Dumanowski

Druga powieść cyklu Trylogii krakowskiej Wita Szostaka, całkiem inna niż "Chochoły", ale równie zachwycająca.

Druga powieść cyklu Trylogii krakowskiej Wita Szostaka, całkiem inna niż "Chochoły", ale równie zachwycająca.

"Wszystkie opisane tu wydarzenia miały miejsce w rzeczywistości, choć nie wszystkie zostały dobrze zapamiętane i prawdziwie opisane; co w gruncie rzeczy nie ma najmniejszego znaczenia."

Mam wrażenie, że autor, pisząc tę historię, świetnie się bawił, ja czytając ją, bawiłam się znakomicie. Autor stworzył alternatywną historię Polski, ale nie pełną walk i martyrologii, ale bardziej optymistyczną. Dzięki artykułowi w krakowskiej gazecie, napisanej przez Józefata Dumanowskiego, wstanie wskazującym na spożycie odpowiednich trunków, po III rozbiorze pozostaje skrawek wolnej Polski. Powstaje Republika Krakowska obejmująca miasto Kraków, a początkowo zarządza nią Książę Czartoryski. Nie jest jednak tematem książki historia Republiki Krakowskiej, chociaż jest ona ważnym elementem tej opowieści, ale biografia Józafata Dumanowskiego, który żył 123 lata- tyle ile trwały zabory. Urodził się w przeddzień III rozbioru Polski, a umarł w dzień po odzyskaniu nieodległości. Na jego życiorys składają się prawdy i półprawdy spisywane przez licznych biografów, fragmentów tekstów rasowych, plotek, legend, pieśni i domysłów. Już za życia Dumanowski staje się legendą, gdy zostaje Prezydentem Republiki Krakowskiej, wybieranym na kolejne kadencje, mężem stanu uwielbianym przez jego mieszkańców. Życiorys jego jest arcypolski, a życiem jego kierował głównie przypadek. W młodości brał udział w powstaniach, aby później wyruszyć w świat i walczyć „za naszą i waszą wolność”. Wraca do kraju najpierw, jako dziennikarz i współpracownik księcia Czartoryskiego. Jednak w pewnym momencie opuszcza Kraków, wiedzie wręcz życie pustelnicze, aby powrócić, jako mąż opatrznościowy dla Krakowa. Posiada też typowe dla Polaków przywary: awanturnik, utracjusz, hulaka, bywalec domów publicznych, ale też namiętny kochanek i człowiek niesłychanie sprawiedliwy, dla którego dobro mieszkańców Krakowa jest najważniejsze. Drugim bohaterem jest miasto Kraków, a właściwie Republika Krakowska, którą Dumanowski pragnie wyrwać z letargu i uczynić ją znaną na całym świecie, a pomysły ma czasami ciekawe.

Wit Szostak to moje odkrycie czytelnicze w tym roku. Za każdym razem zadziwia mnie swoją pomysłowością, wszechstronnością. Powieść napisana jest pięknym polskim językiem, miejscami ironicznym, a miejscami z fantastycznym poczuciem humoru. Autor nie boi się scen erotycznych, opisuje je ze świetnym wyczuciem i humorem. Szostak bawi się historią, polemizuje z „mesjanistycznym” losem Polski. Pojawiają się w tej powieści Juliusz Słowacki i Adam Mickiewicz, jako mieszkańcy tego zacnego grodu, ale w zupełnie dość zaskakujących rolach. Pojawiają się też postacie znane Krakowianom, ale o lekko zmienionych nazwiskach. Pojawia się też oczywiście Józef Piłsudski. Kraków staje się miastem idealnym, gdzie włodarze dbają o swoich obywateli i starają się, by miast tętniło życiem. Mnie w tej powieści zachwyciło genialne poczucie humoru, gdy obserwujemy naszą historię w krzywym zwierciadle, a także mnóstwo literackich aluzji. Na pewno sięgnę o inne powieści tego autora.

"Wszystkie opisane tu wydarzenia miały miejsce w rzeczywistości, choć nie wszystkie zostały dobrze zapamiętane i prawdziwie opisane; co w gruncie rzeczy nie ma najmniejszego znaczenia."

Mam wrażenie, że autor, pisząc tę historię, świetnie się bawił, ja czytając ją, bawiłam się znakomicie. Autor stworzył alternatywną historię Polski, ale nie pełną walk i martyrologii, ale...

To już moje piąte spotkanie z twórczością Wita Szostaka. I co niesamowite – autor po raz kolejny mnie zaskakuje. Każda jego książka to bowiem literacki eksperyment: inny rytm, inna forma, inna temperatura emocjonalna.
Wprawdzie Dumanowski poruszył mnie nieco mniej niż poprzednie powieści, mimo to uważam, że to literatura godna polecenia.
Tym razem wysłuchałam audiobooka w interpretacji Filipa Kosiora. W jego głosie ta opowieść brzmiała jak legenda, która dopiero szuka swojej ostatecznej formy. Od pierwszych stron miałam poczucie, że wchodzę w alternatywną historię Polski – taką, w której Józafat Dumanowski żyje 123 lata i rozświetla dzieje jak bohater, który sam siebie nieustannie wymyśla.
Szostak splata ton gawędziarski z melancholią, tworząc portret człowieka rozpiętego między własnym mitem a prawdą, której nigdy do końca nie odsłania.
Spodobała mi się sama forma tej powieści: krótkie zapisy, fragmenty gazet, sprzeczne świadectwa – wszystko wygląda jak notatki biografów, próbujących uchwycić cień.
Szostak bawi się historią, odbija znane historyczne postaci w krzywym zwierciadle, a jednocześnie tworzy opowieść tętniącą humorem i gęstym literackim językiem.
Po kolejny tom Trylogii Krakowskiej sięgam bez wahania i z ogromną ciekawością, dokąd tym razem poprowadzi mnie Szostak i jakie nowe oblicze Krakowa odsłoni w następnej opowieści.

Wyzwanie LC – listopad 2025 – Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku

To już moje piąte spotkanie z twórczością Wita Szostaka. I co niesamowite – autor po raz kolejny mnie zaskakuje. Każda jego książka to bowiem literacki eksperyment: inny rytm, inna forma, inna temperatura emocjonalna.
Wprawdzie Dumanowski poruszył mnie nieco mniej niż poprzednie powieści, mimo to uważam, że to literatura godna polecenia.
Tym razem wysłuchałam audiobooka w...

Powieść która robi wrażenie, Szostak świetnie opowiadania historie, dałem się wciągnąć i jestem zachwycony.

Powieść która robi wrażenie, Szostak świetnie opowiadania historie, dałem się wciągnąć i jestem zachwycony.

Chochoły czyli pierwsza część trylogii krakowskiej były genialne, Dumanowski jest po prostu... fajny, czyta się szybko i przyjemnie, ale spodziewałam się ciut większego kopa intelektualnego.
Jest oczywiście piękny język, kilka rewelacyjnych myśli i ta krakowska atmosferka: "Nie wiem, czy to klimat, czy może jakaś moc, która od prastarych czasów trwa w tym mieście, ale czuję, że za ten spokój płaci swoim talentem, jakby nie dało się jednocześnie żyć w zdrowiu i tworzyć. To miasto go usypia". To miasto go usypia.

Chochoły czyli pierwsza część trylogii krakowskiej były genialne, Dumanowski jest po prostu... fajny, czyta się szybko i przyjemnie, ale spodziewałam się ciut większego kopa intelektualnego.
Jest oczywiście piękny język, kilka rewelacyjnych myśli i ta krakowska atmosferka: "Nie wiem, czy to klimat, czy może jakaś moc, która od prastarych czasów trwa w tym mieście, ale...

" Wszystkie opisane tu historie wydarzyły się naprawdę, choć nieco inaczej....".
Ten cytat z lektury odzwierciedla dokładnie o czym jest ta książka.
123 lata niekonwencjonalnej historii Polski z przymrużeniem oka. Kapitalni bohaterowie- czterech krakowskich dandysów: Dumanowski, Słowacki, Mickiewicz i Chodnikiewicz.

Cała proza napisana przepiękną polszczyzną.
Świetna książka. Czytajcie.

" Wszystkie opisane tu historie wydarzyły się naprawdę, choć nieco inaczej....".
Ten cytat z lektury odzwierciedla dokładnie o czym jest ta książka.
123 lata niekonwencjonalnej historii Polski z przymrużeniem oka. Kapitalni bohaterowie- czterech krakowskich dandysów: Dumanowski, Słowacki, Mickiewicz i Chodnikiewicz.

Cała proza napisana przepiękną polszczyzną.
Świetna...

Komedia omyłek

Zachwycony "Chochołami" kułem żelazo. I trochę się sparzyłem, ale może wynikło to z nadmiernych oczekiwań, czy też niedostatecznego zrozumienia zamierzeń autora? Wciąż mamy wybitne umiejętności językowe, dodatkowo mnóstwo pomysłów i inteligentny humor. Tyle, że tym razem nie bardzo odnajduję myśl przewodnią. Jedyny aspekt jaki odkryłem, ponad doraźnością postaci i scenek, to odbrązawianie pomników, żart z dętych mitów, patetycznego patriotyzmu. Czy Szostak natrząsa się z napuszenia mitomańskiej polskości? Jeśli tak (a chyba tak),to czyni to z jakimś ciepłem w podejściu. Czy to wystarczy za główne przesłanie? Być może, tyle że, jak mi się wydaje, rzecz to niezbyt odkrywcza. Mimo wszystko warto przeczytać, choćby ze względu na rzadko spotykaną urodę języka.

Wysłuchałem w bardzo dobrej interpretacji Filipa Kosiora.
7,5/10

Komedia omyłek

Zachwycony "Chochołami" kułem żelazo. I trochę się sparzyłem, ale może wynikło to z nadmiernych oczekiwań, czy też niedostatecznego zrozumienia zamierzeń autora? Wciąż mamy wybitne umiejętności językowe, dodatkowo mnóstwo pomysłów i inteligentny humor. Tyle, że tym razem nie bardzo odnajduję myśl przewodnią. Jedyny aspekt jaki odkryłem, ponad doraźnością...

Do połowy ciekawiła, potem znużyła.

Do połowy ciekawiła, potem znużyła.

Ładna polszczyzna, ciekawa historia. Momentami trochę nużąca.

Ładna polszczyzna, ciekawa historia. Momentami trochę nużąca.

Po wspaniałych Chochołach, Dumanowski średnio przypadł mi do gustu. Nudziła mnie ta alternatywna historia pomimo, że czytał Filip Kosior. Oczywiście, że jak to u Wita Szostaka książka jest pięknie napisana, ale opowieści dla mnie były nuudne.

Po wspaniałych Chochołach, Dumanowski średnio przypadł mi do gustu. Nudziła mnie ta alternatywna historia pomimo, że czytał Filip Kosior. Oczywiście, że jak to u Wita Szostaka książka jest pięknie napisana, ale opowieści dla mnie były nuudne.