Jak się kończy legenda o Geralcie i Ciri? Przecież każdy to wie. Patrzyła na ciemną w tonacji akwarelę, przedstawiającą niekształtną barkę sunącą po powierzchni zasnutego oparami jeziora, barkę popędzaną długą tyką przez kobietę widoczną tylko jako czarna sylwetka. Właśnie tak kończy się ta legenda. Właśnie tak. Nimue czytała w jej myślach. - To nie jest takie pewne, Condwiramurs. To wcale nie jest takie pewne. (s. 22)
[...]
Yennefer nie odpowiedziała. Trzymała oburącz bezwłądną i lecącą przez ręce głowę Geralta, łamiącym się głosem powtarzała zaklęcia. Po jej dłoniach, po policzkach i czole wiedźmina tańczyły sine iskierki i trzeszczące ogniki. Triss wiedziała, ile energii kosztują takie zaklęcia. [...] Triss dziwiła się nawet, że czarnowłosa czarodziejka tak długo to wytrzymuje. Przestała się dziwić, bo Yennefer zamilkła w połowie kolejnej magicznej formuły i osunęła się na bruk obok wiedźmina. (s. 513)
[...]
- A ja - powiedziała wolno Ciri, ciągle klęcząc na skrwawionym bruku - kiedyś wyrzekłam się mojej mocy. Gdybym się nie wyrzekła, tobym go teraz ocaliła. Wyleczyłabym go, wiem to. Ale jest za późno. Wyrzekłam się i teraz nic nie mogę zrobić. To jest tak, jakbym to ja go ZABIŁA. (s. 514)
[...]
Pierwszy połapał się Jaskier. [...] Wziął na ręce wciąż nieprzytomną Yennefer. Przysiągłby, że czuje obok swego ramienia bark Cahira. Kątek oka złowił mignięcie płowego warkocza Milvy. Gdy składał czarodziejkę w łodzi, przysiągłby, że widział przytrzymujące burtę dłonie Angouleme. Krasnoludy uniosły wieźmina, pomogła im Triss, podtrzymując mu głowę. Yarpen Zigrin aż zamrugał oczami, przez sekundę widział bowiem obu braci Dahlbergów. [...] Przez bardzo krótką chwilę widzieli jeszcze drobną i zwiewną sylwetkę Ciri, widzieli jak długą tyką odpycha się od dna. (s. 516).

Co was obchodzą ludzie? Co was obchodzą plotki i złe języki? Co was obchodzi wszystko, kiedy wiecie, że to jest ta jedna jedyna? Wymarzona, wyśniona i upragniona. Że nie możecie bez niej oddychać, tylko krztusicie się w beznadziejnych spazmach. Że wasze serce bije po to, by ona dotknęła ręką waszej piersi, że oddychacie tylko w tym celu, by swój oddech złączyć z jej oddechem.

Co was obchodzą ludzie? Co was obchodzą plotki i złe języki? Co was obchodzi wszystko, kiedy wiecie, że to jest ta jedna jedyna? Wymarzona, wyśniona i upragniona. Że nie możecie bez niej oddychać, tylko krztusicie się w beznadziejnych spazmach. Że wasze serce bije po to, by ona dotknęła ręką waszej piersi, że oddychacie tylko w tym celu, by swój oddech złączyć z jej oddechem.

Miłość naprawdę jest niebezpieczna, nie jest żartem , nie jest kwiatem, nie jest aniołem.

Miłość naprawdę jest niebezpieczna, nie jest żartem , nie jest kwiatem, nie jest aniołem.

-Jak mam o tobie mówić? Mój mąż? Partner? Chłopak? - zatrzymał się z dłonią na klamce i zmierzył ją nieodgadnionym spojrzeniem.
-Możesz nazywać mnie swoim panem.

-Jak mam o tobie mówić? Mój mąż? Partner? Chłopak? - zatrzymał się z dłonią na klamce i zmierzył ją nieodgadnionym spojrzeniem.
-Możesz nazywać mnie swoim panem.

Człowiek jest oszalałym aniołem. Kiedyś wszyscy byli aniołami prawdziwymi i mieli wtedy wybór pomiędzy dobrem i złem, więc być aniołem było łatwo. A potem coś się stało. Coś się zepsuło, pękło, może zawiodło. I aniołowie stanęli przed koniecznością wyboru już nie dobra i zła, lecz tylko mniejszego zła; to wytrąciło ich z równowagi i każdy stał się człowiekiem.

Człowiek jest oszalałym aniołem. Kiedyś wszyscy byli aniołami prawdziwymi i mieli wtedy wybór pomiędzy dobrem i złem, więc być aniołem było łatwo. A potem coś się stało. Coś się zepsuło, pękło, może zawiodło. I aniołowie stanęli przed koniecznością wyboru już nie dobra i zła, lecz tylko mniejszego zła; to wytrąciło ich z równowagi i każdy stał się człowiekiem.

Wyobraź sobie, jesteś wszystkim. Czyli jesteś też niczym. Albo zbiorem, który do niczego nie prowadzi. Bo gdy chcesz być jasnością, jesteś równocześnie ciemnością. A gdy chcesz być muzyką, jesteś też ciszą. Jak chcesz być czymś, jesteś też czymś zupełnie innym. Więc w zasadzie nie jesteś całkowicie światłem ani ciemnością, duży ani mały, żadnym z dwojga. Niczym. Przez to, że jesteś wszystkim przez cały czas. Ponieważ jesteś symetryczny. Jesteś nieskończoną pojemnością wszystkiego. I dochodzisz do niczego.

Wyobraź sobie, jesteś wszystkim. Czyli jesteś też niczym. Albo zbiorem, który do niczego nie prowadzi. Bo gdy chcesz być jasnością, jesteś równocześnie ciemnością. A gdy chcesz być muzyką, jesteś też ciszą. Jak chcesz być czymś, jesteś też czymś zupełnie innym. Więc w zasadzie nie jesteś całkowicie światłem ani ciemnością, duży ani mały, żadnym z dwojga. Niczym. Przez to, że je...

Zawsze znajdą się ludzie, którzy czekają, by wkroczyć i wszystko odbudować.

Zawsze znajdą się ludzie, którzy czekają, by wkroczyć i wszystko odbudować.

Jeśli ktoś tobie coś ofiaruje, miłość, przyjaźń, ba, nawet pieniądze... Bierz... Nie umiesz wziąć - nie umiesz dać...

Jeśli ktoś tobie coś ofiaruje, miłość, przyjaźń, ba, nawet pieniądze... Bierz... Nie umiesz wziąć - nie umiesz dać...

Praktykowana dzisiaj demokracja to coraz bardziej synonim przekupstw za głosy oraz napędzania i nagradzania partykularnych interesów.

Praktykowana dzisiaj demokracja to coraz bardziej synonim przekupstw za głosy oraz napędzania i nagradzania partykularnych interesów.

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...