściłem cię w marzeniach, czułem pod palcami twoją skórę...

(...) tak cierpimy, jak grzeszymy.

(...) tak cierpimy, jak grzeszymy.

Właśnie o to chodzi w życiu, o ludzi i zachody słońca. Zwłaszcza o ludzi.

Właśnie o to chodzi w życiu, o ludzi i zachody słońca. Zwłaszcza o ludzi.

Prawda to zmieniająca się wystawa w sklepowej witrynie, przerabiana ręcznie, kiedy nie patrzysz, nęcąca i zawsze poza zasięgiem.

Prawda to zmieniająca się wystawa w sklepowej witrynie, przerabiana ręcznie, kiedy nie patrzysz, nęcąca i zawsze poza zasięgiem.

Wszyscy jechali na tym samym wózku. Robiła rzeczy, których nie lubiła - jak wszyscy. Oddawała swe drogocenne ciało i drogocenną duszę, łudząc się na lepszą przyszłość - jak wszyscy. Sądziła, że nie zarobiła jeszcze wystarczająco dużo - jak wszyscy. Musiała być cierpliwa - jak wszyscy. Odkładała marzenia na potem - jak wszyscy.

Wszyscy jechali na tym samym wózku. Robiła rzeczy, których nie lubiła - jak wszyscy. Oddawała swe drogocenne ciało i drogocenną duszę, łudząc się na lepszą przyszłość - jak wszyscy. Sądziła, że nie zarobiła jeszcze wystarczająco dużo - jak wszyscy. Musiała być cierpliwa - jak wszyscy. Odkładała marzenia na potem - jak wszyscy.

[Kriss do mieszkańców Welgrund] Ta wioska jest zhańbiona! A ja na zawsze zetrę ją z powierzchni ziemi! Niech każdy z was złoży przede mną swoje pieniądze i kosztowności. Potem weźmiecie z kuźni pochodnie i podpalicie wszystkie nędzne chaty, które tu jeszcze stoją! [str. 34].

[Kriss do mieszkańców Welgrund] Ta wioska jest zhańbiona! A ja na zawsze zetrę ją z powierzchni ziemi! Niech każdy z was złoży przede mną swoje pieniądze i kosztowności. Potem weźmiecie z kuźni pochodnie i podpalicie wszystkie nędzne chaty, które tu jeszcze stoją! [str. 34].

Gdzieś tam w świecie pewnie zarobiłby więcej pieniędzy, jednak bogactwo to małe piwo. A władza to szampan.

Gdzieś tam w świecie pewnie zarobiłby więcej pieniędzy, jednak bogactwo to małe piwo. A władza to szampan.