[Do Witkacego] Nigdy prócz siebie nie rozumiałeś nikogo. W twoich dramatach, w twoich powieściach nie ma zróżnicowania inności ludzkiej. Od pierwszego do czternastego, wszyscy, kobiety i mężczyźni, to tylko i zawsze ty. [...] Nadajesz im różne imiona, różne nazwiska. Jeden jest profesorem, drugi szewcem, jest młoda kobieta-kochanka, jest zmarła żona-nieboszczka, a wszystko razem do kupy wzięte to zawsze i jedynie Stanisław Ignacy Witkiewicz. Czyś ty kiedyś cośkolwiek innego dostrzegł prócz siebie?

Bo kot, panie doktorze, nie człowiek. On potrzebuje miłości.

Bo kot, panie doktorze, nie człowiek. On potrzebuje miłości.

Jak bardzo miłość jest skąpa, pomyślał. Jak rzadko składa się wszystko:
przysięga, pewność, potrzeba, okoliczności, próżna chęć dzielenia czasu z drugim człowiekiem. I cenna rozpacz. Wydaje się to niemożliwe, cudowne.

Jak bardzo miłość jest skąpa, pomyślał. Jak rzadko składa się wszystko:
przysięga, pewność, potrzeba, okoliczności, próżna chęć dzielenia czasu z drugim człowiekiem. I cenna rozpacz. Wydaje się to niemożliwe, cudowne.

Nie będę zwracałam uwagi na formę i treść Twoich słów, tylko na sposób, w jaki je wypowiadasz. Leo chcę WIDZIEĆ, jak mówisz. Chcę WIDZIEĆ, jak słuchasz. Chcę WIDZIEĆ jak oddychasz. Po tak długim czasie bliskiej, zażyłej, obiecującej, hamowanej, nieustannej, zerwanej, spełnionej, niespełnionej wirtualności chcę wreszcie, po raz pierwszy i ostatni WIDZIEĆ Cię naprawdę przez godzinę. Nic więcej.

Nie będę zwracałam uwagi na formę i treść Twoich słów, tylko na sposób, w jaki je wypowiadasz. Leo chcę WIDZIEĆ, jak mówisz. Chcę WIDZIEĆ, jak słuchasz. Chcę WIDZIEĆ jak oddychasz. Po tak długim czasie bliskiej, zażyłej, obiecującej, hamowanej, nieustannej, zerwanej, spełnionej, niespełnionej wirtualności chcę wreszcie, po raz pierwszy i ostatni WIDZIEĆ Cię naprawdę przez godzi...

Nic nie czyni człowieka równie slepym, jak chęc chronienia kochanej osoby.

Nic nie czyni człowieka równie slepym, jak chęc chronienia kochanej osoby.

Odchodzi od dosłowności psychozy, gdy człowiek jest jak Bóg, gdy jest Nim.

Odchodzi od dosłowności psychozy, gdy człowiek jest jak Bóg, gdy jest Nim.

-[...]Podobieństwa lgną ku sobie, doświadczałem tego w życiu wielokrotnie, ludzie się znajdują nieświadomie, znają się, zanim się poznali, zanim o sobie usłyszeli.
-Złe do złego, dobre do dobrego, prawda do prawdy, kłamstwo do kłamstwa.

-[...]Podobieństwa lgną ku sobie, doświadczałem tego w życiu wielokrotnie, ludzie się znajdują nieświadomie, znają się, zanim się poznali, zanim o sobie usłyszeli.
-Złe do złego, dobre do dobrego, prawda do prawdy, kłamstwo do kłamstwa.

Obiecuję sobie w duchu, że nie wydam ich na nic niewartego miłości.

Obiecuję sobie w duchu, że nie wydam ich na nic niewartego miłości.

,,W miarę jak przybywało mi pieniędzy stałem się od nich uzależniony

,,W miarę jak przybywało mi pieniędzy stałem się od nich uzależniony

Denary, złoto, środek, który staje się celem...

Denary, złoto, środek, który staje się celem...