Na górskiej łące pasł się kiedyś baran. Dostrzegł go z góry orzeł, który wracał do gniazda z nieudanego polowania. Rzucił się w dół jak pocisk, pochwycił szponami barana i zadowolony wzbił się w powietrze. Pochłonięty myślami o czekającej go wieczerzy, nie zauważył, że celuje do niego ze strzelby myśliwy. Bach! - strzelił myśliwy i trafił orla prosto w serce. Orzeł runął na ziemię, a baran ... poleciał dalej. Bracia! Wypijmy za to, by do orłów nie strzelano, a barany - żeby nie latały!

Człowiek bez miłości nie może być sobą.

Człowiek bez miłości nie może być sobą.

Dusza nie zna nic bardziej bolesnego niż oddech, który zaczyna się miłością, a kończy żałobą.

Dusza nie zna nic bardziej bolesnego niż oddech, który zaczyna się miłością, a kończy żałobą.

Chociaż byłem pewny, że mnie kocha i zależy jej na mnie, nagle zdałem sobie sprawę, że czasami to nie wystarczy. Nasz związek opierał się na betonowych cegłach, lecz nie był stabilny bez murarskiej zaprawy wspólnie spędzonego czasu, czasu bez groźby bliskiego rozstania.

Chociaż byłem pewny, że mnie kocha i zależy jej na mnie, nagle zdałem sobie sprawę, że czasami to nie wystarczy. Nasz związek opierał się na betonowych cegłach, lecz nie był stabilny bez murarskiej zaprawy wspólnie spędzonego czasu, czasu bez groźby bliskiego rozstania.

Wtedy zwać go mogłem człowiekiem, dzisiaj zaś mówię nieczłowiek. Wtedy wolność odczuwał beztroską, dzisiaj kajdany przywdział i klucz wyrzucił od kłódki, którą przymknął usta swoje.

Wtedy zwać go mogłem człowiekiem, dzisiaj zaś mówię nieczłowiek. Wtedy wolność odczuwał beztroską, dzisiaj kajdany przywdział i klucz wyrzucił od kłódki, którą przymknął usta swoje.

Człowiek to nieodpowiedzialna istota, wszelkie żywe stworzenia powinny schodzić mu z drogi.

Człowiek to nieodpowiedzialna istota, wszelkie żywe stworzenia powinny schodzić mu z drogi.

(...) miłość nie zawsze jest mądra. Często wiedzie nas do wielkich szaleństw, lecz mimo to słuchamy serca... bez względu na to, co nam nakazuje.

(...) miłość nie zawsze jest mądra. Często wiedzie nas do wielkich szaleństw, lecz mimo to słuchamy serca... bez względu na to, co nam nakazuje.

Kiedy w życiu pojawia się problem, który można rozwiązać za pomocą pieniędzy, nie jest to prawdziwy problem, tylko wydatek.

Kiedy w życiu pojawia się problem, który można rozwiązać za pomocą pieniędzy, nie jest to prawdziwy problem, tylko wydatek.

Amsterdam schudł trochę, bardziej posiwiał i niezwykle spoważniał, by nie powiedzieć – zdostojniał. Nosił, niczym bogaty goj, piękne ubranie z nankinu, z jego oczu zaś biła siła człowieka twardo stąpającego do celu i znającego swą wartość, za którą los sowicie mu płaci.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Amsterdam schudł trochę, bardziej posiwiał i niezwykle spoważniał, by nie powiedzieć – zdostojniał. Nosił, niczym bogaty goj, piękne ubranie z nankinu, z jego oczu zaś biła siła człowieka twardo stąpającego do celu i znającego swą wartość, za którą los sowicie mu płaci.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Dzięki opowieściom babki chłopiec zaglądał w świat niegdysiejszych elit, ale też i dawnej pańskiej służby: kobiet i mężczyzn nieźle odżywionych, niezbyt przemęczonych pracą, przyzwoicie ubranych w rzeczy po chlebodawcach, ludzi zmanierowanych i wścibskich, bezczelnych a nade wszystko doskonale poinformowanych.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Dzięki opowieściom babki chłopiec zaglądał w świat niegdysiejszych elit, ale też i dawnej pańskiej służby: kobiet i mężczyzn nieźle odżywionych, niezbyt przemęczonych pracą, przyzwoicie ubranych w rzeczy po chlebodawcach, ludzi zmanierowanych i wścibskich, bezczelnych a nade wszystko doskonale poinformowanych.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamieni...