Jestem śmiertelnie poważny. Nasz los z jakichś powodów się złączył i tak pozostanie.

— Nie wytrzymasz ze mną…

— Nie martwi cię to, że będziesz żoną mafijnego bossa? Że wchodzisz w rodzinę kalabryjską? Że mam krew na rękach?

Moje ciało mówiło jedno, a głowa drugie. Nie mogłam pojąć, dlaczego tak ciągnęło mnie do tego Włocha.

Jej brat był tak samo uparty, twardy i pyskaty jak ona. Aż niewiarygodne, mierzyło do niego z dziesięciu ludzi, a ten nadal twierdził, że może coś tu ugrać.

Klęczała i prosiła; pewnie już tego w życiu nie zobaczę. Była gotowa schować dumę do kieszeni, a doskonale wiedziałem, jak wielką ją ma.

— Nie kocham, ale… — szepnęłam i przygryzłam wargę — Ale coś między nami jest. Boję się, a jeśli on coś ci zrobi, nie będę mogła więcej spojrzeć mu w oczy. Zrozum, ty też nie możesz go skrzywdzić, Vittorio musi być bezpieczny. Obiecaj, że mu nic nie zrobisz.

Nie wiem też, czemu w nocy nie próbuję poderżnąć mu gardła, a zwyczajnie wsłuchuję się w jego miarowy oddech i zasypiam obok jakby spokojniej.

Gdy czuję jego zapach w pomieszczeniu, wtedy wiem, że chcę znaleźć się bliżej. Chciałabym znać odpowiedź na wiele pytań, ale po prostu czasem ich brakuje. Można to nazwać chemią, przeznaczeniem czy czymś takim; racjonalnie nie mogę tego wyjaśnić.

Nadal niewiele tu znaczysz i dziwi mnie, że jeszcze nie zauważyłaś, że zawszę robię to, na co mam ochotę.

Dlaczego Vittorio nie dawał znaku, nawet najmniejszego, tylko dla mnie? Jak mogłam walczyć z całym światem, nie wiedząc tak naprawdę, czy mój mężczyzna wróci?

Bez mrugnięcia okiem, najczystsza akcja, jaką widziałem w wykonaniu kobiety. Fakt, mogła się wstrzymać, żebyśmy wydobyli z niego trochę szczegółów, ale do cierpliwych to ona nie należy.

Nie ma nic ważniejszego od nas. Nie muszę mówić o tym całemu światu, wystarczy, że stanę przeciw niemu dla ciebie.