Czekała na niego, tam, gdzie zawsze, uśmiechnęła się i pomachała, a on wiedział, że myśli o tym, co robili ubiegłej nocy, jak wylądowali na podłodze, on leżał na plecach, ona siadła na nim okrakiem, zamknęła oczy i odrzuciła głowę do tyłu, a on wodził dłońmi po jej brzuchu, biodrach i udach, tych częściach jej ciała, których - jak wiedział - trochę się wstydziła. Nic nie mogło się równać z takim podnieceniem, myślał, machając do niej ostatni raz, zanim odjechał. Wynikało ono z kochania tego, co znajome - kochania za powodu niedoskonałości raczej, niż pomimo nich. Nie miał pojęcia, dlaczego ktokolwiek w ogóle szukał czegokolwiek innego.

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z niczego, będzie
pani długo czekać, może nawet całą wieczność. Nie mówię pani tego wszystkiego, żeby panią zniechęcać, ale moją rolą jako
terapeutki jest przybliżać pani rzeczywistość. W prawdziwym
życiu doskonałość tkwi czasem w niedoskonałości.

W takim razie muszę panią rozczarować. Intymność między dwojgiem ludzi nigdy nie jest perfekcyjna, zwłaszcza gdy się
nie ma doświadczenia. Każdy człowiek ma własny rytm i musi
upłynąć trochę czasu, zanim ludzie się dopasują. Jeśli ktoś ma
szczęście, to pod koniec tego procesu zbliży się do perfekcji, ale
jeśli pani oczekuje, że perfekcja weźmie się z nic...

Znajdę cię(...) Zawsze cię znajdę.(...) Spójrz na mnie i dostrzeż prawdę. Jestem twój, a ty jesteś moja.(...) Nic tego nie zniszczy. Ani czas, ani śmierć nas nie rozdzieli.

Znajdę cię(...) Zawsze cię znajdę.(...) Spójrz na mnie i dostrzeż prawdę. Jestem twój, a ty jesteś moja.(...) Nic tego nie zniszczy. Ani czas, ani śmierć nas nie rozdzieli.

Jeśli na tym coraz bardziej ponurym świecie miałem coś w rodzaju ojczyzny, to była ona u jej boku.

Jeśli na tym coraz bardziej ponurym świecie miałem coś w rodzaju ojczyzny, to była ona u jej boku.

Zarówno kobiety, jak i mężczyźni mają taką samą ludzka naturę. Tak samo krwawią, gdy są zranione.

Zarówno kobiety, jak i mężczyźni mają taką samą ludzka naturę. Tak samo krwawią, gdy są zranione.

Siedziałem tam opatulony własnymi ramionami, bynajmniej nie dłonią Pana. A zewsząd światła żarówki białej spiekały moje oczy. Choć zwykle potrafię zajrzeć w jej głębię bez światłowstrętu, bez żałości i posępnej miny, teraz wiem, że obca jest oczom moim biel jaskrawa, uchodząca ze środka szkła ludzką ręką powstałego.

Siedziałem tam opatulony własnymi ramionami, bynajmniej nie dłonią Pana. A zewsząd światła żarówki białej spiekały moje oczy. Choć zwykle potrafię zajrzeć w jej głębię bez światłowstrętu, bez żałości i posępnej miny, teraz wiem, że obca jest oczom moim biel jaskrawa, uchodząca ze środka szkła ludzką ręką powstałego.

(...) o artyście mówią jego dzieła. On sam powinien pozostawać w cieniu, stamtąd widać wyraźniej.

(...) o artyście mówią jego dzieła. On sam powinien pozostawać w cieniu, stamtąd widać wyraźniej.

- Nieważne, ile zarabiasz (...). Robota nie jest warta żadnych pieniędzy, jeśli nie daje ci szczęścia.

- Nieważne, ile zarabiasz (...). Robota nie jest warta żadnych pieniędzy, jeśli nie daje ci szczęścia.

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Zdziwiłaby się, jak wielu milionerów sprzedałoby własną matkę za dziesięć tysięcy dolarów.

Zdziwiłaby się, jak wielu milionerów sprzedałoby własną matkę za dziesięć tysięcy dolarów.