Leżały tam zwłoki dwóch osób, powoli rozkładające się z powodu upału. Dopiero w trzecim budynku natknęli się na pozostałą jeszcze przy życiu pielęgniarkę, majaczącą w gorączce.

Zachwycony jej powabem
hipopotam błagał żabę:
zostań żoną moją, co tam,
jestem wprawdzie hipopotam,
kilogramów ważę z tysiąc,
ale za to mógłbym przysiąc,
że wzór męża znajdziesz we mnie
i że ze mną żyć przyjemnie.

Zachwycony jej powabem
hipopotam błagał żabę:
zostań żoną moją, co tam,
jestem wprawdzie hipopotam,
kilogramów ważę z tysiąc,
ale za to mógłbym przysiąc,
że wzór męża znajdziesz we mnie
i że ze mną żyć przyjemnie.

(...) Próbujemy oddać tę odrobinę, którą mamy, komuś, kto nie ma nawet i tego. Ten ktoś z kolei próbuje oddać nam to, co ma, a czego my nie mamy. Na tym polega miłość. (...)

(...) Próbujemy oddać tę odrobinę, którą mamy, komuś, kto nie ma nawet i tego. Ten ktoś z kolei próbuje oddać nam to, co ma, a czego my nie mamy. Na tym polega miłość. (...)

Motyle w brzuchu. Metafora do bani. Prędzej wściekłe pszczoły.

Motyle w brzuchu. Metafora do bani. Prędzej wściekłe pszczoły.

Bezpieczeństwo jest relatywne w obliczu ludzkiej świadomości i wymogów konkretnej drogi [wspinaczkowej]. Człowiek musi się zaadaptować do warunków wewnętrznych i zewnętrznych.

Bezpieczeństwo jest relatywne w obliczu ludzkiej świadomości i wymogów konkretnej drogi [wspinaczkowej]. Człowiek musi się zaadaptować do warunków wewnętrznych i zewnętrznych.

Prawdopodobnie nie powiedziałbym wszystkiego, o czym myślę, ale na pewno przemyślałbym wszystko, co powiedziałem.

Prawdopodobnie nie powiedziałbym wszystkiego, o czym myślę, ale na pewno przemyślałbym wszystko, co powiedziałem.

Widzę, że poza codziennymi zmartwieniami i interwencjami, poza tanią, połyskliwą złośliwością ludzi słabych i apatycznych widnieje symbol frustrującej mocy życia i że ten, kto potrafi stworzyc ład w miejsce chaosu, ten kto posiał zamęt wciąż na nowo musi iśc na stos i pod szubienicę. Widzę, że za szlachetnością jego gestów czai się widmo śmieszności jego wysiłków - że jest on nie tylko majestatyczny, ale i absurdalny.

Widzę, że poza codziennymi zmartwieniami i interwencjami, poza tanią, połyskliwą złośliwością ludzi słabych i apatycznych widnieje symbol frustrującej mocy życia i że ten, kto potrafi stworzyc ład w miejsce chaosu, ten kto posiał zamęt wciąż na nowo musi iśc na stos i pod szubienicę. Widzę, że za szlachetnością jego gestów czai się widmo śmieszności jego wysiłków - że jest on n...

Pomyślała, że z domami jest jak z ludźmi. Jak się zestarzeją, to bez pieniędzy przestają błyszczeć i nikt nie zwraca na nich uwagi.

Pomyślała, że z domami jest jak z ludźmi. Jak się zestarzeją, to bez pieniędzy przestają błyszczeć i nikt nie zwraca na nich uwagi.

Jeśli za pieniądze nie można kupić sobie swobody robienia tego, co się chce, to jaki z nich pożytek? [...]
A jeśli czas nie daje nam swobody robienia tego, co chcemy, to jaki z niego pożytek?

Jeśli za pieniądze nie można kupić sobie swobody robienia tego, co się chce, to jaki z nich pożytek? [...]
A jeśli czas nie daje nam swobody robienia tego, co chcemy, to jaki z niego pożytek?

Nie było nic banalniejszego i przewidywalnego od braku pieniędzy i szczęścia.

Nie było nic banalniejszego i przewidywalnego od braku pieniędzy i szczęścia.