Kłamstwo prędzej czy później musi dopuścić prawdę do głosu.

Tyś dobra na ciężkie godziny. Tyś kochająca nawet, kiedy nie kochasz.

Tyś dobra na ciężkie godziny. Tyś kochająca nawet, kiedy nie kochasz.

Natura, jakkolwiek niesprawiedliwa w swej złośliwości, by zaślepiać mężczyzn, gdy ci się zakochają, wyrównuje tę niesprawiedliwość, pozwalając, by blask kobiet, który tych mężczyzn tak oślepił, dość szybko zgasł, zmuszając tym samym damy na stare lata do korzystania z usług fryzjerów, masażystów, chirurgów, aby nadać swym podupadłym piersiom, brzuchom, policzkom i udom jakąś choć po części akceptowalną formę. Jako rodzaj wyremontowanych gipsowych figur schodzą te kiedyś piękne kobiety do grobu. Ale mężczyźni, którzy byli na tyle mądrzy, by nie umierać z powodu kobiet, będą przez naturę wynagrodzeni: obsypani srebrem i nie mniejszą godność ułomności udają się na łono Boga. s.256-7.

Natura, jakkolwiek niesprawiedliwa w swej złośliwości, by zaślepiać mężczyzn, gdy ci się zakochają, wyrównuje tę niesprawiedliwość, pozwalając, by blask kobiet, który tych mężczyzn tak oślepił, dość szybko zgasł, zmuszając tym samym damy na stare lata do korzystania z usług fryzjerów, masażystów, chirurgów, aby nadać swym podupadłym piersiom, brzuchom, policzkom i udom jakąś ch...

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z niczego, będzie
pani długo czekać, może nawet całą wieczność. Nie mówię pani tego wszystkiego, żeby panią zniechęcać, ale moją rolą jako
terapeutki jest przybliżać pani rzeczywistość. W prawdziwym
życiu doskonałość tkwi czasem w niedoskonałości.

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z nic...

Większość ludzi nie żyje po coś. Po prostu żyją...

Większość ludzi nie żyje po coś. Po prostu żyją...

Zdałem sobie sprawę, że praca jest tylko cząstką nas, a potencjał człowieka mierzy się czymś więcej, niż liczbą zer na pasku wypłaty. Mierzy się go zdolnością do chwytania chwili, kierowania swoim życiem, znajdowania sensu w swoim wnętrzu, śmiania się, kochania, przyjmowania, dawania i cieszenia się życiem. Niczego z tego nie można kupić. Każda z tych rzeczy jest cenna.

Zdałem sobie sprawę, że praca jest tylko cząstką nas, a potencjał człowieka mierzy się czymś więcej, niż liczbą zer na pasku wypłaty. Mierzy się go zdolnością do chwytania chwili, kierowania swoim życiem, znajdowania sensu w swoim wnętrzu, śmiania się, kochania, przyjmowania, dawania i cieszenia się życiem. Niczego z tego nie można kupić. Każda z tych rzeczy jest cenna.

Wiem z obserwacji, że ilekroć poważni ludzie używają dwa razy w jednym zdaniu słowa „jakkolwiek”, można niemal za pewnik matematyczny przyjąć ich nieczyste sumienie.

Wiem z obserwacji, że ilekroć poważni ludzie używają dwa razy w jednym zdaniu słowa „jakkolwiek”, można niemal za pewnik matematyczny przyjąć ich nieczyste sumienie.

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...

Człowiek może mieć, co chce, tylko potem dowiaduje się, że za wszystko trzeba płacić. Pytanie brzmi: czy ciebie na to stać?

Człowiek może mieć, co chce, tylko potem dowiaduje się, że za wszystko trzeba płacić. Pytanie brzmi: czy ciebie na to stać?

Nowe jest zawsze lepsze niż to, co było najlepsze jeszcze rok temu. Sposób na to, żebyśmy dobrowolnie pozwalali sobie dyktować, czego mamy chcieć, na co mamy pracować.

Nowe jest zawsze lepsze niż to, co było najlepsze jeszcze rok temu. Sposób na to, żebyśmy dobrowolnie pozwalali sobie dyktować, czego mamy chcieć, na co mamy pracować.