Nadal niewiele tu znaczysz i dziwi mnie, że jeszcze nie zauważyłaś, że zawszę robię to, na co mam ochotę.

Czasami miłość sprawia, że kochający staje się egoistą, a kochany obiektem najbardziej aktywnych podłości.

Czasami miłość sprawia, że kochający staje się egoistą, a kochany obiektem najbardziej aktywnych podłości.

Nasze serca biły szybko, zsynchronizowane. W tym momencie wszystko, przez co przeszliśmy, co straciliśmy i z czego musieliśmy zrezygnować, wydawało mi się tego warte. Tylko to miało znaczenie. I zawsze będzie miało.

Nasze serca biły szybko, zsynchronizowane. W tym momencie wszystko, przez co przeszliśmy, co straciliśmy i z czego musieliśmy zrezygnować, wydawało mi się tego warte. Tylko to miało znaczenie. I zawsze będzie miało.

Miłość-ta, którą dajemy i ta, którą jesteśmy obdarzeni - ona czyni z nas rodzinę. Wiążemy się przecież na całe życie nie z bratem, a z obcym człowiekiem, którym nie łączy nas z początku zupełnie nic. Dopiero miłość...ona sprawia, że ten obcy człowiek staje się dla nas całym światem.

Miłość-ta, którą dajemy i ta, którą jesteśmy obdarzeni - ona czyni z nas rodzinę. Wiążemy się przecież na całe życie nie z bratem, a z obcym człowiekiem, którym nie łączy nas z początku zupełnie nic. Dopiero miłość...ona sprawia, że ten obcy człowiek staje się dla nas całym światem.

Po raz pierwszy w historii człowiek zdobył informacje o tym, co dzieje się z innymi ludźmi na świecie i uzyskał możliwość zareagowania na to, co się z nimi dzieje. Staliśmy się społecznością połączoną wspólną wiedzą i wspólnym zagrożeniem. Nie możemy dziś stwierdzić z całą pewnością, czy kiedykolwiek istniał w przeszłości taki okres, gdy jakaś społeczność składała się z wielu innych społeczeństw, których członkowie interesowali się sobą w taki sposób, że świadomość tego, co różni owe poszczególne małe społeczeństwa, wzmacniała samoidentyfikację każdego.

Po raz pierwszy w historii człowiek zdobył informacje o tym, co dzieje się z innymi ludźmi na świecie i uzyskał możliwość zareagowania na to, co się z nimi dzieje. Staliśmy się społecznością połączoną wspólną wiedzą i wspólnym zagrożeniem. Nie możemy dziś stwierdzić z całą pewnością, czy kiedykolwiek istniał w przeszłości taki okres, gdy jakaś społeczność składała się z wielu i...

Człowiek nie rodzi się potworem, dopiero później się nim staje.

Człowiek nie rodzi się potworem, dopiero później się nim staje.

Myślę, że we wszystkich ludziach jest taka wielka potrzeba, żebyśmy mówili bliskim to, co czujemy, o naszych zranieniach, bo to pozwala zrozumieć, co się dzieje w naszych relacjach. Nie mamy prawa wymagać od innych zrozumienia, jeśli nie zrobiliśmy nic, by inni nas zrozumieli. Bo potem na lata tworzy się taka blokada, piętrzą się konflikty, jakieś żale, i wiele spraw, które można by dość prosto rozwiązać, jest nie do rozwiązania. (...) To działa w dwie strony. Bo kiedy zamykasz się przed bliskimi ze swoimi uczuciami, oni też się zamykają.

Myślę, że we wszystkich ludziach jest taka wielka potrzeba, żebyśmy mówili bliskim to, co czujemy, o naszych zranieniach, bo to pozwala zrozumieć, co się dzieje w naszych relacjach. Nie mamy prawa wymagać od innych zrozumienia, jeśli nie zrobiliśmy nic, by inni nas zrozumieli. Bo potem na lata tworzy się taka blokada, piętrzą się konflikty, jakieś żale, i wiele spraw, które mo...

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale wiesz co jest gorsze? To pusta karta, dodrukowany Joker, żart z ciebie samej. Masz to, czego tak desperacko pragnęłaś, odkąd tylko nauczyłaś się mówić, i co? I nic. Jedno wielkie smutne nic. Natomiast porażka… o, to zupełnie inna historia. Porażka jest jedyną stałą, jest niezachwianym filarem rzeczywistości. Boli ona tak samo bez względu na to, czy doświadczasz jej w osamotnieniu, czy w ramionach ukochanego. A ty, mała pisareczko, doświadczasz wielkiej porażki, doświadczasz katastrofy swojego życia. I och, czy to nie ukochany jest sprawcą twojego cierpienia? Spróbuj mu zapłacić, spróbuj powołać się na swoją niewątpliwą sławę, może to go powstrzyma? Nie? Nie powstrzyma? Widzisz, nie tak to działa. Jakże się pomyliłaś, pisareczko, jakże się niemożebnie pomyliłaś. A teraz powiedz… czy jesteś szczęśliwa?

Zabawne, jak w gruncie rzeczy niewiele potrafią zagwarantować pieniądze. Podobnie sława, sukces, kariera, czy jakkolwiek to zwać. Zwłaszcza sukces, prawda? Latami stawiałaś go na piedestale, był siłą sprawczą większości twoich działań, a nagle przekonujesz się, jak śmiesznie mało znaczy. Gdy nie masz go z kim dzielić, deprecjonuje się i żałośnie traci na wartości, to jedno, ale...

Jedyni ludzie, którzy naprawdę wierzą w to, że "za pieniądze nie kupisz szczęścia", to ci, którzy nigdy nie musieli bez nich żyć.

Jedyni ludzie, którzy naprawdę wierzą w to, że "za pieniądze nie kupisz szczęścia", to ci, którzy nigdy nie musieli bez nich żyć.

Klasa zdobi człowieka lepiej niż świetnie skrojony mundur albo drogi garnitur. Klasy nie uszyjesz na zamówienie, nie kupisz za pieniądze nawet całego narodu. Podobnie jak szacunku.

Klasa zdobi człowieka lepiej niż świetnie skrojony mundur albo drogi garnitur. Klasy nie uszyjesz na zamówienie, nie kupisz za pieniądze nawet całego narodu. Podobnie jak szacunku.