Dobrze było iść drogą pośród wysokich czereśni, coraz głębiej na wschód, który był po prostu zmierzchem. Szedłem, a żyzna noc zasypywała wszystko. Wpadało się w to jak nasionko w bruzdę.

Wiem, najdroższa, że ranię twe serduszko, ale nie uważaj mnie za okrutną dlatego, że posłuszna jestem nieodpartemu prawu, jakie dyktują mi ma siła i słabość. Jeśli twe serduszko jest zranione, moje złe serce krwawi wraz z nim. W upojeniu i w niezmiernym poniżeniu żyję w tobie, twym gorącym życiem, a ty umrzesz, słodko umrzesz we mnie. Nie mogę temu zapobiec. Ja przyciągnę cię ku sobie, ty przyciągać będziesz innych; wtedy poznasz upojenie okrucieństwem, które jest niczym innym, jak miłością. Nie próbuj więc na razie wiedzieć więcej o mnie i mych sprawach, lecz zaufaj mi całym swym kochającym sercem.

Wiem, najdroższa, że ranię twe serduszko, ale nie uważaj mnie za okrutną dlatego, że posłuszna jestem nieodpartemu prawu, jakie dyktują mi ma siła i słabość. Jeśli twe serduszko jest zranione, moje złe serce krwawi wraz z nim. W upojeniu i w niezmiernym poniżeniu żyję w tobie, twym gorącym życiem, a ty umrzesz, słodko umrzesz we mnie. Nie mogę temu zapobiec. Ja przyciągnę cię k...

W chwilach ostatecznego lęku kocha się chyba każdego, kto wtedy przy nas jest. Wystarczy, że jest blisko nas. Ktokolwiek to jest

W chwilach ostatecznego lęku kocha się chyba każdego, kto wtedy przy nas jest. Wystarczy, że jest blisko nas. Ktokolwiek to jest

Miłość jest dla tych, którzy potrafią sobie poradzić z balastem psychicznym. Miłość jest jak wór śmierdzących odpadków, który próbuje się przenieść na plecach przez spieniony strumień cuchnących szczyn.

Miłość jest dla tych, którzy potrafią sobie poradzić z balastem psychicznym. Miłość jest jak wór śmierdzących odpadków, który próbuje się przenieść na plecach przez spieniony strumień cuchnących szczyn.

Ponieważ jedynym terenem eksploracji, przez który poznajemy świat, jesteśmy my sami, to nie wiedząc o sobie samych do końca wszystkiego, wiele wiedzieć nie będziemy.
(Rozmowy z pisarzami, Z. Taranienko, 1986, s. 505)

Ponieważ jedynym terenem eksploracji, przez który poznajemy świat, jesteśmy my sami, to nie wiedząc o sobie samych do końca wszystkiego, wiele wiedzieć nie będziemy.
(Rozmowy z pisarzami, Z. Taranienko, 1986, s. 505)

(...) Zupełnie jak ludzie, którzy wierzą, że będą szczęśliwi, jeśli przeprowadzą się w jakieś inne miejsce, lecz przekonują się, że to tak nie działa. Gdziekolwiek się udasz, zabierasz tam siebie (...)

(...) Zupełnie jak ludzie, którzy wierzą, że będą szczęśliwi, jeśli przeprowadzą się w jakieś inne miejsce, lecz przekonują się, że to tak nie działa. Gdziekolwiek się udasz, zabierasz tam siebie (...)

To chyba leży w ludzkiej naturze: chcemy tego, czego nie możemy mieć

To chyba leży w ludzkiej naturze: chcemy tego, czego nie możemy mieć

- Mamo - spytała Cesia, patrząc na nią z czułością. Czy ty lubisz pieniądze?
- Ja? - zdziwiła się mama. - A bo co?
- Nic. Po prostu, nagle mnie zainteresowało, jaki masz do nich stosunek.
- Hm - zastanowiła się mama. - Powiedziałabym, że taki, jak do kogoś, za kim tęsknię, a kto mnie wyraźnie unika.

- Mamo - spytała Cesia, patrząc na nią z czułością. Czy ty lubisz pieniądze?
- Ja? - zdziwiła się mama. - A bo co?
- Nic. Po prostu, nagle mnie zainteresowało, jaki masz do nich stosunek.
- Hm - zastanowiła się mama. - Powiedziałabym, że taki, jak do kogoś, za kim tęsknię, a kto mnie wyraźnie unika.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Jasne, gdyby życzenia były dolarami, już dawno dorównałabym Billowi Gatesowi.

Pieniądze niewiele maja wspólnego z życiem w szczęściu,trudno się z tym nie zgodzić,ale jednak sprawiają,ze żyje się wygodniej,gdy gonisz za szczęściem.

Pieniądze niewiele maja wspólnego z życiem w szczęściu,trudno się z tym nie zgodzić,ale jednak sprawiają,ze żyje się wygodniej,gdy gonisz za szczęściem.