Druciarz Galaktyki

Recenzenci piszą, że ta książka jest pełna humoru, zabawna - nie wiem, w którym momencie.
Pomysł goni pomysł i dość szybko nie wiadomo w ogóle, o co chodzi. Po przeczytaniu ksiązki nadal do końca nie wiadomo.
Jedno z gorszych dzieł Dicka.

Recenzenci piszą, że ta książka jest pełna humoru, zabawna - nie wiem, w którym momencie.
Pomysł goni pomysł i dość szybko nie wiadomo w ogóle, o co chodzi. Po przeczytaniu ksiązki nadal do końca nie wiadomo.
Jedno z gorszych dzieł Dicka.

Chyba za długo miałem przerwę od Dick'a... cóż całość wydaje się chaotyczna, momentami banalna... na zmianę znów z pseudofilozoficznymi wycieczkami... Jakby autorowi umknął pomysł...

Średnie mocno - na plus - krótkie;-).

PS. znów doświadczyłem tego co zawsze fascynowało mnie w Dick'u - autor potrafi opisywać rzeczy, zjawiska na skraju absurdu w taki sposób, że myślę sobie, że to przecież całkiem naturalne.

Chyba za długo miałem przerwę od Dick'a... cóż całość wydaje się chaotyczna, momentami banalna... na zmianę znów z pseudofilozoficznymi wycieczkami... Jakby autorowi umknął pomysł...

Średnie mocno - na plus - krótkie;-).

PS. znów doświadczyłem tego co zawsze fascynowało mnie w Dick'u - autor potrafi opisywać rzeczy, zjawiska na skraju absurdu w taki sposób, że myślę...

To już tysięczna książka Dicka, w której bohaterem jest mężczyzna w głębokiej depresji, z problemami małżeńskimi, który szybko znajduje sobie inną kobietę, z którą też ma problemy. Ten checkbox możemy odhaczyć.

Niestety za dużo dobrego nie da się powiedzieć o tej pozycji. Anna Kańtoch wybitnie się napracowała we wstępie i szacunek za to (bo bardzo ładnie napisała),ale o rety, jakie ta książka ma niedociągnięcia. POŁOWA wątków nie prowadzi do niczego. Dosłownie raz pojawia się wątek, to mamy 50 na 50 szans, że już nigdy, do ostatniego słowa książki, nie wrócimy do niego. Postać, zdarzenie, wątek fabularny, zabieg artystyczny znika - czyli coś, co z pozoru wydaje nam się ważne, okazuje się chwilowym kreatywnym wtrąceniem.

Tak samo nie dostajemy żadnych odpowiedzi na pytania, które zadaje książka. I zanim ktoś powie, że to dobrze, bo to rola czytelnika, by sam je tworzył, to dodam: Tutaj nie chodzi nawet o interpretacje faktów ale o najprostsze zabiegi logiczne czy późniejsze nawiązania do tematu, który był wcześniej!

- Czarny Glimmung (ważna postać) rozbija się na lotnisku. Co dalej z nim? Nie wiadomo
- Joe rozmawia ze swoją alternatywną wersją (ważny wątek). Co dalej z tym? Jakieś konsekwencje, nawiązania później? Nic
- Katedra zostaje podniesiona z dna oceanu/albo i nie (nie będę spoilował). Wiadomo co dalej? Nie
- Pojawia się wątek religijny, mistycyzmu. Jakieś konsekwencje dla świata? Nie wiemy
- Maszyna robiąca predykcje związku na podstawie skanu mózgu. Czy wrócimy do wyniku, który wypluła? Nie bardzo.

I 50% wątków/zdarzeń takich jest. Dick coś napisze, wydaje się ważne. NOPE, zapomnij czytelniku, że będzie później do tego nawiązanie. Kreatywna ekspresja była potrzebna wtedy i tylko wtedy, więcej nie wróci.

Po "Świecie Jonesa" bohaterowie w tej książce są chyba najbardziej antypatyczni. Każdy jeden jest nieprzyjemnym nieudacznikiem. Ani jedna postać się nie uśmiechnęła inaczej, niż cynicznie. Wszyscy są do siebie opryskliwi, nikt nikomu nie ufa, wszyscy mają zaburzenia osobowości. Czasami wydaje mi się, że część pozycji Dicka można zrozumieć tylko wtedy, gdy samemu się jest w wielkiej depresji (coś jak w przypadku Neon Genesis Evangelion). To właśnie jednak z takich książek, której nawet ostatnie zdanie, kończące tę powieść, jest tragicznie fatalistyczne.

Wszystko jest płytkie i bardzo powierzchowne. Totalitarny ustrój, mistycyzm, wątki hard sci-fi - Wszystko to się pojawia, ale z racji objętości książki, to tematy tylko liźnięte (zwłaszcza mistycyzm, który pojawia się na jednej stronie i do widzenia). Nie jest to najlepsza powieść. Czy jednak warto ją przeczytać? Wszystko co Dicka warto przeczytać.

To już tysięczna książka Dicka, w której bohaterem jest mężczyzna w głębokiej depresji, z problemami małżeńskimi, który szybko znajduje sobie inną kobietę, z którą też ma problemy. Ten checkbox możemy odhaczyć.

Niestety za dużo dobrego nie da się powiedzieć o tej pozycji. Anna Kańtoch wybitnie się napracowała we wstępie i szacunek za to (bo bardzo ładnie napisała),ale o...

Nie jest to, jeśli wierzyć opiniom innych, najlepsza pozycja tego autora, ale moja pierwsza. Zarazem ta, która zachęciła mnie do dalszego czytania jego dzieł. Niesamowita ilość ciekawych pomysłów i kolosalny rozmiar wyobraźni P.K Dicka naprawdę imponują.

Nie jest to, jeśli wierzyć opiniom innych, najlepsza pozycja tego autora, ale moja pierwsza. Zarazem ta, która zachęciła mnie do dalszego czytania jego dzieł. Niesamowita ilość ciekawych pomysłów i kolosalny rozmiar wyobraźni P.K Dicka naprawdę imponują.

klasyka sf, książka o dwoistości natury ludzkiej, o tych dwóch wilkach które w nas tkwią i ich ciągłej walki , która tak naprawdę określa drogę która idziemy, a w tle dystopijny świat, gdzie ludzkość poddana jest totalnej inwigilacji i pozbawiona decyzyjności, bardzo metaforyczna i refleksyjna, jednak napisana przystępnym językiem, z dużą dozą ironii:)

klasyka sf, książka o dwoistości natury ludzkiej, o tych dwóch wilkach które w nas tkwią i ich ciągłej walki , która tak naprawdę określa drogę która idziemy, a w tle dystopijny świat, gdzie ludzkość poddana jest totalnej inwigilacji i pozbawiona decyzyjności, bardzo metaforyczna i refleksyjna, jednak napisana przystępnym językiem, z dużą dozą ironii:)

Opowieść o tym jak główny bohater, Joe traci wszystko, nawet chęci do życia. Z kolejnej próby samobójczej ratuje go tajemnicza istota - Gumming. Czy szansa, którą otrzymał jest w ogóle prawdziwa i odmieni jego los?

To moja trzecia przeczytana powieść Philipa K. Dicka, znanego ze swojego niebanalnego rezonawania ze światem. Moja ulubiona anegdota z nim związana to to, że bał się Lema i myślał, że on nawet nie istnieje, tylko jest wytworem komunizmu. Dorobek literacki Dick ma mówiąc krótko - spory, jednak jego pozycje porównując je ze współczesnym science fiction krótkie.

Wracając do „Druciarza galaktyki”, narracja prowadzona jest trzecioosobowo, lecz ze szczególną uwagę na postać Joe i jego wyborów. Typowo dla Dicka mamy tu mnóstwo rzuconych myśli, które w żaden sposób nie są rozwinięte. Bo i po co? Autor napisał tylko to co było dla niego interesujące, dlatego jest to bardziej fiction niżby science. Najbardziej podobały mi się „opisy” głębin wodnych oraz działanie Księgi.

A Joe? Kim on jest? Zajmuje się ceramiką i można by przypuszczać, że dowiemy się o tym czegoś więcej lub, że jest to kluczowe dla fabuły. I tak i nie.

Ogromny plus za kreacje świata, bo mimo oszczędności w słowach, mamy zarys planety i wierzeń jej mieszkańców. Dodatkowo motyw Fausta. Krótki, oczywiście, ale zawsze jest urozmaiceniem dla opowieści. Świat Dicka to świat niemożliwej abstrakcji i właśnie tego należy się spodziewać sięgając po tę pozycję.

Opowieść o tym jak główny bohater, Joe traci wszystko, nawet chęci do życia. Z kolejnej próby samobójczej ratuje go tajemnicza istota - Gumming. Czy szansa, którą otrzymał jest w ogóle prawdziwa i odmieni jego los?

To moja trzecia przeczytana powieść Philipa K. Dicka, znanego ze swojego niebanalnego rezonawania ze światem. Moja ulubiona anegdota z nim związana to to, że...

Pora zabrać się za legendę literatury science-fiction 😮

Tym razem Philip K. Dick i jego "Druciarz Galaktyki"

Tytuł niewiele mówiący, jednak treść bogata jak pudełko z cukierkami, a na dodatek z pewną dawką humoru 😉

Książka wydana w 2020 roku przez wydawnictwo Rebis
Pierwsze wydanie tej powieści opublikowano w 1969 roku.

Bohaterem jest Joe Fernwright, naprawiacz ceramiki w świecie zdominowanym przez plastik.
Prowadzi nudne i monotonne życie na ziemii, a jedyną rozrywką Joe jest gra w odgadywanie tytułów książek przetłumaczonych przez translatory.
Pewnego dnia zwraca się do niego tajemnicza istota z innej planety zwana Glimmungiem z propozycją pracy, niepewnej, obarczonej ryzykiem.
Od tego momentu, życie Joe ulega diametralnej zmianie.

Moje wrażenia z lektury i więcej w video-recenzji 🙂

Pora zabrać się za legendę literatury science-fiction 😮

Tym razem Philip K. Dick i jego "Druciarz Galaktyki"

Tytuł niewiele mówiący, jednak treść bogata jak pudełko z cukierkami, a na dodatek z pewną dawką humoru 😉

Książka wydana w 2020 roku przez wydawnictwo Rebis
Pierwsze wydanie tej powieści opublikowano w 1969 roku.

Bohaterem jest Joe Fernwright, naprawiacz ceramiki...

Pora zabrać się za legendę literatury science-fiction 😮

Tym razem Philip K. Dick i jego "Druciarz Galaktyki"

Tytuł niewiele mówiący, jednak treść bogata jak pudełko z cukierkami, a na dodatek z pewną dawką humoru 😉

Książka wydana w 2020 roku przez wydawnictwo Rebis
Pierwsze wydanie tej powieści opublikowano w 1969 roku.

Bohaterem jest Joe Fernwright, naprawiacz ceramiki w świecie zdominowanym przez plastik.
Prowadzi nudne i monotonne życie na ziemii, a jedyną rozrywką Joe jest gra w odgadywanie tytułów książek przetłumaczonych przez translatory.
Pewnego dnia zwraca się do niego tajemnicza istota z innej planety zwana Glimmungiem z propozycją pracy, niepewnej, obarczonej ryzykiem.
Od tego momentu, życie Joe ulega diametralnej zmianie.

Moje wrażenia z lektury i więcej w video-recenzji 🙂

Pora zabrać się za legendę literatury science-fiction 😮

Tym razem Philip K. Dick i jego "Druciarz Galaktyki"

Tytuł niewiele mówiący, jednak treść bogata jak pudełko z cukierkami, a na dodatek z pewną dawką humoru 😉

Książka wydana w 2020 roku przez wydawnictwo Rebis
Pierwsze wydanie tej powieści opublikowano w 1969 roku.

Bohaterem jest Joe Fernwright, naprawiacz ceramiki...

Dick w najlepszym wydaniu. Humor, absurd, groteska, determinizm, totalitaryzm, futurologia, bzdury, niespodziewane dialogi i sceny, wszystko okraszone satyrą, pastiszem i do tego ma sensowną fabułę.

Ale, cholibka, Wydawco, jeśli w przedmowie ktoś chce streścić fabułę, to niech to będzie posłowie!

Dick w najlepszym wydaniu. Humor, absurd, groteska, determinizm, totalitaryzm, futurologia, bzdury, niespodziewane dialogi i sceny, wszystko okraszone satyrą, pastiszem i do tego ma sensowną fabułę.

Ale, cholibka, Wydawco, jeśli w przedmowie ktoś chce streścić fabułę, to niech to będzie posłowie!

Fajtłapowaty Joe Fernwright – mężczyzna na skraju załamania nerwowego – wiedzie nudne przewidywalne życie. Mieszka w ciasnym mieszkaniu pod ziemią, żona puściła go kantem. Bezużyteczny zawodowo (w czasach wszędobylskiego plastiku nie ma zapotrzebowania na usługi renowatora ceramiki),siedzi przed ekranem komputera i gra w Grę: odgaduje nowe absurdalne tłumaczenia tytułów znanych filmów i książek. Żyje z głodowego zasiłku dla weteranów trzeciej wojny światowej.

A trzecia wojna światowa zmieniła oblicze Ziemi. Ludzie żyją w permanentnej inwigilacji oraz indoktrynacji. Kontroli podlega każdy ich ruch i każda rozmowa telefoniczna. Władza ma monopol na wiedzę, toteż wiedza podlega reglamentacji. Totalitarnemu państwu trzeba słono płacić za każdą, nawet całkiem drobną, usługę. Szaleje inflacja.

W takich to niepięknych okolicznościach przyrody, Joe Fernwright otrzymuje propozycję nie do odrzucenia. Która to propozycja jest tak naprawdę szantażem - nieprzyjęcie jej grozi śmiercią lub kalectwem. A w każdym razie wieloletnim więzieniem. Tajemniczy kosmita Glimmung zleca Fernwrightowi oraz wielu fachowcom i śmiałkom z całego wszechświata, karkołomne, praktycznie niewykonalne zadanie, jakim jest wyciągnięcie katedry Heldskalla z dna Mare Nostrum, na planecie Oracz.

"Druciarz Galaktyki" to opowieść o poszukiwaniu własnego celu w życiu, który to cel nadałby życiu sens. Albowiem życie bez sensu jest bez sensu. Sama powieść zaś stanowi mieszankę różnych gatunków literackich. Philip K. Dick wymieszał science-fiction z fantastyką, filozofią oraz mitologią i wszystko to doprawił „Faustem” Goethego. Dużo tego, ale za mało, by mnie porwać i zauroczyć. Może to nieodpowiednia pozycja dla wciąż jeszcze nieopierzonej czytelniczki Dicka jak wyżej podpisana?

Fajtłapowaty Joe Fernwright – mężczyzna na skraju załamania nerwowego – wiedzie nudne przewidywalne życie. Mieszka w ciasnym mieszkaniu pod ziemią, żona puściła go kantem. Bezużyteczny zawodowo (w czasach wszędobylskiego plastiku nie ma zapotrzebowania na usługi renowatora ceramiki),siedzi przed ekranem komputera i gra w Grę: odgaduje nowe absurdalne tłumaczenia tytułów...