Rzeczy pilne mają charakter efemeryczny, a efemeryczny znaczy tyle co nieważny.

nie kocha się już nikogo, z chwilą kiedy się kocha!

nie kocha się już nikogo, z chwilą kiedy się kocha!

Zawsze ją kochałem. Nawet przez sekundę nie wpadło mi do głowy, że mógłbym żyć inaczej.Oczywiście, że podobały mi się inne kobiety i wpadały mi nieraz do głowy głupie pomysły(...). Uwierzysz, kiedy ci powiem, że nigdy jej nie zdradziłem? Przynajmniej niczego takiego nie pamiętam. mogłaby mnie upokorzyć, zmieszać z błotem, rozwalić na moim łbie tysiące talerzy, a ja i tak bym jej nie zdradził. (...)Dasz wiarę, jeśli ci powiem, że Anna nigdy nie przestała być piękna? Że jest taki moment, że czas staje w miejscu? I nic się nie zmienia? Przytulasz kogoś mocno, mając dwadzieścia lat, a gdy otwierasz oczy, nagle sobie uzmysławiasz, że życie już minęło...

Zawsze ją kochałem. Nawet przez sekundę nie wpadło mi do głowy, że mógłbym żyć inaczej.Oczywiście, że podobały mi się inne kobiety i wpadały mi nieraz do głowy głupie pomysły(...). Uwierzysz, kiedy ci powiem, że nigdy jej nie zdradziłem? Przynajmniej niczego takiego nie pamiętam. mogłaby mnie upokorzyć, zmieszać z błotem, rozwalić na moim łbie tysiące talerzy, a ja i tak bym je...

Ja tylko kocham literaturę, lecz miłość do literatury nie czyni człowieka literatem, tak jak miłość do morza nie robi z niego marynarza.

Ja tylko kocham literaturę, lecz miłość do literatury nie czyni człowieka literatem, tak jak miłość do morza nie robi z niego marynarza.

Są ludzie, którzy budują statki w butelkach - ten człowiek budował statek w głowie.

Są ludzie, którzy budują statki w butelkach - ten człowiek budował statek w głowie.

Człowiek ambitny widzi swe dobro w działaniu ludzi innych; miłujący rozkosz we własnym popędzie, człowiek mądry - we własnym działaniu.

Człowiek ambitny widzi swe dobro w działaniu ludzi innych; miłujący rozkosz we własnym popędzie, człowiek mądry - we własnym działaniu.

Są rzeczy, własne czyny, po których nie można wrócić do siebie. Coś w człowieku umiera: zostaje wypalone, skauteryzowane.

Są rzeczy, własne czyny, po których nie można wrócić do siebie. Coś w człowieku umiera: zostaje wypalone, skauteryzowane.

(...) pieniądze nigdy nie wynagradzały pracy, jedno z drugim nie miało nic wspólnego, żadne społeczeństwo ludzkie nie zostało zbudowane na wynagrodzeniu za pracę (...).

(...) pieniądze nigdy nie wynagradzały pracy, jedno z drugim nie miało nic wspólnego, żadne społeczeństwo ludzkie nie zostało zbudowane na wynagrodzeniu za pracę (...).

- Jeśli tylko mi udowodnisz, że istotnie ten przyrząd [telefon komórkowy] jest ci niezbędny, dostaniesz go natychmiast. Do czego ma ci to służyć?
- A do czego Justynce?
- Skoro Justynka zamierza sama płacić, może nim nawet wbijać gwoździe… [s. 328].

- Jeśli tylko mi udowodnisz, że istotnie ten przyrząd [telefon komórkowy] jest ci niezbędny, dostaniesz go natychmiast. Do czego ma ci to służyć?
- A do czego Justynce?
- Skoro Justynka zamierza sama płacić, może nim nawet wbijać gwoździe… [s. 328].

- Ham, te rzeczy kosztują.
-Wszystko kosztuje - odrzekł Ham. -Ale czym są pieniądze? Materialnym przedstawieniem abstrakcyjnej koncepcji wysiłku.

- Ham, te rzeczy kosztują.
-Wszystko kosztuje - odrzekł Ham. -Ale czym są pieniądze? Materialnym przedstawieniem abstrakcyjnej koncepcji wysiłku.