Trzeszczowiecki w błyskotliwy sposób przedstawił życie środowiska poetyckiego Krakowa w latach dwudziestych i trzydziestych XIX wieku, opatrując swój referat tajemniczym tytułem „Fenomen poetów niepiszących”. Zauważył on, że w tamtym okresie w Krakowie funkcjonowała nieformalna grupa poetycka, która programowo nie pozostawiła po sobie niemal żadnych utworów. Byli oni (...) „poetami potencjalnymi”, którzy z niepisania poezji uczynili swój sposób istnienia w literaturze.
(...) Według niego owi poeci przemierzyli ścieżki poezji wszerz i wzdłuż, i gdyby tylko chcieli, bez kłopotu tworzyliby dzieła i tak przewyższające to, co wówczas rodziło się w bólach w całe literaturze polskiej. Jednak uznali oni, że wobec największych prawd należy milczeć; że obszary, które spenetrowali swymi wrażliwymi duszami, są niewysłowione i każda próba werbalizacji nicestwiłaby to, co w odkrytych prawdach najważniejsze.
Dlatego poeci niepiszący świadomie zrezygnowali z tej naturalnej formy ekspresji, jaką jest pisanie poematów i liryków. Oni byli prawdziwymi poetami (...), tylko oni godni są miana wieszczów, tego najwyższego wyróżnienia, jakim można nazwać poetę. O ich skromności i konsekwencji twórczej świadczy fakt, że odmówili sobie prawa nawet d tego, gdyż i to miano byłoby przekroczeniem przyjętego przez nich programu. To poprzez poetów niepiszących wiedzie droga polskie literatury (...) do tego właśnie szczytnego ideału, choć budowanego przecież na drodze najwyższej pokory względem świata i samej literatury, powinna dążyć polska poezja, a tym bardziej polska proza. Poeta niepiszący dochodzi bowiem do granic, gdzie kończy się literatura, a zaczyna życie; dochodzi do prawdy że przed wrotami życia literatura ma zamilknąć; a skoro tak, to poeta niepiszący jest poetą najdoskonalszym, jego milczenie jest poezją najczystszą, zaś jego życie – poezją samą.

-Nieprawda. Napełniam nimi miskę i udaję, że jem, żebyś mogła mi ją zabrać, kiedy wejdziesz.

-Nieprawda. Napełniam nimi miskę i udaję, że jem, żebyś mogła mi ją zabrać, kiedy wejdziesz.

W wyobraźni przetwarzała go, widziała w nim królewicza, którym być powinien, niezbicie pewna, że marzenie jej w pełni się urzeczywistni.

W wyobraźni przetwarzała go, widziała w nim królewicza, którym być powinien, niezbicie pewna, że marzenie jej w pełni się urzeczywistni.

Jest jedynym facetem, przy którym czuję się, jakbym mogła zrobić wszystko, i wiem, że jestem dla niego najważniejszą osobą na świecie. Nigdy się w nikim nie zakochałam, póki nie poznałam jego. I potem też nikogo nie kochałam.

Jest jedynym facetem, przy którym czuję się, jakbym mogła zrobić wszystko, i wiem, że jestem dla niego najważniejszą osobą na świecie. Nigdy się w nikim nie zakochałam, póki nie poznałam jego. I potem też nikogo nie kochałam.

Miłość jest z zasady nielogiczna, za co tak jej nie lubią ludzie, którzy przez przypadek urodzili się człowiekiem zamiast maszyną liczącą.

[Любовь принипиально нелогична, за что ее так не лубят люди, по ошибке подившиеся челощиеком, а не вычислительной машиной.] s.357.

Miłość jest z zasady nielogiczna, za co tak jej nie lubią ludzie, którzy przez przypadek urodzili się człowiekiem zamiast maszyną liczącą.

[Любовь принипиально нелогична, за что ее так не лубят люди, по ошибке подившиеся челощиеком, а не вычислительной машиной.] s.357.

Każdy najłatwiej może zakomunikować innym to, co w sobie ma najlepszego. Mało środków wiele skutków. Wielkim jest ten, kto przebywa we właściwym sobie zakresie i kto sobą nikogo innego nie przypomina.

Każdy najłatwiej może zakomunikować innym to, co w sobie ma najlepszego. Mało środków wiele skutków. Wielkim jest ten, kto przebywa we właściwym sobie zakresie i kto sobą nikogo innego nie przypomina.

Z cieni rzucanych przez zielony lampion nikt nigdy by nie zgadł, że siedzi tu dwóch chłopaków, próbujących odnaleźć samych siebie. Po prostu zobaczyłby przytulające się cienie, nie dostrzegając ich płci.

Z cieni rzucanych przez zielony lampion nikt nigdy by nie zgadł, że siedzi tu dwóch chłopaków, próbujących odnaleźć samych siebie. Po prostu zobaczyłby przytulające się cienie, nie dostrzegając ich płci.

Demokracja skończy się wtedy, gdy rząd zrozumie, że może przekupić ludzi ich własnymi pieniędzmi.

Demokracja skończy się wtedy, gdy rząd zrozumie, że może przekupić ludzi ich własnymi pieniędzmi.

(...) pieniądze, ciuchy i fryzury z nikogo nie czynią damy. Nawet nie pochodzenie. Damą się jest... od środka.

(...) pieniądze, ciuchy i fryzury z nikogo nie czynią damy. Nawet nie pochodzenie. Damą się jest... od środka.

Nowe jest zawsze lepsze niż to, co było najlepsze jeszcze rok temu. Sposób na to, żebyśmy dobrowolnie pozwalali sobie dyktować, czego mamy chcieć, na co mamy pracować.

Nowe jest zawsze lepsze niż to, co było najlepsze jeszcze rok temu. Sposób na to, żebyśmy dobrowolnie pozwalali sobie dyktować, czego mamy chcieć, na co mamy pracować.