Widok ten przypomniał jej o wszystkim, czego nie umiała dostrzegać. Czego nie umiała robić. Potrafiła wpadać do pokoju jak burza, ale nie umiała przykuwać do siebie uwagi wdziękiem osobistym. Mogła już patrzeć na siebie w lustrze, ale nie potrafiła pobudzić swoją twarzą czyjejś wyobraźni.

- Zajrzyj dalej niż jego oczy, uśmiech i połysk włosów... i zobacz, co tkwi w głębi.

- Zajrzyj dalej niż jego oczy, uśmiech i połysk włosów... i zobacz, co tkwi w głębi.

- My price was his oath that he'd never lay a hand on you again. I told him I'd forgive him in exchange for that.
She wished he'd punched her in the gut. It would have hurt less. Not trusting herself to keep from falling to her knees with shame right there, she just stalked down the hall.

- My price was his oath that he'd never lay a hand on you again. I told him I'd forgive him in exchange for that.
She wished he'd punched her in the gut. It would have hurt less. Not trusting herself to keep from falling to her knees with shame right there, she just stalked down the hall.

Można by powiedzieć, że zniekształcenie Obrazu powstaje, gdy wstydzę się za innego (lęk przed tym wstydem, wedle słów Fajdrosa, powstrzymywał greckich kochanków na drodze ku Dobru, gdyż każdy musiał pod spojrzeniem drugiego czuwać nad własnym obrazem). A wstyd pochodzi z podporządkowania: inny, na skutek drobnego zdarzenia dostrzeżonego jedynie przez moją przenikliwość lub mój obłęd, ukazuje się nagle – odsłania się, rozdziera, zostaje wywołany w fotograficznym znaczeniu słowa – jako ujarzmiony przez instancję, która sama należy do porządku uległości: widzę (kwestia wizji), jak nagle coś go zaprząta, jak szaleńczo czy po prostu uporczywie stara się podobać, okazywać szacunek, dostosowywać do rytuałów światowca, licząc na zdobycie uznania. Albowiem zły Obraz nie jest obrazem złośliwym; to obraz małostkowy: pokazuje mi innego, w uścisku płaskiego świata społecznego. Albo jeszcze: inny ulega zniekształceniu, gdy sam staje po stronie banałów, które świat głosi po to, by poniżyć miłość: inny staje się osobą stadną).

Można by powiedzieć, że zniekształcenie Obrazu powstaje, gdy wstydzę się za innego (lęk przed tym wstydem, wedle słów Fajdrosa, powstrzymywał greckich kochanków na drodze ku Dobru, gdyż każdy musiał pod spojrzeniem drugiego czuwać nad własnym obrazem). A wstyd pochodzi z podporządkowania: inny, na skutek drobnego zdarzenia dostrzeżonego jedynie przez moją przenikliwość lub mój ...

Gdybyśmy chcieli w jednym zdaniu zdefiniować rodzaj ludzki, mogłoby ono brzmieć tak: ludzie to zwierzęta, które same tworzą sobie możliwość czynienia zła.

Gdybyśmy chcieli w jednym zdaniu zdefiniować rodzaj ludzki, mogłoby ono brzmieć tak: ludzie to zwierzęta, które same tworzą sobie możliwość czynienia zła.

Człowieka nie określają jego wady, ale sposób, w jaki je przezwycięża.

Człowieka nie określają jego wady, ale sposób, w jaki je przezwycięża.

Jest w człowieku coś dzikiego, nierównego, niekulturalnego, co trzeba złamać, jakiś niebezpieczny płomień, który trzeba zagasić i zadeptać. Człowiek taki, jakim go stwarza natura, jest czymś nieobliczalnym, nieprzejrzystym, niebezpiecznym. Jest on rzeką wypadającą z nieznanych gór, puszczą bezdrożną i bezładną. I tak jak puszczę trzeba przetrzebić, ujarzmić i wytyczyć jej granice, tak szkoła musi człowieka naturalnego złamać, pokonać i włożyć go w jakieś ramy. Jej zadaniem jest przekształcić go w pożytecznego członka społeczeństwa według zasad zalecanych przez zwierzchność i rozbudzić w nim te przymioty, których całkowite ukształtowanie jest ukoronowaniem starannej dyscypliny koszar.

Jest w człowieku coś dzikiego, nierównego, niekulturalnego, co trzeba złamać, jakiś niebezpieczny płomień, który trzeba zagasić i zadeptać. Człowiek taki, jakim go stwarza natura, jest czymś nieobliczalnym, nieprzejrzystym, niebezpiecznym. Jest on rzeką wypadającą z nieznanych gór, puszczą bezdrożną i bezładną. I tak jak puszczę trzeba przetrzebić, ujarzmić i wytyczyć jej grani...

Pieniądze i władza były w tej epoce bogami nie mniej świętymi niż bóstwa wszystkich poprzednich epok.

Pieniądze i władza były w tej epoce bogami nie mniej świętymi niż bóstwa wszystkich poprzednich epok.

Mój ojciec mawiał, że nie należy płacić za miłość, bo to upokarza kobietę, a ja chciałem zapłacić, aby ją upokorzyć, ale nie miałem pieniędzy...

Mój ojciec mawiał, że nie należy płacić za miłość, bo to upokarza kobietę, a ja chciałem zapłacić, aby ją upokorzyć, ale nie miałem pieniędzy...

Problem spędzania najlepszego okresu życia na zarabianiu pieniędzy po to, aby cieszyć się wątpliwą swobodą w okresie życia najmniej wartościowym.

Problem spędzania najlepszego okresu życia na zarabianiu pieniędzy po to, aby cieszyć się wątpliwą swobodą w okresie życia najmniej wartościowym.